Scholen hoeven niet alle maatschappelijke problemen op te lossen. Maar ze hoeven die ook niet onnodig groter te maken.
Geen twee schooldirecteuren zijn hetzelfde. Er zullen er heus zijn die oprecht menen dat de aanwezigheid van smartphones een welkome verrijking is van het sociale leven in de aula’s. Een verrijking bovendien die slim geïntegreerd kan worden in de lessen en zo bijdraagt aan het bevorderen van de digitale vaardigheden.
Zo zullen er ook heus leerlingen zijn voor wie het een zegen is dat ze zich in de pauze kunnen terugtrekken in een virtuele wereld die de echte wereld even op afstand houdt. Dat geldt niet alleen voor pubers. Als de smartphone niet ook z’n zegeningen had, zouden we er niet zo massaal voor zijn gezwicht.
Toch is het op z’n minst verbazingwekkend dat veel scholen nog steeds aarzelen met het doorvoeren van de smartphonebeperkingen waar het demissionaire kabinet vorig jaar juli op aandrong. Deze week is het zover: iedere school moet nu het eigen beleid op papier hebben staan. Van een algeheel verbod binnen de schoolgebouwen is geen sprake, wel van een richtlijn die de schermpjes in elk geval uit de lokalen moet verbannen.
Of dat ook echt tot wezenlijke verbeteringen leidt, moet nog blijken. Uit de rondvragen die veel media de afgelopen dagen deden, blijkt dat het zeker niet overal is gelukt. Nogal wat scholen beperken het verbod tot de lessen, vanuit de overtuiging dat leerlingen oud en wijs genoeg zijn om daarbuiten verstandig met hun toestel om te gaan.
Zouden die scholen alle studies hebben gemist waaruit steeds overtuigender blijkt hoezeer de smartphone met z’n constante stroom van appjes, pushberichten en aandachtvretende sociale media funest is voor het concentratievermogen – en daarmee ook voor het leervermogen van de gebruiker? De studies waaruit we weten dat in elk geval een deel van de jongeren mentale schade ondervindt van het voortdurende intensieve contact op de sociale media, vooral als hun zelfbeeld toch al laag is? De medische studies ook over het afnemend gezichtsvermogen van jongeren die te lang op hun schermpjes turen?
En dan ook nog al die ervaringen van scholen die al wél overgingen tot een algeheel verbod, en die vrijwel unaniem enthousiast zijn over de gevolgen voor de sfeer en de sociale interactie binnen de schoolmuren, ook omdat het veel discussies scheelt over wat waar op welk moment mag? Duidelijkheid schept rust.
Scholen hoeven niet alle maatschappelijke problemen op te lossen. Verantwoord smartphonegebruik is in de eerste plaats een zaak voor leerlingen zelf en hun opvoeders. Maar scholen hoeven problemen ook niet groter te maken dan nodig is. Ze zouden zich verplicht moeten voelen om een optimaal leerklimaat na te streven. Zeker als er zo’n eenvoudige oplossing voorhanden is.
In de Tweede Kamer heeft het kamp dat pleit voor een totaalverbod – inclusief Geert Wilders en Pieter Omtzigt – sinds 22 november nogal aan kracht gewonnen. Het ministerie maakt in de komende maanden de balans op. Dan moet blijken of voldoende scholen in actie zijn gekomen. Als dat niet zo is, komt een landelijk verbod snel dichterbij.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant