Ik droomde vannacht – dit is echt waar, ik lieg niet – dat ook de laatst overgebleven D66-minister opstapte uit het demissionaire kabinet teneinde verdedigende middenvelder bij Ajax te worden.
Hoewel het nog onduidelijk is welke nieuwe functie Ernst Kuipers gaat vervullen, begreep ik donderdag uit een artikel van Bart Vlietstra dat het waarschijnlijker is dat de Engelsman Jordan Henderson deze maand naar Ajax komt.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik weet het: sommigen van u hebben een hekel aan sport. Maar juist omdat de voetbalwereld de werkelijkheid soms uitvergroot, en er in zekere zin zelfs op vooruit loopt, vraag ik toch uw aandacht. Henderson, tot een jaar geleden aanvoerder van het grote Liverpool, stond namelijk lang te boek als een moreel lichtpuntje in de verder donkere voetbalwereld.
Hij brak regelmatig een lans voor de lhbti-gemeenschap, noemde de mensenrechtensituatie in Qatar ‘shockerend en teleurstellend’. Eindelijk hadden we te maken met een voetballer wiens principes niet te koop zijn, zo was de gangbare mening. Maar toen bood een delegatie van de Saoedische voetbalclub Al-Ettifaq hem afgelopen zomer opeens een salaris van ongeveer 800 duizend euro per week en weg waren alle bezwaren.
Henderson was uiteraard niet de enige. Saoedi-Arabië investeerde vorige zomer bijna een miljard euro in de komst van populaire voetballers. Zij moesten (naast voetballen) vooral braaf lachend op de selfie gaan met een feeëriek woestijnlandschap, opdat alle potentiële toeristen hun reserves over doodstraffen voor homoseksuelen subiet zouden vergeten en de oliestaat ook kan voortbestaan als de wereld straks geen olie meer gebruikt.
Een geniaal plan, zo bleek toen afgelopen november het WK 2034 werd toegewezen aan Saoedi-Arabië en de ophef inderdaad veel minder groot was dan bij het WK 2022 in Qatar. Uit sommige westerse landen klonk weliswaar een licht afkeurend gepruttel, maar de oprechte woede die we over Qatar kenden, had plaatsgemaakt voor slechts de retoriek van de woede.
De voetbalwereld leek wederom een stap te hebben gezet weg van de traditie, de schik en de moraal en op naar het gewetenloze geld. Maar toen was daar deze week toch weer die Jordan Henderson. Omdat er soms maar vijfduizend fans naar zijn wedstrijden kwamen en zijn vrouw er niet fatsoenlijk over straat kon, wilde hij na een paar maanden alweer weg uit Dammam. Geld of geen geld.
Woensdag overleed de roemruchte NRC-journalist Marc Chavannes. Naast voormalig correspondent en politiek commentator was hij ook jarenlang hoogleraar journalistiek in Groningen. In die laatste hoedanigheid vertelde hij mij en mijn medestudenten ooit hoe hij Nederland had zien veranderen tijdens zijn carrière.
Hij vertelde hoe de economisering van ons dagelijks leven steeds verder was gevorderd. Hoe onze overheid was uitgegroeid tot een ietwat slome speler in een spel dat vooral werd gedomineerd door het bedrijfsleven. En dat het in Den Haag daarom steeds vaker over koopkrachtplaatjes ging en nog maar nauwelijks over saamhorigheid of geluk. De prijs van dingen leek in Nederland inmiddels relevanter dan de waarde ervan.
‘Zolang we accepteren dat al onze zorgen en verlangens in geld zijn uit te drukken, zitten we gevangen in een eenzijdig economische logica’, schreef hij rond die tijd in een column.
Omdat ik die uitspraak geloof, en omdat ik geloof dat de voetbalwereld de werkelijkheid uitvergroot, hoop ik dat Henderson deze maand naar Nederland verkast. Dat zou namelijk betekenen dat we toch nog ergens een land zijn waar je misschien niet de allerrijkste kan worden, maar mogelijk wel wat gelukkiger.
Source: Volkskrant