‘Hoi aliens! Kijk naar Lexington’, prijkt bovenaan een recente campagnewebsite voor de stad Lexington in de Amerikaanse staat Kentucky. Het is een opvallende boodschap, die de lokale toeristische organisatie vorige week deelde in een persbericht. Zeker als je ziet dat de website verder vooral restauranttips van onbewezen nut bevat voor het hypothetische verteringssysteem van zulke net zo hypothetische buitenaardse bezoekers, en hotels waarvan onbekend is of lichamen geëvolueerd op een planeet rond een andere ster er in de bedden en douches passen.
De reclame is dan ook bedoeld om hier op aarde media-aandacht te genereren voor de Amerikaanse stad, bekend om zijn paarden en zijn bourbon. Toch stuurde men de boodschap in eerste instantie juist richting de sterren, naar het planetenstelsel Trappist-1, op z’n veertig lichtjaar van hier.
Mochten de eventuele locals die boodschap herkennen in de inhoud van een binaire code die verstopt zit in een plukje infraroodstraling dat over een grove 39 jaar bij hen arriveert, is dit wat men zal zien:
Eerst een aantal blokjes die priemgetallen moeten voorstellen, om te bewijzen dat de inwoners van Lexington intelligent zijn. Dan vier dikkere blokken die zich vertalen naar chemische elementen van het leven, een stel schematische tekeningen voor water, ethanol (de bestanddelen van bourbon) en dopamine (het is immers leuk in de stad), twee paarden (uiteraard) en een mens. Tot slot volgt nog een schematische afbeelding van een weids landschap met genoeg lege ruimte om fatsoenlijk een ruimteschip te kunnen parkeren, afgetopt met de woorden, in het Engels: ‘Bezoek Lexington, Kentucky’.
Het is de eerste interstellaire reisreclame ooit, primeurs doen het nu eenmaal goed in de media, maar zeker niet de eerste boodschap die wetenschappers ooit richting ruimte zonden.
Er zijn zelfs kenners die vinden dat dit soort boodschappen gevaarlijk zijn. Want wat nu als de aliens Columbus zijn en wij de inheemse inwoners van de Verenigde Staten, stellen zij, met een schuin oog kijkend naar alle buitenaardse horrorscenario’s die Hollywoodfilms en sciencefictionverhalen ons de afgelopen decennia voorschotelden.
Anderen denken juist dat buitenaardse beschavingen die kunnen reizen tussen de sterren zodanig geavanceerd moeten zijn, en bovendien zodanig goed moeten kunnen delen en samenwerken op planetaire schaal, dat ze allang vredelievend zijn geworden.
In dezelfde week dat Lexington z’n kosmische stunt aankondigde, liet Seti, de wetenschappelijke organisatie die zelf zoekt naar intelligente buitenaardse beschavingen, overigens weten dat ze haar zoektocht de komende jaren enorm gaat uitbreiden. Zocht men tot nog toe naar signalen van aliens bij enkele duizenden sterren, daar springt dat aantal straks plotsklaps naar honderdduizenden of zelfs miljoenen sterren. Goed nieuws, dus, voor wie hoopt dat wij hén ontdekken voordat zij óns ontdekken.
En mocht het alsnog misgaan, dan pakken ze over 39 jaar plus reistijd richting aarde hopelijk alleen de paarden in Kentucky.
Over de auteur
George van Hal is wetenschapsredacteur voor de Volkskrant. Hij schrijft over sterrenkunde, natuurkunde en ruimtevaart. Van Hal publiceerde boeken over alles van het heelal tot de kleinste bouwstenen van de werkelijkheid.