I stood up, walked out
Of the arms of Venus de Milo
Venus, Television (1977)
Ze waren jongens uit de Amerikaanse provincie, hun hoofd hangend naar symbolistische Franse poëzie en rebellie. De ene heette Tom Miller en de ander Richard Meijers, ze liepen weg van kostschool en voor de lol staken ze een gebouw in de fik.
In New York wilden ze een nieuw leven beginnen, en daar paste een andere naam bij. Miller ging verder als Tom Verlaine, vernoemd naar de Franse 19de-eeuwse dichter Paul Verlaine. Meijers haalde zijn pseudoniem van een andere Franse poète maudit. Hij werd Richard Hell, naar Arthur Rimbauds Une saison en enfer (Een seizoen in de hel).
Samen verzonnen ze een literair personage: een joods-Puerto Ricaanse vrouw die haar sekswerk combineerde met poëzie. Ze heette ‘Theresa Stern’. De debuutbundel kreeg de titel Wanna Go Out? en stond vol moord en verderf.
Daarna zagen ze een optreden van The New York Dolls, en wisten ze dat het tijd werd om de poëzie in te ruilen voor muziek. Verlaine gespte zijn gitaar om en leerde Hell wat basistechnieken op de bas. Hun eerste band heette The Neon Boys en met een gitarist en drummer erbij werd het in 1973 Television.
In de legendarische muziekclub CBGB’s (afkorting van: Country Bluegrass en Blues) speelden ze een van hun eerste concerten. Na Television trad in deze naar pis stinkende club, de bakermat van de Amerikaanse punkrock, hun vriendin Patti Smith op, gevolgd door legendarische New Yorkse bands als The Ramones, Talking Heads en Blondie.
Op het podium manifesteerden de twee vrienden zich als botsende persoonlijkheden: Hell als de druggy wildebras en Verlaine als de introverte, slungelige gitaarvirtuoos. Met zijn beste liedje in zijn binnenzak, Blank Generation, verliet Hell na een ruzie de band, om The Heartbreakers en Richard Hell and the Voidoids op te richten. Zijn atypische voorkomen − kort springerig haar, gescheurde kleren − werd nadien door punks aller landen gekopieerd. Please kill me, stond er op zijn zelfgemaakte T-shirt.
Op de debuutplaat van Television, Marquee Moon, leken alle sporen van Hell te zijn uitgewist – uitgezonderd één nummer: Venus. In de song beschreef Verlaine een soort psychedelische trip in New York, waarbij telkens Venus de Milo, de Romeinse godin van de liefde, zonder reden opdook. Zijn oude boezemvriend kwam terug als ‘Richie’ en die ‘Richie’ leek het een goed idee om lekker gek een politiepak aan te trekken.
Marquee Moon werd in 1977 omarmd door critici als ‘een instantklassieker’ en ‘het werk van een geïnspireerd genie’ en duikt nog steeds op in overzichten van de beste en meest invloedrijke albums aller tijden. Alles wat Verlaine hierna nog maakte, met Television of solo, kon niet tippen aan deze ‘jazz-georiënteerde artpunk’.
De twee oude makkers hebben de strijdbijl nooit begraven. Tom Verlaine overleed op 28 januari 2023 op 73-jarige leeftijd. In die vijftig jaar na de breuk zijn ze elkaar één keer toevallig tegengekomen, op de stoep voor een boekwinkel. Ze wisselden wat betekenisloze woorden en liepen door.
John & Paul
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden