Aanvankelijk was ik optimistisch. Ik heb een nieuwe pijl en boog en mijn helm heeft een upgrade gehad, dus ik dacht: vanavond gaat het gebeuren. De draak gaat eraan. Maar nu we daadwerkelijk oog in oog staan met Fyrakk, de eindbaas in World of Warcraft, zie ik het somber in. Het kostte te veel moeite om hier te komen. Ik weet eigenlijk wel zeker dat we niet sterk genoeg zijn om hem te verslaan.
Over de auteur
Thomas van der Meer schrijft voor de Volkskrant columns over zijn werk in een verpleeghuis. De namen in deze column zijn gefingeerd en sommige details zijn aangepast. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
World of Warcraft. Mijn hele puberteit was ik eraan verslaafd. Er is een tijd geweest dat ik daar spijt van had. Het voelde als verspilling; ik had iets nuttigs kunnen doen met mijn leven. Inmiddels ben ik minder streng voor mezelf. De puberteit is voor een heleboel mensen niet leuk en al helemaal niet als je transgender bent. Ik snap wel dat ik toen liever in een virtuele wereld was dan in de echte. Ik denk zelfs weleens dat World of Warcraft me door een periode heeft geloodst die ik anders misschien niet eens had overleefd.
Na mijn transitie diende het echte leven zich aan. Ik had een heleboel in te halen. Ik wilde zwemmen, kamperen en daten. Alles wat eerst ingewikkeld en te pijnlijk was. Voor de computer had ik geen tijd meer. Ik maakte vrienden, behaalde diploma’s en ging werk doen dat ik leuk vond.
Af en toe speel ik nog World of Warcraft. Om de zoveel tijd verschijnt er een nieuw deel met een nieuwe eindbaas. Het spel is nu heel anders dan vroeger. De spelers zijn ook anders. De game bestaat inmiddels al twintig jaar; de spelers zijn ook twintig jaar ouder. In de community van Nederlandse spelers waar ik lid van ben, zijn de meeste spelers tussen de 35 en de 50.
Het gevecht tegen Fyrakk is begonnen. Fyrakk is een draak van vuur. Het is echt heel moeilijk om een eindbaas te verslaan. Je moet ten eerste technisch inzicht hebben. Het personage dat je speelt beschikt over allerlei vaardigheden en toverspreuken, en je moet precies weten wanneer je die moet inzetten. Je moet ook heel snel zijn, want er verschijnen elementen die je moet ontwijken of juist moet pakken. Je zou de eindbaas kunnen zien als een puzzel die je razendsnel moet oplossen. Als één speler een fout maakt, is het hele gevecht verloren. En dan speelt het zich ook nog af op een platform waar je vanaf kunt kukelen.
Intussen zie ik de Nederlandse community onder in het beeld met elkaar chatten. Die spelers zijn niet bij dit gevecht, zij zijn ergens anders in de virtuele wereld, maar op het chatkanaal van de community staan we met elkaar in contact.
‘Vroeger werd je daarvoor opgenomen in een psychiatrische kliniek, nu wordt het aangemoedigd’, zegt iemand.
Ze hebben het weer over transgenders. De Nederlandse community is best een goede afspiegeling van de samenleving. Ook hier is de PVV de grootste. En ook hier komt de meeste aandacht voor transgenders van mensen die klagen dat er te veel aandacht is voor transgenders.
‘Ik wil niet mee in de waanzin van een ander’, zegt een andere speler. Hij is boos omdat World of Warcraft het menu waarin je een personage kunt kiezen genderneutraal heeft gemaakt. Je kiest niet meer tussen man en vrouw, maar tussen lichaam 1 en lichaam 2. ‘Ik wil gewoon normaal kunnen leven, zonder die onzin.’
We zijn nog maar een paar minuten bezig of de situatie is al hopeloos. Bij de eerste aanvallen van Fyrakk, waarbij hij spelers besmet met een vuur dat explodeert en schade aanricht aan andere spelers die het aanraken, zijn al vijf spelers doodgegaan. We hebben te weinig spelers over om nog te kunnen winnen.
Nu trekt Fyrakk allemaal gloeiende bollen naar zich toe. We moeten de bollen pakken voordat ze hem bereiken, maar niet alle spelers weten dat.
‘I’ll devour you whole!’, brult Fyrakk, en dan zijn we allemaal dood.
Source: Volkskrant