Ook onze oosterburen stoten te veel stikstof uit. Dat gebeurt vooral in het noordwesten, waar veel landbouwgrond ligt. De landbouwsector is verantwoordelijk voor twee derde van de totale Duitse stikstofuitstoot.
De Duitsers benaderen het stikstofprobleem anders dan wij. Duitsland is veel groter dan Nederland. Daarom stoot het land minder uit per vierkante kilometer en is minder snel sprake van "te veel" stikstof die neerslaat. Ook is er meer ruimte voor natuurgebieden, de zogenoemde Natura 2000-gebieden.
Het probleem in Nederland is vooral dat er veel stikstof in de buurt van natuurgebieden wordt uitgestoten. In Duitsland liggen natuurgebieden en landbouwgebieden verder uit elkaar.
De Duitsers kijken daarnaast vooral naar de kwaliteit van de natuur. Met andere woorden: hoeveel stikstof er daadwerkelijk in de grond en het water zit. Nederland hanteert de zogenoemde kritische depositiewaarde, oftewel hoeveel stikstof er in de lucht zit en neerslaat op de grond.
De Europese Unie verplicht lidstaten op hun stikstofuitstoot te letten. Duitsland werd in 2016 zelfs al eens aangeklaagd door de Europese Commissie. Het Hof van Justitie van de Europese Unie oordeelde twee jaar later dat Duitsland te weinig deed om de hoeveelheid stikstof in met name het grondwater te beperken.
De EU laat de precieze invulling van het stikstofbeleid aan de lidstaten zelf, zolang ze de Europese regels maar naleven. In Nederland bepaalde de Raad van State in 2019 dat de stikstofuitstoot sterk teruggedrongen moet worden.
Maar in Duitsland is zo'n juridische uitspraak (nog) nooit gedaan. De huidige regering heeft wel letterlijk in het regeerakkoord staan dat Duitsland zich aan de Europese normen moet houden.
Source: Nu.nl algemeen