Tijdens de feestdagen gaan veel Engelsen naar een ‘panto’ – een toneelspektakel dat losjes is gebaseerd op een bekend verhaal, maar waar het vooral draait om liedjes en publieksinteractie. Wij daar dus ook heen.
Het evenement was vormgegeven vanuit de gedachte ‘more is more’. Er was een cast van ongeveer vijftig mensen met elk tien verschillende kostuums, allemaal met glitter. Er was rook, er waren decorwissels, er waren ontploffingen.
Verder draaide het veel om lolligheid. Elke keer als iemand op het podium riep: ‘Oh yes I did!’ riep de hele zaal terug: ‘Oh no you didn’t!’ Er mocht met deeg en taarten worden gegooid, en aan het eind van het stuk werden alle kinderen op het podium uitgenodigd voor een stoelendans.
Je leest wel eens dat de toneelstukken van Shakespeare vroeger werden onderbroken door grappige tussenacts. Bij de panto begon ik te verlangen naar een onderbreking in de vorm van een verstilde monoloog over de dood.
Source: Volkskrant columns