In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Leven op salades terwijl je complete werkdagen besteedt aan trainingen? Zestien uur per dag werken? Geen probleem: actrice Natalie Portman wil ver gaan voor een rol. Maar helemaal leven als haar personages, 24/7, om ze ‘niet alleen te spélen’ maar ‘daadwerkelijk te zijn’? Dat is ‘een luxe die een vrouw zich niet kan permitteren’, aldus de actrice in The Wall Street Journal deze week. ‘Ik denk niet dat kinderen of partners heel begripvol zijn als je van iedereen eist dat je ze, bijvoorbeeld, ‘Jackie Kennedy’ noemen.’
Is dit het zoveelste teken dat de wereld zich tegen methodacting keert? Ooit gold het als het hoogst haalbare in Hollywood: je als acteur compleet wegcijferen, jezelf ondergeschikt maken aan de rol en de acteerkunst door te leven als je personage. Niet iemand nadoen, maar belichamen. Dát is acteren. Alle Oscar-stemmers applaudisseren.
Ondertussen smulden pers en publiek van de steeds potsierlijkere verhalen die de methode van de Russische acteur, regisseur en theatertheoreticus Konstatin Stanislavski opleverde. De vegetariër Leonardo DiCaprio die rauwe buffel at en in een karkas sliep voor zijn rol in The Revenant (2015). Ongekroonde method-koning Daniel Day-Lewis die eigenhandig een replica naaide van een Balenciaga-jurk voor The Phantom Thread (2017) en tijdens Lincoln (2012) appte in 19de-eeuwse spelling. Barry Atsma vertelde in DWDD ooit in het kader van methodacting in zijn oor te hebben gesneden voor de rol van Vincent Van Gogh.
Het zijn vooral mannen, inderdaad. Veelgeprezen acteurs. Die elkaar hoe langer hoe meer leken te willen overtroeven, als in een wedstrijdje verplassen. Misschien werd het daarom ergens in de afgelopen jaren te veel. Misschien dat het daarom iets steeds potsierlijkers kreeg. Dat de eerbied plaatsmaakte voor instemmend meeknikken toen Mads Mikkelsen het in GQ in 2022 ‘pretentieuze bullshit’ noemde, en Brian Cox zijn method-tegenspeler Jeremy Strong ‘fucking irritant’ vond. En voor honende spot toen Jared Leto ‘als The Joker’ zijn Suicide Squad-collega’s levende ratten, dode zwijnen en kogelbrieven stuurde.
Nota bene Leto zélf maakte de acteermethode afgelopen weekend belachelijk tijdens de Golden Globes-uitreiking: ook een teken des tijds. Maar vooral die opmerking van Portman legt fraai de vinger op de zere method-plek. Het is geen dienstbare activiteit, niet de hoogste vorm van verdwijnen. Het is tegenovergestelde: een volstrekt egocentrische bezigheid waarmee een acteur de wereld om hem wil laten draaien.
Source: Volkskrant