Met steun van bondgenoten hebben de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk Houthi-doelwitten in Jemen aangevallen. Waar waren de aanvallen op gericht en wat was de rol van Nederland? We vragen het aan Mart de Kruif, oud-commandant van de Nederlandse landstrijdkrachten.
‘De Houthi’s hebben de afgelopen weken de aanvallen in de Rode Zee opgevoerd. Hun doelwit was niet alleen Israëlische schepen, ook Britse en Amerikaanse marineschepen werden aangevallen. Dat betekende voor het Westen een escalatie die militair niet onbeantwoord kon blijven. De Houthi’s vielen de scheepvaart aan, onder meer met ballistische raketten en kruisraketten: dat is absoluut geen houtje-touwtje-werk.’
‘De tegenaanval van vannacht was gericht op de wapenvoorraad van de Houthi’s. De groepering beschikt onder meer over een arsenaal aan raketten en drones. De Britten hebben vanaf Cyprus de aanval ingezet met vliegtuigen; de Amerikanen hebben het vliegdekschip de USS Dwight D. Eisenhower gebruikt. Daarnaast zijn ook onderzeeboten gebruikt. Ze hebben eigenlijk een mix van middelen ingezet. Ik vermoed dat ook de radarinstallaties van de Houthi’s vannacht doelwit zijn geweest. Zulke installaties zijn nodig om schepen te kunnen lokaliseren op zee.’
‘Nederland heeft zelf niet letterlijk aangevallen, maar ondersteuning verleend. Dat is vrij gebruikelijk. Landen willen bij zulke operaties graag aan bondgenoten laten zien dat ze politiek achter ze staan en dat ze bereid zijn openlijk steun te geven. Dat doen ze door een stafofficier in te zetten bij de operatie. Zo’n officier houdt zich bezig met ofwel het verzamelen van inlichtingen, of het coördineren van de operatie zelf. In dat laatste geval wordt in beeld gebracht welk doel er aangevallen moet worden, en met welke middelen. Maar zulke steun is dus vooral van politieke waarde. En dat heeft effect: Nederland wordt nu al genoemd door Biden.’
‘Of het effectief gaat zijn, is nu nog moeilijk te zeggen. Duidelijk is in elk geval dat de Britten en Amerikanen niet over één nacht ijs zijn gegaan. Deze operatie is zorgvuldig voorbereid: ze zijn waarschijnlijk weken bezig geweest om de militaire infrastructuur van de Houthi-regering in kaart te brengen.
‘Ik denk niet dat het hiermee afgelopen is. Iran en Hezbollah, die beide de Houthi’s steunen, hebben al van zich laten horen. De vraag is overigens wel wat zij kunnen doen. Iran kan militair niet veel risico lopen, ze weten dat de Amerikaanse militaire aanwezigheid in het gebied dusdanig groot is, dat ze geen openlijk conflict aan kunnen gaan. Ook Hezbollah heeft gereageerd, maar zal op de handrem moeten opereren. Zij kunnen goed op eigen terrein in Libanon vechten, maar kunnen de westerse machten ook niet aan. Wat in elk geval duidelijk is, is dat de militaire aanwezigheid van het Westen in de Rode Zee voorlopig zal moeten blijven. De Rode Zee is klein, en het is een nauwe doorgang. Westerse en Israëlische schepen zullen er beschermd moeten blijven worden.
Overigens is er hierbij één winnaar, en die zit in Moskou. Poetin zal dit geweldig vinden. Want hoe meer rotzooi er in de wereld is, hoe meer de aandacht van Oekraïne wordt afgeleid.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden