‘Je bent laat, Onno. Ik miste je geklepper aan de brievenbus al.’
‘Zeshonderd pagina’s, dat zijn zes Boekenweekgeschenken. Jij weet ook wel hoeveel jaren daarvoor staan. Weet je wat het is, iedere pagina moet geschreven worden. Over een degelijke, bonafide pagina doe ik 3,65 dagen. Iets aankondigen duurt een seconde.’
‘Ik ook, ik ook. Maar én-én kan niet. Dus ach, laat ik daarom eens gek doen, weet je wat, De jaknikker verschijnt in de herfst van 2024. Waarom ook niet.’ (Gegrom en binnensmonds gemompel.)
‘Nee, zeker is niks. Vraag anders aan Gerrit Hiemstra of het waait over negen maanden. In die zin voel ik verwantschap met Pieter Omtzigt, je weet wel, de politicus. Die zou pas na publicatie de verschijningsdatum onthullen.’
‘Ver. Heel ver. Vorige keer toen je belde, was ik al vrijwel klaar, maar toen had ik zojuist onder de douche een epifane inval gekregen die het complete ding op losse schroeven zette. Ging me een jaar kosten, dacht ik toen, en dat klopte heel aardig. Inmiddels heb ik de hele zaak als dr. Frankenstein uit elkaar getrokken en weer vastgenaaid.’
‘Nee. Nou ja, het is een uitstekend idee gebleken.’
‘Pagina 555.’
‘Ik zit ertussenin. Ik probeer elk deel los leesbaar te maken, zoals Van der Heijden doet, maar het verhaal loopt wel door, zoals bij Voskuil. Heel gedoe, kan ik je zeggen. Voor een lezer is het overigens een schijnprobleem. Wie zou er willen beginnen met deel drie? Ken jij een zool die midden in Het bureau is begonnen?’
‘Ligt al jaren klaar. Een nogal ander boek dan ooit gepland, overigens. Ook weer ten gevolge van dat idee waarover we het hadden. Ik verander natuurlijk, als schrijver. Ik wil nieuwe dingen uitproberen. Het krijgt zelfs een andere titel, denk ik. Vind jij dat jammer?’
‘Mja, maar ik kan hem zelf nauwelijks onthouden. De helft van de tijd zeg ik Siberia Hysteriana. Problematischer is dat het verhaal zich geen seconde meer in Siberië afspeelt.’
‘Heb ik dat gezegd? Tsss. Maar het is zo, tijdens de coronacrisis heb ik mijn leestempo danig opgevoerd. Dat beviel me zo goed dat minderen geen optie meer is. En we weten inmiddels, alleen fascisten lezen minder dan 52 romans per jaar. Je houdt je hart vast met het huidige literatuuronderwijs.’
‘Een schaamboek, Onno. Dat is een roman waar je te lang omheen bent geslopen.’
‘Oké. De ontdekking van de hemel. Toen het verscheen, heb ik mij laten weerhouden door tien kraakcolumns op rij van Hugo Brandt Corstius, in deze krant. Weet je dat nog? Ik bak een warm brood, zei Mulisch al, en wat doet de criticus, hij poept er een drol van. Ik ben op driekwart, tot dusver is het groots. De taal, de ideeën, de toon: allemaal superieur. Ik hoop erg dat hij het nog 175 pagina’s volhoudt. Zo’n perfect boek lezen lijkt een beetje op kijken naar kleiduivenschieten. Knalt Hennie Dompeling ook de 125ste duif nog uit de lucht?’
‘Aan alle boeken. Dus zeker aan de mijne. Er mag geen kleiduif ontkomen.’
‘Jij kende hem, hè? Mooi. Ik heb Hennie Dompeling gekend. Noteer: liever een goed dik boek dan een goed dun boek. Maar liever een slecht dun boek dan een slecht dik boek. Weet je, het zijn vaak ouders van vier kinderen en een baan waarvoor ze ‘al veel moeten lezen’ die graag naar Op1 kijken en een elektrische trein op zolder hebben staan, die een lans breken voor het korte verhaal.’
‘Weinig, we zijn verhuisd buiten kantooruren. En eigenlijk zijn de boeken verhuisd, wij zijn mee. Ik kon ze niet meer kwijt. Dus hebben we een huis in Breda gekocht met enorme wanden.’
‘Zeg ik niet. Dat vind ik niet netjes.’
‘Deels. We hebben vorige week de trap binnengekregen, een soort bouwladder. Ik ben begonnen bij de A en zigzag nu naar beneden. Ik zet net George Eliot op d’r plek. Gevaarlijk klusje. Zes meter is hoog, ben ik achter, de lucht is er ijl, in de diepte die betonnen vloer…’
‘Ik stond daar, links bovenaan, met Bertus Aafjes’ Morgen bloeien de abrikozen in mijn klamme hand. Ik keek naar beneden en werd helemaal slap. Zal ik Bertus’ abrikozen nog zien bloeien, dacht ik.’
‘Sterven met aan de borst gedrukt de grote Aafjes.’
Verheugen is het mooiste wat er is en daarom kiest de boekenredactie deze week voor de boeken die in 2024 gaan verschijnen en waarop wij ons verheugen. Meer aanraders vindt u hier.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden