Voordat Khadija Arib, gevierd oud-Kamervoorzitter en Kamerlid voor de PvdA, op gezag van vage anonieme klachten kapot werd gemaakt, leidde ze een bonte groep volksvertegenwoordigers die een parlementaire enquête over het coronabeleid moest voorbereiden.
Daar zaten leden van coalitie en oppositie in, alsmede bijzondere types, zoals Pepijn van Houwelingen (van FvD, tevens verkooploket voor maaltijdboxen, boekjes en andere merchandise) en Wybren van Haga (van de divisie Wybren vooruit) volgens wie de coronacrisis een ingewikkelde smoes was geweest om de mensen eronder te houden.
Arib hoopte met bewonderenswaardig optimisme op ‘een verzoeningscommissie’, een bewijs dat na het schisma dat corona door het land heeft getrokken toch gepraat kan worden, en samengewerkt.
Vervolgens werd Arib gepiepeld door anonieme klachtenbrieven, kwam er van verzoening in de commissie niks terecht, werd het voornemen tot enquête opgeborgen in de vergeetkelder, werd het hele kabinet gepiepeld door Rutte, en verdween zowel Van Houwelingen als Van Haga uit de Kamer.
De weggestemde Van Haga zit tegenwoordig op een bedrijventerrein in Haarlem tweedekamertje te spelen; hij heeft ‘fractiemedewerkers’ in dienst die hij uit eigen zak c.q. wachtgeld betaalt, en zet zijn inbreng op X , als een kind dat tegen een imaginair vriendje praat.
En nu komt er dan toch een parlementaire enquête naar het coronabeleid. Het is een van de eerste concrete én unanieme besluiten van de nieuwe Tweede Kamer. Een zeer terecht besluit, want ook al heeft de Onderzoeksraad voor Veiligheid zich al gebogen over de krankzinnigste periode uit de recente nationale geschiedenis, er liggen nog genoeg kwesties te stoven die om een politiek oordeel vragen, en om lering.
Over kinderrechten en bruuske schoolsluitingen, over de gedwongen sluitingen van theaters en bibliotheken, terwijl heilig verklaarde consumenten in processie door Ikea en tuincentrum trokken, over burgerrechten en de avondklok, over het eenzame sterven van ouderen, over de lichtzinnigheid waarmee de boven ons gestelden omsprongen met hun macht en over het gemak waarmee ze in de ban raakten van getikte ideeën om burgers te volgen via hun mobiele gegevens.
En over de vraag in hoeverre de obsessie met beeldvorming rond ministers het beleid in de weg heeft gezeten – alleen al een openbare getuigenis van oud-coronagezant Feike Sijbesma die eerste rang heeft gezeten is een enquête waard.
Een parlementaire enquête is goud waard. Zeer belangrijk instrument van de volksvertegenwoordiging, verschaffer van helderheid, loutering zelfs, en van inzichten die helpen bij het versterken van de rechtsstaat en het opfrissen van de bestuurlijke hygiëne en de democratie.
Dat moet je blijven zeggen, want in Den Haag was het een beetje in de mode geraakt om de neus op te halen voor wéér een parlementaire enquête, die verworden zou zijn tot speeltje van rancuneuze oppositieleden die minder in waarheidsvinding geïnteresseerd zijn en meer in pootje lichten van de zittende macht en op televisie komen.
Dat geluid zal aanzwellen nu Thierry Baudet de niet herkozen Van Houwelingen terughaalt naar de Tweede Kamer – hij offert hiervoor ‘tijdelijk’ Freek Jansen op – met als enig doel de coronaenquête voor te bereiden en ‘die mensen helemaal gek te maken’. Hij heeft Hugo de Jonge in het vizier.
De terugkeer van de complotquerulant is evenwel geen reden om de enquête dan maar af te serveren. Daar zijn onderwerp en instrument veel te belangrijk voor. In de vorige Tweede Kamer was het algemene belang allengs zoekgeraakt tussen ruziënde splinters die elkaar openlijk haatten. Op de nieuwe Kamer rust de zware verantwoordelijkheid om te laten zien dat het wél kan: van mening verschillen en toch het algemeen belang dienen.
De komende maanden schrijft columnist en podcastpresentator Sheila Sitalsing over het politieke speelveld in Den Haag.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Source: Volkskrant