Als Laura Aarts na haar training thee zet in haar tijdelijke onderkomen in Veenendaal valt pas goed op hoe imposant de waterpolokeepster is. Bijster groot is ze niet met haar 1.75 meter, maar de spanwijdte van haar armen liegt er niet om. Als ze haar armen zijwaarts uitstrekt, komt ze tot een lengte van 1.85 meter. Het was aan deze indrukwekkende reach te danken dat de Nederlandse waterpoloploeg afgelopen zomer de wereldtitel veroverde.
Dankzij haar cruciale redding, met haar vingertoppen, zette Aarts haar team in de beslissende strafworpenserie tijdens de WK-finale in Japan op matchpoint. De bloedstollende eindstrijd tegen Spanje was geëindigd in een 12-12-gelijkspel waarna penalty’s de beslissing moesten forceren. Met dank aan haar vingertoppen én de paal stopte Aarts de derde strafworp van Spanje.
Over de auteur
Natasja Weber schrijft voor de Volkskrant over olympische sporten als hockey, zwemmen en paardensport.
Nederland maakte in het vervolg van de penaltyserie geen fouten en het was uiteindelijk Brigitte Sleeking die de vijfde en de beslissende worp binnen schoot. Voor het eerst sinds 1991 mochten de Nederlandse waterpolosters zich weer wereldkampioen noemen. En passant verzekerde de ploeg zich van een ticket voor de Olympische Spelen én Laura Aarts werd uitgeroepen tot de beste keepster van het toernooi.
Veel tijd om terug te blikken op de wereldtitel heeft Aarts (27) zichzelf niet gegund. Na het WK verhuisde ze van Hongarije naar Spanje waar ze, net boven Barcelona, speelt voor de Spaanse topclub Mataró CN. Deze week is Aarts eindelijk een keer in eigen land te bewonderen op het EK in Eindhoven dat vrijdag is begonnen.
Het toernooi zou eigenlijk in Israël plaatsvinden, maar door de oorlog is uitgeweken naar Nederland (vrouwen) en Kroatië (mannen). Volgende maand wacht alweer het WK in Qatar waar de ploeg van bondscoach Evangelos Doudesis er veel aan gelegen is de wereldtitel te prolongeren om zo als regerend wereldkampioen af te reizen naar de Olympische Spelen in Parijs.
‘We voelen er weinig voor om de kortste wereldkampioen in de geschiedenis van het waterpolo te worden’, zegt Aarts met een glimlach. Door de coronapandemie en het verschuiven van toernooien is het WK waterpolo (samen met andere zwemsporten) in februari op de kalender gezet. Het wordt het derde WK in anderhalf jaar tijd, terwijl het toernooi normaliter eens in de twee jaar wordt gehouden.
Het zijn dus drukke tijden voor de keepster die onlangs mocht aanschuiven in het koninklijk paleis voor een uitblinkerslunch met koning Willem-Alexander en koningin Maxima (‘Ik zat gewoon naast de koning, heel gezellig’).
Bovendien behoorde ze samen met haar gouden team tot de laatste drie genomineerden voor de titel Sportploeg van het Jaar. Waar haar ploeggenoten al weken bezig waren met het uitkiezen van galajurken en het maken van afspraken bij de visagie, stapte de naturelle Aarts in een stijlvol pak over de rode loper van De Fabrique in Utrecht.
Hoe anders zag haar leven er in het najaar van 2021 uit. Aarts studeerde fysiotherapie, keepte op laag niveau bij het Utrechtse UZSC 3 en gaf als bijbaan sportles aan zwangere en net bevallen vrouwen. De keepster die al op haar 16de meetrainde met het nationaal team was in de zomer van 2019 abrupt gestopt met haar interlandcarrière.
Aarts wilde zich niet conformeren aan de eis van de toenmalige bondscoach Arno Havenga dat alle speelsters gedurende het olympisch seizoen, 2019-2020, in Zeist zouden trainen. Ze speelde destijds bij de Hongaarse topclub Dunaújváros en had het daar goed naar haar zin.
‘Ik wilde me niet laten dwingen om iets te doen waar ik ongelukkig van zou worden’, blikt Aarts terug. In het olympisch seizoen 2015-2016 (toen Nederland naast een olympisch ticket greep) had ze al ervaren hoe het was om dag in dag uit in het KNZB-bad in de bossen van Zeist te trainen. ‘Dat werkte voor mij niet, ik zat toen helemaal niet lekker in mijn vel.’
De controverse met de vorige bondscoach liep hoog op. ‘Een week voordat we zouden afreizen naar het WK in Zuid-Korea meldde Havenga dat de samenwerking per direct zou eindigen als ik niet van mening zou veranderen.’ Zo kwam er nog voor haar 23ste verjaardag onverwachts een einde aan de indrukwekkende interlandloopbaan van Aarts, met onder meer EK-goud in 2018 en WK-zilver in 2015.
‘Ik heb nog een klein jaar in Hongarije gespeeld, maar toen brak corona uit en ben ik teruggegaan naar Nederland. Ik merkte in Hongarije dat ik klaar was met topsport. Ik wilde niet meer tot het gaatje gaan, trainde op 85 procent. Ik was aan het einde van mijn Latijn’, vertelt de waterpoloster uit het Gelderse Beuningen.
Aarts richtte zich vol op haar maatschappelijke carrière en genoot een rijk sociaal leven. En toen kwam daar in het najaar van 2021 het telefoontje van de nieuwe bondscoach Doudesis, die eerder assistent was van Havenga. Het Nederlands team had die zomer op de Olympische Spelen van Tokio met een zevende plaats teleurstellend gepresteerd. Onder het genot van een pannenkoek kletsten ze bij en polste Doudesis voorzichtig of ze (toen 25) openstond voor een terugkeer.
‘Achteraf gezien had Eva (zoals Evangelos wordt genoemd, red.) niet op een beter moment kunnen komen. Ik wilde niets liever dan in een vol stadion spelen en weer het volkslied horen. Nadat ik mijn jawoord had gegeven, klapte Eva zijn laptop open en liet me het trainingsprogramma zien. ‘Zo gaan we het doen’, zei hij. Ik moest van heel ver komen en ben keihard aan de slag gegaan.’
Bij haar rentree op een groot toernooi, het WK in juni 2022, veroverde Nederland een bronzen medaille. Een jaar later volgde de kroon op het werk tijdens de wereldtitelstrijd in het Japanse Fukuoka met een heldenrol voor Aarts.
Toch had het in de beslissende strafworpenserie in de WK-finale weinig gescheeld of Aarts had haar plek onder de lat afgestaan aan tweede keepster Sarah Buis. ‘Bij de eerste twee penalty’s lag ik in de verkeerde hoek. Ik overlegde in het water met Sarah; het is natuurlijk ook een mentaal spelletje. Die Spaanse speelsters zagen ons praten. ‘Wat zullen we doen?’ vroeg Sarah. ‘Wil je dat ik ga?’ ‘Ja is goed’, zei ik. Ik gunde het haar ook heel erg. Sarah stoof al door het water richting doel maar op het allerlaatste moment bedacht ik me. Ik pakte haar been vast en zei: ‘Nee, ik doe het’.’
Het bijzondere tafereel werd gadegeslagen door de Spaanse Bea Ortiz die al niet lekker in de wedstrijd zat. Aarts: ‘Ik had haar laatste schot van de wedstrijd gekeerd en lag bij haar penalty vol vertrouwen in het water.’ De vingertoppen van Aarts bleken goud waard.
De wereldtitel is voor de waterpolosters een mooie opmaat voor een bijzonder jaar 2024 met drie titeltoernooien. Uiteraard staat alles in het teken van de Olympische Spelen. Voor Aarts wordt het haar olympisch debuut. ‘Ik heb er nooit spijt van gehad dat ik twee jaar ben gestopt en daardoor Tokio heb gemist. Als persoon ben ik enorm gegroeid, ik weet dat ik me zonder topsport ook kan redden in de maatschappij. Ik wilde altijd al heel graag naar de Olympische Spelen, maar alleen als een gelukkige sporter.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden