Het is misschien een vreemde klacht, maar niemand heeft me ooit geleerd hoe je moet schoonmaken. Dit geldt ongetwijfeld voor meer mensen, dat kun je zien aan de smeerboelen waarin sommige mensen leven.
Opgroeien onder het regime een alleenstaande vader die onder hygiëne vooral verstond dat het stapeltje kranten aan de zijkant van de bank te allen tijde op orde moest blijven, en de rest overliet aan een schoonmaakster op wie wij allen dol waren, omdat ze lief was en ons huis leefbaar maakte, maar wier gangen ik nu ook weer niet op de voet volgde, zorgde ervoor dat ik geen idee had hoe mensen hun huis schoonhouden.
Daarvoor heb ik mijn aanwijzingen elders moeten halen, beter gezegd: daar haal ik ze tot op de dag van vandaag nog steeds. Een heel goeie manier om aan schoonmaakles te komen is tv-programma’s bekijken over Nederlandse B&B-houders in het buitenland. Nederlandse B&B-houders zijn vaak de meest hygiënische mensen ter wereld.
Een voorbeeld is Edith, een Nederlandse B&B-houdster woonachtig in Tirol, hoofdpersonage in het datingprogramma Winter vol liefde. Edith is dol op skiën en après-skiën, en op schoonmaken. Of misschien is ze niet dol op schoonmaken, maar ze kan het echt heel goed. Gefascineerd heb ik zitten kijken naar de aflevering waarin zij twee mannen die als mogelijke liefdespartner voor haar naar Tirol waren gekomen – want het programma draait dus om het vinden van de liefde, het is alleen zijdelings een schoonmaakcursus – dwong om met een doek alle randen van een reeds smetteloze B&B-kamer af te stoffen.
Woedend en toch gedwee nam een van de mannen het stapelbed onder handen, en haalde zijn stofdoek over elk treetje van de trap. Ook dingen als kastranden moesten behandeld worden. Ik had er nog nooit bij stilgestaan dat er op een tree van een stapelbed stof kon liggen.
Een ander schoonmaakgenie dat deze maand tot me kwam was een fictief personage, Hirayami, in de film Perfect Days die nu draait. Hirayami is schoonmaker van openbare wc’s in Tokio, en hij doet zijn werk met zo veel plezier en toewijding dat je het haast gaat ambiëren om zelf schoonmaker van openbare wc’s in Tokio te worden. Hij heeft bijvoorbeeld een uitschuifbare spiegel waarmee hij de binnenkant van de rand van de wc kan inspecteren.
En zo stond ik vanochtend ineens met een in schoonmaakmiddel gedompeld wattenstaafje het laagje stof weg te halen dat al jaren van het ventilatierooster in het plafond precies in het scharnier van de wc-pot terechtkomt. Een kleine, maar toch aanwezige doorn in het oog.
Het stof weghalen was eigenlijk heel makkelijk, stelde tevreden en vormde het uitvoeren van een goed voornemen zonder dat er ooit een goed voornemen was geweest. Dankzij Edith en Hirayami.
Source: Volkskrant