Wekelijks duikt Volkskrant-redacteur Olaf Tempelman in een internationaal fenomeen. Deze week: ondanks een schokkende France 2-documentaire blijft acteur Gérard Depardieu beschermd Frans erfgoed.
Dat Noord-Korea juist de Franse acteur Gérard Depardieu uitnodigde voor een verwenreis langs enorme Kim-standbeelden toen deze stalinistische staat 70 werd, laat zich begrijpen. Depardieu is al decennia door dictaturen te boeken. Hij was veelvuldig de gast van niet-democratische leiders in Europa die altijd koffers cash en copieuze maaltijden voor hem klaar hadden staan. Met de Russische leider Poetin ontwikkelde hij een mannenvriendschap die een spiritueel vervolg kreeg met Depardieu’s doop in de Russisch-orthodoxe kerk.
Noord-Korea was slechts een halte geweest op een lange schurkentour als Depardieu daar niet was gefilmd en de beelden niet in handen waren gevallen van documentairemakers van het kanaal France 2. Die waren niet bezig met een onderzoek naar zijn reizen, maar naar zijn seksueel grensoverschrijdende gedrag.
Op de uren film uit Noord-Korea dringt Depardieu zich aan een stuk door op aan de vrouwen die hem namens het Kim-regime begeleiden. In de buurt van de kolossale Kim-standbeelden vloeien niet alleen hitsige zinnen uit de mond van de kolossale acteur (‘Ik weeg 124 kilo, maar 126 met een erectie’, is een van de nettere), hij staat ook vaak klaar om de Noord-Koreaanse schonen te ‘bepotelen’.
In de film Welcome to New York uit 2014 speelt Depardieu met verve een personage (monsieur Devereaux) dat is gebaseerd op Dominique Strauss-Kahn, de Franse IMF-directeur die wegens verkrachting in New York werd gearresteerd. In Noord-Korea blijkt Depardieu exact monsieur Devereaux uit die film.
Het komt vaker voor dat mannen die van autoritaire leiders houden niet uitmunten in vrouwvriendelijkheid. Zie influencer Andrew Tate (‘Vrouwen behoren mannen toe’), zie de mannen van GeenStijl (‘Zou u haar doen?’). Maar geen van die mannen heeft een machtige progressieve culturele elite achter zich staan. De documentaire La chute de l’ogre (‘De val van de boeman’) was vorige maand nog niet op France 2 uitgezonden of Depardieu’s beroemde vrienden en vriendinnen kwamen in actie om er schande van te spreken.
Actrice Fanny Ardant ziet een ‘volkstribunaal’ dat ‘een doodvonnis’ velt over haar lieve vriend. Bijna net zo onthullend als wat slachtoffers in de documentaire vertellen, is de lange lijst mensen die weigerden eraan mee te werken. De makers belden stad en land af, maar zodra de naam Depardieu viel gooiden celebrities de hoorn erop. Ze kwamen erachter dat om deze acteur een soort cordon sanitaire ligt, dat hij de status geniet van beschermd Frans erfgoed.
Tussen Franse actrices van de geboortegolfgeneratie en onderzoekers naar seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft het nooit geboterd. Toen #MeToo begon, kwamen ze onder leiding van Catherine Deneuve met een open brief waarin ze de beweging hekelden als een puriteinse Amerikaanse heksenjacht.
Maar in Depardieu’s geval lijkt nog iets heel anders mee te spelen, namelijk de associatie met het witte doek. Depardieu is een buitengewoon veelzijdige acteur die in ruim een halve eeuw in meer dan 170 films speelde. Echter, bovengemiddeld vaak was zijn rol die van een zwaarlijvige schelm die eigenlijk de beste bedoelingen heeft. Precies zo lijkt hij te worden gekoesterd door een cultureel establishment.
Machtige vrienden van Depardieu verdedigen hem in La chute de l’ogre met zinnen als ‘Zo is Gérard nu eenmaal’ en ‘Gérard is altijd zichzelf’. Als invloedrijke mensen vertederd over je opmerken dat je nu eenmaal altijd jezelf bent, dan kun je eigenlijk overal mee weg komen; met koffers cash van Poetin, met het avontuurlijk bepotelen van jonge actrices zonder het robuuste zelfvertrouwen van Catherine Deneuve en Fanny Ardant. De vrouwen die werden overvallen door een ongeremde bruut krijgen zo nog een trap na, want die snapten niet dat ze gewoon knuffels kregen van een vriendelijke reus, dat Obelix in een romantische bui was.
Source: Volkskrant