This Is the Strangest Life I’ve Ever Known heet een van de platen die jazzzangeres Lils Mackintosh maakte, en die titel lijkt haar leven aardig samen te vatten. Het was midden jaren negentig en Mackintosh’ loopbaan zat in de lift. Ze had al een Edisonnominatie op zak en zou die prijs in 2000 ook echt winnen. Ze was een ‘uitbundige, outgoing performer’, volgens jazzkenner Bert Vuijsje, en een veelgevraagde verschijning op podia overal ter wereld, waar ze optrad met grootheden als B.B. King, Oscar Peterson en Hans en Candy Dulfer.
Ze leek voor die carrière in de wieg gelegd: haar vader was de populaire Surinaamse artiest Max Woiski jr., die hits scoorde als Je bent nog niet gelukkig met een mooie vrouw. Thuis kwamen artiesten over de vloer als Rita Reys en Pim Jacobs, en eens per jaar gingen ze op bezoek bij ‘tante Juliana’. Pas later kwam ze erachter dat ‘tante’ de koningin was.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Haar vader was bevriend met prins Bernhard, vertelde ze daarover in 2016 in het televisieprogramma De wandeling: ‘Juliana had een hekel aan de salsajazz van mijn vader, maar Bernhard was er dol op, en om haar te pesten – zo gaat de roddel – nodigde hij elk jaar mijn vader uit. Dan gingen wij tweeën samen in de kelder spelen, terwijl Bernhard aan de cognac zat met de band.’
Maar achter die glamour school een duister familieleven. Lils werd in 1955 geboren in Amsterdam, als tweede kind in het gezin Mackintosh (de officiële naam van haar vader; Woiski was zijn artiestennaam). In 1956 scheidden haar ouders; haar moeder verdween naar Amerika en haar vader bracht de kinderen naar het ‘schippersklooster’, vertelde Mackintosh in hetzelfde programma. Hij haalde ze pas weer op toen zij 4 jaar was. Inmiddels hertrouwd ontpopte hij zich als een ‘dictator’, die haar stelselmatig afranselde ‘met de riem of de slipper, even door het water gehaald want dan deed het meer pijn’.
Op haar 14de liep ze van huis weg, in haar vaders voetsporen treden was het laatste wat ze wilde. Ze begon aan een opleiding tot kleuterjuf, maar karma besliste anders. Ze werd ontdekt toen ze in een wilde bui op een bar stond te zingen, en zo belandde ze als 17-jarige alsnog op de planken, in de musical Hair.
Het was geen gemakkelijke tijd. ‘Alles is verleidelijk en je bent nog zo jong’, zegt hartsvriendin en vakgenoot Colette Wickenhagen. ‘Het was nog voor de #MeToo-periode, wij zijn echt door schade en schande wijs geworden.’
Intussen kwam en ging de liefde in Mackintosh’ leven; ze kreeg twee zoons uit een relatie die geen stand hield. De klappen die ze kreeg en – soms tot haar eigen verbazing – te boven kwam, vormden haar als zangeres. Wickenhagen: ‘Ze heeft prachtige muziek nagelaten, je hoort dat ze alles doorleefd heeft. Een echte zangeres zingt niet zomaar een lied, maar vertelt een verhaal. En als je daarin je ziel blootlegt, komt het binnen bij mensen. Dat kon zij als geen ander. Als ze in Amerika was geboren, was ze een wereldster geworden.’
De laatste vijftien jaar leed Mackintosh aan reuma, die op haar longen sloeg, waardoor ze vaak black-outs had, ook op het podium. ‘Het werd een gevecht voor haar om in de muziek haar kwaliteit te bewaken, maar het plezier was weg. ‘Ik ben mijn mojo kwijt’, zei ze.’
Ze overleed op 5 december in Amsterdam, 68 jaar oud. Ze laat twee zoons en twee kleinzoons na. Wickenhagen zal nog het meest de lange gesprekken missen die ze vrijwel dagelijks voerden, soms diep in de nacht. ‘Dit is aflevering 3122 van Peyton Place, zei ik dan, en dan lag Lils in een deuk. Hoe dramatisch de omstandigheden ook waren, we trokken alles in het absurde, en eindigden altijd met de slappe lach.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden