Mijn dochter zou voor langere tijd naar een ver buitenland vertrekken, en ik zou doen alsof ik dat hartstikke goed nieuws vond. Soms is het ouderschap even schizofreen als overzichtelijk. Voorpret aanhoren, zorgen wegslikken, dit toneelstuk volhouden tot en met de lastigste scène: het zo lang mogelijk uitgestelde afscheid.
Niet mijn sterkste kant.
Uur U brak aan. Net toen ik me schrap zette, kwam het bericht dat haar vlucht was gecanceld. Uren later kwam er een nieuwe. Daarmee gebeurde hetzelfde, met dat verschil dat we toen al voor niks op Schiphol stonden. Anticlimax op anticlimax. ’s Avonds zat mijn dochter gewoon weer op de bank, wat ineens een raar gezicht was. Toen we om vier uur ’s nachts opnieuw naar het vliegveld reden voor een derde poging, draaide alles om de vraag of ze ditmaal wél weg zou komen. Het afscheid was bijzaak geworden, en al gepiept voor we er erg in hadden.
Source: Volkskrant columns