Voetballer Bennie Muller maakte de doorbraak van Ajax in Europa mee. Maar toen de tijd van het grote geld aanbrak, werd hij afgedankt. Muller overleed woensdag. Hij werd 85 jaar.
Tussen de trainingen door haastte Bennie Muller zich naar zijn sigarenzaak. Snel eten en een half uurtje achter de toonbank om te kletsen over voetbal. Willy Alberti, Johnny Jordaan, ze stonden op de stoep te wachten tot hij er was. Allemaal wilden ze het met Bennie hebben over hun favoriete club.
Het geld voor de aanschaf van die zaak had hij geleend van Ajax. Muller is van de laatste lichting topvoetballers die moest werken naast en vooral na het voetbal. In zijn eerste jaar kreeg hij 40 gulden voor een overwinning, 20 voor een gelijkspel, een tientje voor een nederlaag en 5 gulden voor elke training.
Als 10-jarige wilde Muller helemaal niet naar Ajax. Zijn vader had hem aangemeld, hij vond het zelf maar een kapsonesclub.
Muller zou 426 keer in Ajax 1 spelen, en 43 keer in het Nederlands elftal. Hij won vijf landstitels en drie KNVB-bekers en verdiende in zijn laatste seizoen bij Ajax 48 duizend gulden bruto, inclusief premies. Omgerekend in euro’s naar de koopkracht van nu, zou dat ongeveer een ton zijn. Een jaar na zijn afscheid kreeg een bankzitter het drievoudige.
Muller, van huis uit diamantslijper, was een onvermoeibare sjouwer op het middenveld, een terriër die vooropging in de strijd. Hij smoorde vijandelijke aanvallen met vlijmscherpe tackles en bracht de voorhoede in stelling.
Standard Luik wilde hem graag hebben. De voorzitter parkeerde zijn Jaguar twee achtereenvolgende jaren voor Mullers sigarenzaak en wilde de Ajacied bij wijze van spreken zo meenemen naar Luik, maar Ajax vroeg te veel. Ook AC Milan werd afgepoeierd door Ajax. Zo bleef het de vraag of Muller wel in het buitenland had kunnen aarden.
De successen van Ajax in Europa (winnaar Europa Cup voor landskampioenen in 1971, 1972 en 1973) beleefde Muller vooral als verkoper van toegangskaartjes voor de thuiswedstrijden. In zijn winkel, die hij in 2000 na veertig jaar van de hand zou doen, liep het die jaren storm.
Vlak voor Ajax’ eerste Europa Cupfinale (in 1969 tegen AC Milan) raakte Muller geblesseerd door een schop tegen zijn enkel van Willem van Hanegem. Daar is Muller zijn leven lang aan herinnerd als hij zijn schoen aantrok. De relatie met de Feyenoorder, zijn slaapmaatje bij het Nederlands elftal, heeft er niet onder geleden.
Niettemin speelde Muller de tweede helft van de kansloos verloren finale (4-1). Voor trainer Rinus Michels was het debacle aanleiding de bezem door zijn selectie te halen. Muller was een van de zondebokken en belandde het seizoen erna op de bank, hoewel Michels hem had beloofd dat hij in de basis zou staan. Elke wedstrijd moest hij warmlopen, een enkele keer mocht Muller invallen.
Dat Michels, met wie hij nog in het eerste van Ajax had gespeeld, hem aan het lijntje hield, heeft Muller diep gegriefd. Tien jaar lang heeft hij geen woord met hem gewisseld. Hij voelde zich slachtoffer van de verzakelijking van het voetbal, waarin clubliefde en romantiek ondersneeuwden. De zachtaardige Muller was nog van Ajax, de vriendenclub. Van clubtrouw en spelers die jarenlang met elkaar speelden.
Hij had nog meegemaakt dat voorzitter Jaap van Praag voor de wedstrijd een mop kwam vertellen in de kleedkamer. Met het elftal gingen de spelers zondagavond de stad in en na een kampioenschap werden ze op de schouders genomen door fans die het veld waren op gestormd.
Dertien jaar was hij vaste keus geweest bij Ajax, gedesillusioneerd vertrok hij naar Holland Sport in Den Haag. Toen de pijn was gesleten, kwam hij weer graag bij Ajax, maar zijn vijf kleinkinderen gingen voor. Van hun prestaties kon hij meer genieten dan van de overwinningen van de Godenzonen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden