Klassiek Dirigent Klaus Mäkelä en het Concertgebouworkest toonden hun meeslepende verbeeldingskracht in drie klankschilderingen. Ze wekten net zo geloofwaardig een trippelende insect tot leven als een kreupele gnoom.
Iets meer dan een jaar geleden brachten het Concertgebouworkest en dirigent Klaus Mäkelä het publiek in vervoering met Stravinsky’s ‘Vuurvogel’ door een grens tussen klank en beeld te slechten. Het was niet zo dat die wereld voor je geestesoog verscheen, maar toch waande je je even in een andere dimensie.
Concertgebouworkest o.l.v. Klaus Mäkelä, met Javier Perianes (piano). Muziek van Tawfiq, De Falla en Moessorgski. Gehoord: 11/1 in Concertgebouw Amsterdam. Herhaling als het ‘Annual Gala’ op 12/1. Info: kco.nl
Diezelfde magie wisten de musici met hun aanstaande chef-dirigent (per 2027) woensdagavond weer op te roepen bij een concert waarin alles draaide om beeld. Dat begon al met een stuk van Hawar Tawfiq uit 2021, M.C. Escher’s Imagination, waarvoor de componist zich liet inspireren door onder meer het mysterieuze werk van deze graficus. Ook het Nederlandse landschap, de insectenwereld en de grote strandbeesten van de kunstenaar Theo Jansen stonden hem op het netvlies bij het componeren.
Het resulteerde in een fantasiewereld waar de wind leven inblaast. In de eerste korte impulsen lijkt een nachtelijk dierenleven te ontwaken. Een insect trippelt in het prachtige slagwerk, een vreemde vogel zingt in de solo-viool en tenslotte zijn er de wiegende strijkers, waarna de muziek met een weldadige zucht van een blazer weer in slaap valt.
De nachtelijke atmosfeer hield aan in de Noches en los jardines de España van Manuel de Falla, een muzikale schets van drie tuinen in het Spaanse Andalusië. Het zijn nachten – zo klinkt het – vol dans, geanimeerde gesprekken, en hier en daar een stiekeme vrijage. Pianist Javier Perianes en het orkest maakten er een aanstekelijke flirt van.
Na de pauze was er dan die beroemde muzikale wandeling van de Russische componist Modest Moessorgski langs de schilderijen van zijn jong gestorven landgenoot Victor Hartmann. Oorspronkelijk geschreven voor piano maakte Maurice Ravel een magistrale en beroemde orkestratie van de Schilderijententoonstelling. De elf verklankte schilderijen gingen grotendeels verloren, maar het orkest en Mäkelä riepen er een dusdanig levendig beeld van op, dat het leek alsof je de kunstwerken binnenstapte en oog in oog stond met een kreupele gnoom, of kinderen om je heen zag huppelen in de Parijse Tuilerieën, of bij het diffuse licht van een lantaarn zwierf door onderaardse gewelven, om aan het eind enthousiast uitgezwaaid door ‘De Grote Poort van Kiev’ huiswaarts te keren.
Mäkelä en de musici lichtten de geniale orkestvondsten van Ravel (trompet, saxofoon, fagot, tuba) er prachtig uit en veranderden de wandeling langs de schilderijen tot een droom waaruit je niet wilde ontwaken.
Source: NRC