Een bejaarde vrouw met lippenstift slordig op haar gezicht gesmeerd probeert een jonge hotelmanager te verleiden. Ze kan de rekening niet betalen en gooit al haar verwelkte charmes in de strijd om niet uit haar kamer te worden gezet. Een genante vertoning, grotesk zelfs, maar sopraan Laura Bohn (45) hoopt dat het publiek begrip kan opbrengen voor haar personage in Powder Her Face, vanaf zaterdag te zien bij De Nederlandse Reisopera.
‘De hertogin heeft zonder meer veel tekortkomingen’, geeft Bohn toe in haar kleedkamer in het Wilminktheater in Enschede. Een zware repetitiedag zit erop. ‘Ik probeer haar menselijk te maken. Mijn vertolking is geslaagd als mensen medelijden met haar hebben en niet minachtend of onverschillig naar haar kijken.’
Over de auteur
Jenny Camilleri schrijft voor de Volkskrant sinds 2020 over opera.
Powder Her Face van Thomas Adès, dat voor het eerst in Nederland wordt geënsceneerd, is gebaseerd op het leven van Margaret Campbell, de hertogin van Argyll. Tijdens haar echtscheidingszaak in 1963 werd ze door haar tweede echtgenoot beschuldigd van buitenechtelijke affaires met niet minder dan 88 mannen.
Een serie polaroids waarin de hertogin een onherkenbare man oraal bevredigde, diende als bewijs. De kranten konden niet genoeg krijgen van de schunnige details, feitelijk en vermeend, over haar seksaffaires. Er werd op los gespeculeerd over wie de ‘headless man’ op de foto’s zou kunnen zijn. De rechter en de media haalden Campbell door het slijk.
Vóór de rechtszaak was ze beroemd als een beeldschone, rijke erfgename die in de hoogste sociale kringen verkeerde en eindeloos werd gefotografeerd. Haar huwelijk met Argyll verschafte haar de felbegeerde adellijke titel, maar de hertog was kwistig met haar geld. Toen ze in 1993 op 80-jarige leeftijd stierf, waren al de miljoenen verdampt.
‘Er werd misbruik van haar gemaakt, en toen ze geen nut meer had, dumpte hij haar’, zegt Bohn, die eerder al in Californië in de huid van de hertogin kroop. Bohn komt uit Seattle en woont in Amsterdam. Ze zingt veel eigentijdse muziek en is vaak te zien in voorstellingen die uiteenlopende genres vermengen, bijvoorbeeld barokopera met hiphop. ‘Ik ben geen typische sopraan. Ik ben ook actrice. Deze rol vereist zowel acteertalent als lyrische zang en vergt het uiterste van je stem.’
‘Ja, omdat het mij in de gelegenheid stelt iemand te spelen door vijf decennia heen. Ik vind het heerlijk om de verschillende leeftijden te spelen en alles wat daarbij komt kijken op fysiek, emotioneel en psychologisch vlak.’
‘Je hebt een stembereik van tweeënhalve octaaf nodig. Je moet vaak vol en hoog zingen, maar in de roomservicescène gebruik ik mijn borststem veel. Daardoor is die voller geworden. Fantastisch!
‘Voor mij is de doorgecomponeerde fellatio het minst interessante deel van deze scène. Wat echt interessant is, is dat we, voordat de ober binnenkomt, horen dat ze masturbeert. Ze bevredigt haarzelf, maar wil meer. Zij is als een gekooid dier. Dan geniet ze van het verleiden van de ober, die doet alsof hij zich laat verleiden. Ze speelt met macht in haar eigen fantasie, en dat is geweldig om te zien op het toneel.’
‘Adès citeert voortdurend uit bestaande muziek en schrijft eigen aanstekelijke fragmenten, bijvoorbeeld prachtige jazzachtige melodieën uit de jaren dertig. Hij gebruikt atonaliteit om emoties uit te drukken. Hij kan ontzettend goed tekst op muziek zetten. Zijn harmonieën kloppen altijd.’
‘Omdat ze in een rijk gezin is geboren en erg mooi is, krijgt ze van jongs af aan de boodschap dat ze bijzonder is. Maar ze maakt ook heftige dingen mee. Ze krijgt acht miskramen en loopt zwaar letsel op bij een val door een liftschacht. Daarvan herstellen toont veel wilskracht.
‘Gaandeweg raakt ze al haar zogenaamde vrienden kwijt. Ze klampt zich vast aan haar bestaan als lid van de beau monde, want daaruit haalt ze haar gevoel van eigenwaarde. Eigenlijk heeft ze van binnen een soort gat, waar een stuk zelfliefde hoort te zijn. Dat komt waarschijnlijk door haar opvoeding, die haar ouders toevertrouwden aan kinderjuffrouwen.
‘Aan het einde, als 78-jarige, leeft ze volledig in het verleden, toen ze werd aanbeden. Toch vraagt ze zich af of ooit iemand van haar echt heeft gehouden. Toen ik de rol opnieuw ging instuderen, besefte ik dat ik een oordeel over haar had, waardoor ik niet haar kon bereiken. De tv-serie A Very British Scandal heeft me daarbij geholpen.’
‘De serie is gemaakt door vrouwen en de opera door mannen. Gelukkig is onze regisseur Paul Carr net zo gek op de hertogin als ik. Hij zou graag naast haar in het bejaardentehuis willen zitten om naar al haar verhalen te luisteren.’
Powder Her Face van De Nederlandse Reisopera, 20/1 t/m 18/2 in diverse theaters.
Powder Her Face (1995) betekende de internationale doorbraak van de toen 24-jarige Britse componist Thomas Adès. Het idee voor een kameropera over Margaret Campbell, bekend als de ‘Dirty Duchess’, kwam van de librettist, romanschrijver Philip Hensher. Het stuk werd meteen berucht vanwege de scabreuze fellatio-aria, maar het feit dat het wereldwijd nog steeds regelmatig wordt uitgevoerd is te danken aan de meesterlijke partituur.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden