Er was een tijd, niet eens lang geleden, dat Nederlanders meewarig het hoofd schudden bij berichten over schietpartijen in de Verenigde Staten. Conservatieven reageren daar na elk bloedbad steevast op met nietszeggende ‘thoughts and prayers’ en de mantra dat ‘guns don’t kill people, people do’. Allemaal om maar niet over de evidente oorzaak van de voortdurende schietpartijen in de VS te hoeven spreken; al die wapens. Onbegrijpelijk, vonden we dat.
Maar inmiddels lijkt Nederland net zo ver heen als Amerika. Tijdens de jaarwisseling werd een 52-jarige man uit het Groningse Leek mishandeld, waarna hij later thuis overleed. De man, vrijwilliger en jeugdscheidsrechter bij de lokale ijshockeyclub, sprak jongeren aan op het gooien van vuurwerk naar zijn hond, waarop hij klappen kreeg. Hoe de man precies is overleden, wordt nog onderzocht. Het verhaal komt boven op vele andere meldingen van vandalisme, mishandeling en verminkingen, die we normaal zijn gaan vinden.
Toch is het enige logische antwoord op al deze onnodige ellende, een landelijk vuurwerkverbod, in Den Haag onbespreekbaar. De VVD kwam met het gebruikelijke ‘harder straffen’-gewauwel, en Caroline van der Plas meent dat een vuurwerkverbod ‘het gedragsprobleem niet oplost’. Dat hoeft ook niet lijkt me, als zo’n verbod het vuurwerkprobleem maar oplost. Overigens vermeldde Van der Plas niet hoe dat gedragsprobleem dan opgelost zou moeten worden, en evenmin of zij het vandalisme en de intimidaties van haar eigen boerenachterban ook als een gedragsprobleem ziet.
Over de auteur
Sander Schimmelpenninck is journalist, ondernemer en columnist van de Volkskrant. Eerder was hij hoofdredacteur van Quote. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Geert Wilders liet weten harder te willen optreden tegen het ‘tuig dat hiervoor verantwoordelijk is’. Hij kan blijkbaar wel wat stemmen missen. Het lag allemaal aan de ‘open grenzen’, huichelde de kwaadaardige NPO-‘presentatrice’ Raisa Blommestijn over het vandalisme dat inheemser is dan andijviestampot.
Ongehoord, al doet haar omroep zijn best dat woord een andere betekenis te geven, met de voor extreem-rechts typerende omdraaiing van de werkelijkheid. Want het zijn immers juist de mensen die zogenaamd niet gehoord zouden worden, die ervoor zorgen dat horen en zien ons vergaat tijdens de jaarwisseling. Gehoorschade door de ongehoorden; het is een aardige samenvatting van deze tijd.
Pieter Omtzigt, van wie we het in een bruine coalitie zouden moeten hebben, maakte zich nog het meest belachelijk. Hij bepleit geen vuurwerkverbod, maar een verbod op bivakmutsen tijdens Oud en Nieuw. Vuurwerk doesn’t kill people, bivakmutsen do! Het zijn afzwaaiers en rookgordijnen waar ze bij de National Rifle Association (NRA) trots op zouden zijn. Maar de conditio sine qua non is natuurlijk niet een bivakmuts, maar het vuurwerk. Zonder vuurwerk zijn de adrenaline-asocialen niet op straat, zonder vuurwerk vervagen de grenzen niet en zonder vuurwerk ontstaat er geen sfeer waarin vandalisme en geweld het logische eindstation is.
In Nederland heb je helemaal geen duurbetaalde lobby nodig om mensen aan te praten dat een verbod ‘niets uithaalt’, dat doen de Nederlanders gewoon zelf. De ongehoorden bouwen aan hun dictatuur van de domheid, en daar hoort vuurwerkvandalisme bij. Wie in hun gewenste niet-samenleving van ‘andersdenkenden’ al die afgerukte vingers er weer aanzet is van later zorg, en ach, met één hand kun je ook nog Wilders retweeten of Vandaag Inside aanzetten. Zolang onze Chinese traditie maar behouden blijft.
De politieke lamlendigheid tegenover deze geweldsexplosies is veelzeggend. Ondanks dat een ruime meerderheid van de Nederlanders vóór een vuurwerkverbod is, wil de politiek er niet aan. Rechtse partijen zijn doodsbang voor de vuurwerkminnende hooligans; de grootste bek heeft geen meerderheid nodig om de rest zijn wil op te leggen. Het maakt de rokende puinhopen extra onheilspellend; politieke lafheid lijkt immers wat de formerende partijen bindt.
Source: Volkskrant