Geen moment miste Lia de Clerck Amsterdam sinds ze naar Almere-Haven verhuisde. Haar Snackboetiek Lia groeide uit tot een pleisterplaats waar pioniers de laatste roddels over de nieuwe stad uitwisselden.
Lia de Clerk woonde met haar gezin in Amsterdam, drie hoog en geen balkon, toen ze halverwege de jaren zeventig te horen kreeg dat de woning onbewoonbaar zou worden verklaard. Wat nu? De oplossing diende zich aan toen ze, op weg naar een bungalowpark, langs het in aanbouw zijnde Almere reden. ‘Is dat niks voor ons, Henk? Een huis met een tuin en eigen kamers voor de tweeling.’ Uiteraard niet beseffend dat ze de eerste inwoner van de nieuwe stad aan het Gooimeer zou worden.
Op 30 november 1976 kregen de eerste 25 bewoners de sleutel van hun nieuwe woning. ‘En daarbij kwam de naam van mijn ouders als eerste uit de computer rollen. Althans, zo is het mij altijd verteld’, zegt dochter Deborah, destijds 12 jaar. Zelf moest ze die dag van haar moeder naar school. Zo maakte ze niet mee dat de sleuteloverdracht van het huis aan de Schoolwerf een waar mediacircus werd. De Polygoonbeelden van het moment waarop Lia het nieuwe huis betrad (‘Ik vind het grandioos! Túúrlijk. Er moet alleen schoongemaakt worden, hè.’) zouden later bij vrijwel elke reportage over Almere weer opduiken.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Ondernemend als ze was, begon ze tussen allerlei noodwinkels en het enige vaste gebouw in Almere-Haven, supermarkt Jac Hermans, een snackkar. Eerst vooral voor bouwvakkers, later wisten ook bewoners haar te vinden. Zo groeide Snackboetiek Lia – de kar werd al snel een gebouwtje – uit tot een pleisterplaats waar pioniers de laatste roddels uit de nieuwe stad uitwisselden.
Amsterdam? Ze miste de hoofdstad geen moment. Als ze er al een keer moest zijn, vond ze het er te druk en was ze blij als ze weer naar ‘haar’ Almere-Haven kon terugkeren. Mede dankzij journalisten die haar gemakkelijk wisten te vinden voor hun verhalen, werd ze geleidelijk een uithangbord voor de stad. Deborah: ‘Er was altijd wel een jubileum of een mijlpaal van de zoveelste bewoner. Dan werd mijn moeder opgetrommeld.’
Zo mocht ze de eerste paal heien voor een nieuw winkelcentrum en kreeg ze in 2013 een tegel in de Almeerse Walk of Fame. Maar het hoogtepunt was toch wel het bezoek van koning Willem-Alexander in 2016, die in de nieuwe wijk Nobelhorst met oude en nieuwe pioniers sprak. ‘Hij was heel geïnteresseerd en stelde allerlei vragen. Dat is toch hartstikke leuk?’, vertelde ze over die ontmoeting op Omroep Flevoland.
Ze bleef lang fit en vitaal, ook na het sluiten van de snackboetiek en de dood van haar man in 1999. Maar een val uit haar bed, in maart 2023, maakte aan die zelfstandigheid een einde: ze raakte gedeeltelijk verlamd en moest in een verpleeghuis worden opgenomen. Tevergeefs zochten haar dochters een plek in Almere, ze liepen stuk op regels en procedures.
Het zorgt nog altijd voor veel emotie. ‘Mijn moeder was er altijd voor Almere. Maar toen wij Almere nodig hadden, gaf niemand thuis’, zegt Deborah. ‘Dat is waar we nog het meest mee worstelen. Dat we niet aan de laatste wens van mijn moeder hebben kunnen voldoen: voor die laatste periode van haar leven een veilig plekje in Almere vinden.’
De ‘first lady van Almere’, overleed op 3 december in een revalidatiecentrum in Hilversum. Op haar rouwkaart staat als achtergrond de Sluiskade in Almere-Haven, de plek ook waar door vrienden en bekenden op haar leven werd geproost. In café ’t Lieverdje waren ook oud-burgemeester Annemarie Jorritsma en de huidige burgemeester Hein van der Loo aanwezig. Met hem hebben de dochters van Lia binnenkort een afspraak ‘om hopelijk alles af te kunnen sluiten’.
Source: Volkskrant