Voor het pittoreske kerkje van Sleeuwijk staan tientallen mensen geduldig in een rij. Het is zaterdagmiddag rond een uur of twee en zij zijn de allerlaatsten vandaag. Ze wachten. Het is koud. Mensen rillen. En toch loopt er niemand weg. Want vandaag zijn ze hier gekomen om te zoeken naar Yoran Krol, de 16-jarige havo-scholier uit Brabant die al drie weken wordt vermist.
Waarom ze hier nu al uren staan? ‘Mijn dochter zit bij hem in de klas’, begint Geralda, een vrouw uit de rij. ‘Ik ken het gezin, ik ken de jongen.’ Maar dan lukt het niet meer om te praten. Ze huilt.
Over de auteur
Maud Effting is onderzoeksjournalist van de Volkskrant en schreef onder meer over grensoverschrijdend gedrag bij De Wereld Draait Door en NOS Sport. Ook volgt ze alle ontwikkelingen rondom het vrijwillig levenseinde, euthanasie, zelfdoding en Middel X. Ze won de journalistieke prijs De Tegel voor haar werk en werd in 2017 genomineerd voor Journalist van het Jaar.
In de nacht van 23 op 24 december verdween de 16-jarige Yoran uit Sleeuwijk na een bezoek aan het christelijke jongerencentrum De Pomp in Almkerk. Bij het centrum, een plek waar jongeren vanaf twaalf jaar kunnen hangen, gamen en chillen, werd hij rond half een ’s nachts voor het laatst gezien. Hij kwam niet meer thuis.
Zijn fiets werd later teruggevonden bij het Merwedekanaal - op slot. Vrijdagmiddag vond de politie na een tip de jas van de jongen in het water van de Merwede bij Papendrecht. Wat er precies gebeurde, is nog onbekend, al lijkt de politie een misdrijf uit te sluiten. Op de foto die voor de zoektocht van hem werd verspreid kijkt de 16-jarige Yoran - blond, beugelbekkie - met een vrolijke, open blik de wereld in.
Ondanks meerdere zoekacties lukte het de politie en andere zoekteams tot nu toe niet om de jongen op te sporen. Daarom werd deze week besloten om het laatste redmiddel in te zetten: vrijwilligers. Deze week uitte zijn familie een noodkreet op de sociale media. ‘Help ons onze zoon te vinden!’, schreven ze.
En dat heeft gewerkt. Van tevoren werden 300 man verwacht, maar uiteindelijk geven maar liefst 2.500 vrijwilligers gehoor aan de oproep om de modderige oevers van de Merwede en de Waal uit te kammen met behulp van prikstokken en een digitale kaart.
Onder hen zijn niet alleen bekenden van de familie. Sommigen zijn hier simpelweg omdat ze vonden dat ze niet konden blijven zitten. Omdat ze zich voorstelden hoe het moest zijn, als ouder van een 16-jarige jongen.
‘Eigenlijk zouden we vandaag een gravelbiketocht maken’, zegt André van de Heuvel (46) die voor de gelegenheid zelfs een waadbroek heeft aangetrokken. ‘Maar ik had me echt niet lekker gevoeld als ik dat had gedaan. Ik vond dat ik mijn energie beter hieraan kon besteden.’
Zijn vrouw Mariska Sprangers (45) verwoordt het gevoel dat bijna iedereen vandaag hier heeft: ‘We hebben zelf ook kinderen in die leeftijd’, zegt ze. ‘Het raakt ons. Daarom doen we dit. Als onze kinderen vermist zouden zijn, hoop je dat anderen dit ook voor jou zullen doen.’
‘Als moeder snijdt dit door je hart’, zegt een vrouw naast haar.
Maar er zijn niet alleen ouders vandaag. Ook de 19-jarige Jasper, student economie aan de Universiteit van Tilburg, besloot spontaan met zijn vader mee te gaan om te zoeken. ‘Ik werk in dezelfde Albert Heijn als Yoran’, zegt hij.
In zijn waadbroek stapt Van de Heuvel even later het ijskoude water in van een zij-arm van de Merwede. Met een groepje van twaalf man heeft hij een vierkant zoekgebied aangewezen gekregen in de buurt van Dordrecht. Moeizaam glibbert iedereen door begroeiing, braamstruiken, over omgevallen bomen en door modderhopen heen, speurend naar tekenen van Yoran. Op het water wordt met boten gezocht. Ook droneteams speuren het water af.
Een vrouw vertelt hoe vrienden van Yoran die avond in december geen antwoord meer kregen op hun appjes naar hem. ‘Heel even was er hoop’, zegt ze, ‘toen dagen later ineens de vinkjes op hun iPhone blauw werden. Sommigen dachten echt even dat hij ze had gelezen. Maar dat bleek uiteindelijk de politie te zijn, die van een afstand in zijn telefoon had gekeken.’
Volgens het Coördinatie Platform Vermissing (CPV), dat de zoekactie samen met de politie in twee dagen tijd op poten zette, is 2.500 het hoogste aantal vrijwilligers dat ze ooit bij een zoekactie zagen. Zes jaar geleden ontstond het CPV, nadat een van de oprichters zijn zoon verloor op Urk en er binnen korte tijd 500 mensen op de been waren om het dorp uit te kammen. Sindsdien stelt de stichting zich belangeloos ter beschikking bij vermissingen. Hun motto: ‘Zoek alsof het je eigen kind is.’
‘Het heeft iets moois’, zegt Van de Heuvel. ‘In de maatschappij lijkt de saamhorigheid soms ver te zoeken. Dan is het ieder voor zich. Maar hier zie ik juist heel veel saamhorigheid.’
Na bijna twee uur zoeken komt de groep tot de conclusie dat in hun zoekgebied niets te vinden is. Ook door de rest van de 2.500 vrijwilligers wordt de jongen niet aangetroffen, al is zo’n 30 kilometer langs de oevers uitgekamd. Stil staren ze naar het water. ‘Het is wel eens voorgekomen dat iemand pas in Kinderdijk werd gevonden’, zegt een vrouw.
‘We hebben alles gedaan wat we konden’, zegt Sprangers als ze in de schemering weer vertrekken naar de kerk in Sleeuwijk. ‘Maar wat een rotgevoel.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden