Het voelt misschien wat vreemd, om in januari een ogenschijnlijk perfecte kerstfilm te tippen. Maar dat Alexander Paynes nieuwe instantklassieker The Holdovers pas ná de kerstdagen officieel gaat draaien in de Nederlandse filmzalen, is dan ook tamelijk kolderiek. De achtste speelfilm van Payne, meester van de schurende tragikomedie (Sideways, Election, Nebraska), lijkt immers in alles een nieuwe traditie voor de feestdagen: zo’n hartverwarmende film die je jaarlijks moeiteloos opnieuw kunt consumeren.
Na Paynes matig ontvangen sci-fi-klimaatkomedie Downsizing (2017) keert de regisseur in The Holdovers terug op vertrouwd terrein, met een tragikomedie over de middelbare man die de aansluiting met zijn omgeving is verloren. De man in crisis is hier Paul Hunham (Paul Giamatti), een pedante geschiedenisdocent die op zijn kostschool weinig weerklank vindt. Hij is een klassieke einzelgänger, die van zijn werk zijn leven heeft gemaakt. Een sociaal leven heeft hij niet, door een aandoening heeft hij een nogal kenmerkende lichaamsgeur, en dan is er nog dat luie oog, dat hem onder leerlingen de bijnaam ‘scheeloog’ oplevert.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en tv. Eens in de vijf weken is hij tv-recensent.
Door zijn sociale situatie is Hunham de aangewezen persoon om tijdens de kerstvakantie toezicht te houden op een groep ‘overblijvers’ die niet naar huis kunnen. Uiteindelijk blijven op de kille campus slechts drie zielen over: Hunham, de kok en rouwende moeder Mary (Da’Vine Joy Randolph) en de slimme, rebelse tiener Angus (debutant Dominic Sessa), die zijn vader is verloren en thuis even niet welkom is. Het drietal moet er samen wat van maken.
Dat alles speelt zich af in het Massachusetts van 1970, en Payne benut die periode gretig om The Holdovers in alles te laten aanvoelen als een typische jarenzeventigfilm. Of het nu gaat om de soundtrack, de vloeiende cameraovergangen, of het vale kleurenpalet: Payne maakt er een retrofeestje van, waarbij hij zich duidelijk liet inspireren door klassieke jarenzeventigtragikomedies als Harold and Maude en The Last Detail.
Daarbij haalt Payne, zoals vaker in zijn films, het beste naar boven in zijn hoofdrolspelers. Giamatti is geboren voor de rol van Hunham: een bovenmatig intelligente retoricus die op emotioneel vlak tekortschiet, maar zijn hart gaandeweg steeds meer openstelt. De imponerende Randolph ligt terecht op koers voor een Oscar, en Sessa – die hiervoor nooit voor een camera stond – is een regelrechte openbaring.
The Holdovers moet het misschien niet hebben van grote verrassingen, maar blinkt juist uit in de bevredigende voorspelbaarheid, zonder dat het ooit te sentimenteel wordt. Payne laat zijn drie verloren zielen steeds wat dichter naar elkaar groeien, waarna ze, bepakt met wat levenslessen, weer hun eigen weg gaan.
Het zijn typische ingrediënten voor een kerstfilm, al wil Payne zijn film zelf niet als zodanig omschrijven. Laten we The Holdovers dan maar gewoon bestempelen als moderne tragikomische klassieker, die ook buiten de feestdagen moeiteloos ontroert, verwarmt en vrolijk stemt.
Drama
★★★★★
Regie Alexander Payne
Met Paul Giamatti, Da’Vine Joy Randolph, Dominic Sessa
133 min., in 48 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden