Ik mis aandacht voor de grote sociale bezwaren van drugsgebruik. Er lijkt een groot taboe op te rusten om dat aan te kaarten. Regelmatig wordt in de media uitgelegd hoe vliegreizen verband houden met de opwarming van de aarde, hoe onze hoge levensstandaard ten koste gaat van de natuur en mensen in arme landen.
Misschien wordt het tijd ook eens wat meer aandacht te besteden aan de rol die drugsgebruikers daarin spelen. Maar dat is lastig: van links tot rechts, van Urkse vissersjongens tot elitaire Amsterdamse corpsmeisjes, in juridische, medische en mediakringen is het kopen van illegale drugs de gewoonste zaak van de wereld. En waarvoor? Recreatief gebruik. Het geeft goed weer hoe het ervoor staat met Nederland: een rijk land met heel veel recreanten voor wie het eigenbelang heilig is.
Jaap de Jong, Amsterdam
In de krant van 9 januari lees ik een interview met de Amerikaanse hoogleraar Michèle Lamont over waardigheid. Zij voegt zich bij de eindeloze rij critici die vinden dat links meer respect moet hebben voor gewone mensen. Het verbaast mij dat al decennialang uiterst gemakzuchtig steeds links dédain wordt verweten voor de gewone mensen. Terwijl wij toch echt een rij rechtse regeringen gehad hebben die de gaswinning in Groningen doorzetten ondanks het leed dat veel gewone mensen daardoor werd aangedaan. Of die een uiterst hardvochtig fraudebeleid invoerden dat de levens van veel gewone mensen kapotmaakte. Of die jarenlang een toeslagenaffaire liet voortwoekeren, waarvan heel veel gewone mensen het slachtoffer werden.
Het lijkt me relevanter het vizier eens te richten op de hardvochtigheid van de regeerstijl van rechts. Zullen we die eens gaan analyseren? Want daar zit echt een probleem.
Brechtje Paardekooper, Utrecht
Bij het interview met hoogleraar Michèle Lamont moest ik terugdenken aan mijn lagereschooltijd midden jaren vijftig. Ik bezocht toen de Broederschool op de Heerlense Molenberg, een uitstekende school die leerlingen van allerlei rang en stand aantrok uit de omgeving. Jongens van al dan niet geschoolde arbeiders, beambten van de (Staats-)mijnen, onder wie mijn vader, en zonen van artsen en mijndirecteuren bezochten de school.
Voor mij is bij de Broederschool al decennia geleden de kiem gelegd om praktisch geschoolden evenzeer te waarderen (tegenwoordig mogelijk zelfs méér) en tegemoet te treden als mensen met een zuiver theoretische achtergrond.
Een advocaat heb je zo, op een loodgieter kun je vier weken of langer wachten.
Hans Prinsen, Nijmegen
Helemaal eens met Jeanette Blaauw. In de jaren zeventig woedde er een interessante discussie in de media. Vanuit feministische hoek vroegen mensen zich af waarom er in de taal geen vrouwelijke vorm bestond voor beroepen als dokter, chirurg of groenteboer. Alsof die beroepen niet door vrouwen konden worden uitgevoerd, luidde het (terechte) argument.
Nu doen verschillende gezaghebbende media, waaronder de Volkskrant, het omgekeerde en maken ze van alle beroepen één mannelijk gebeuren. Voor je het weet zit je een artikel te lezen over een zanger, die in de laatste alinea ineens een vrouw blijkt te zijn. Verwarrend.
We zijn allemaal gelijk, luidt het goedbedoelde maar misplaatste argument. Dat zijn we niet, wel gelijkwaardig. Een open deur, maar die twee begrippen worden nog veel te vaak met elkaar verward.
Jimmy Tigges, Delft
Terecht wijst Jeanette Blaauw op het vreemde fenomeen om in de media de vrouwelijke vorm uit het taalgebruik te schrappen. Vrij geruisloos is dit enkele jaren geleden door veel media ingevoerd. Het toentertijd ontbreken van discussie over de wenselijkheid hiervan lijkt me er op te duiden dat men dit als vrij onbelangrijk waardeert.
Indien het door, bijvoorbeeld de Volkskrant, niet wenselijk wordt geacht om beide vormen weer in te voeren, stel ik voor, in het kader van gelijke behandeling, om de komende vijf jaar alleen de vrouwelijke vorm te gebruiken (lerares in plaats van leraar), zodat ik, en mijn seksegenoten, zelf kunnen ervaren of deze schrijfwijze in teksten inderdaad zo onschuldig is en de duidelijkheid en herkenning in artikelen ten goede komt.
Sjaak van Vliet, Beek
Wat een goed idee van de krant om aandacht te besteden aan het Nederlandstalige, populaire lied. Jammer dat er in het korte, inleidende artikel vreemde woorden staan als coolness, streetcredibility, camp, academy en acts. En zou Ramses Shaffy zijn oeuvre zelf ook salonfähig hebben gevonden?
Roel Praat, Den Haag
Psychiater Christaan Vinkers stelt de vraag of al die aandacht voor psychische problemen wel zo gezond is. Ons antwoord: jazeker! De vraag is niet óf we aandacht moeten schenken aan psychische problemen, maar op welke manier we dat doen.
Vanuit Mind, het fonds voor psychische gezondheid, weten we hoe belangrijk openheid over psychische klachten is. Openheid leidt ertoe dat mensen met klachten, en met name jongeren die vaak meer schroom voelen, eerder op hulp kunnen worden gewezen.
Door met elkaar in gesprek te gaan hoe we ons voelen, en de vrijheid ervaren om de ernst en gevolgen daarvan aan te geven, zijn we in staat om onderscheid te maken. Onderscheid tussen dat wat bij het leven hoort en wat je zelf (en met steun van je omgeving) kunt oplossen, of dat waar je professionele hulp bij nodig hebt.
We moeten bewustmaken zonder aan te praten: somberheid is niet hetzelfde als een depressie. Lichte problemen moeten we niet verwarren met een complexe stoornis. Goede communicatie is nodig zodat iedereen beter weet óf, hoe en wanneer ingrijpen noodzakelijk is.
Laten we dus vooral niet minder, maar beter communiceren over psychische problemen in het belang van een mentaal gezond Nederland.
Dienke Bos, directeur Mind, Amersfoort
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden