Het is vandaag Blue Monday, door velen beschouwd als de ‘meest deprimerende dag’ van het jaar. Wetenschappelijk bewezen of niet, als je als student je collegezaal niet binnenkomt omdat je in een rolstoel zit of geen toetsen kan maken vanwege paniekaanvallen, dan is niet alleen deze maandag, maar je hele studietijd al snel deprimerend.
Voor veel studenten is dit een harde realiteit. Vier op de tien studenten heeft namelijk een functiebeperking, zoals een psychische aandoening, chronische ziekte of een visuele beperking. Deze studenten hebben de juiste ondersteuning van hogescholen en universiteiten nodig om te kunnen studeren. Zij komen echter telkens terecht in hetzelfde doolhof van beleidsmatige procedures en onderwijsmedewerkers die met vingers naar elkaar wijzen. Het resultaat? Een verdwaalde student die zijn studie niet fatsoenlijk kan volgen, omdat hij niet de nodige ondersteuning krijgt.
Onderwijsinstellingen moeten hun rol pakken en ervoor zorgen dat elke student colleges kan volgen, toetsen kan maken en een fijne studietijd heeft. Het wordt daarom tijd om een wettelijke zorgplicht in te voeren voor hogescholen en universiteiten.
Over de auteurs
Daniël van Brussel en Demi Janssen zijn bestuursleden van het Interstedelijk Studenten Overleg (ISO). Bij het ISO zijn 42 (aspirant-)lidorganisaties en 13 convenantpartners aangesloten, die samen ruim 800 duizend studenten vertegenwoordigen.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Als student met een functiebeperking ben je op dit moment afhankelijk van het beleid van je hogeschool of universiteit voor de voorzieningen die je krijgt. Waar de ene universiteit volledig is uitgerust met rolstoelvriendelijke gebouwen, mogelijkheden voor digitale colleges en korte wachttijden voor studentpsychologen, is dat bij een andere universiteit niet het geval. Hierdoor ontstaat er willekeur, waarvan de student de dupe is. Een duidelijke wettelijke zorgplicht zorgt ervoor dat studenten meer mogelijkheden hebben om aan te kloppen bij hun docent of studiebegeleider als zij niet de juiste hulp krijgen. Zij kunnen dan namelijk terugvallen op landelijke regelgeving. De juiste ondersteuning krijgen is dan niet meer afhankelijk van de stad waarin je studeert.
Het verschil in ondersteuning voor studenten, is niet het enige probleem. Ook bestaat onduidelijkheid bij onderwijspersoneel: docenten en studiebegeleiders weten lang niet altijd wat precies hun rol is op het gebied van studentenwelzijn en ondersteuning. Dat is logisch, want een officiële, eenduidige taakomschrijving is nergens vastgelegd. Door dit wettelijk vast te leggen, kunnen alle betrokkenen bij ondersteuning, van docent tot studentpsycholoog, profiteren van de duidelijkheid die dit oplevert.
Maar hogescholen en universiteiten zijn toch geen zorginstellingen? Een universiteit kan en moet toch geen psycholoog of dokter vervangen? Onderwijsinstellingen hebben inderdaad niet als hoofdtaak zorg te leveren. Wel is het hun taak iedereen een gelijke kans te geven om fatsoenlijk te kunnen studeren. Ze moeten ervoor zorgdragen dat hun studenten optimaal kunnen studeren, ook als ze een functiebeperking hebben.
Dat kan bijvoorbeeld door het vergemakkelijken van toegang tot collegezalen voor alle studenten of door docenten trainen over studentenwelzijn. Een zorgplicht helpt te verhelderen wie welke taak heeft en kan zelfs de werkdruk verlagen, omdat er minder tijd verloren gaat met procesmatige vraagstukken.
Niet elke student krijgt de hulp die hij verdient: dan kan elke dag voelen als een blauwe maandag. Onder het gebrek aan passende hulp schuilt niet per se onwil van hogescholen en universiteiten, het beleid laat te veel ruimte over voor interpretatie. Te veel studenten raken zo verdwaald in een doolhof van instanties, regels en onduidelijke rechten en plichten. Kom dus met een duidelijke zorgplicht, waarin ieders verantwoordelijkheden goed worden vastgelegd. Zodat niemand buiten de boot valt.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden