Het was die monoloog in Birdman (2014, Disney Plus) van Alejandro González Iñárritu die iedereen rechtop deed zitten en van Emma Stone definitief een van de interessantste jonge actrices van het moment heeft gemaakt. Ze was na haar hoofdrol in Easy A (2010) al op weg naar sterrendom, maar haar rol als de ex-verslaafde dochter van een oude Hollywoodster leverde haar een eerste Oscar-nominatie op. En het inzicht dat ze alles aankon, waardoor ze ver weg bleef van het eindeloze romcom-labyrint.
Diep verstopt in ieders Netflix-aanbod zit de opmerkelijke serie Maniac (2018), waarin Stone en Jonah Hill in een retro-futuristisch New York terechtkomen in een experimenteel drugsprogramma. Dat geeft ze niet alleen toegang tot een soort multiversum, maar is ook een perfect podium voor Stone om haar veelzijdigheid te etaleren. Tijd om Maniac weer op te graven.
En La La Land van Damien Chazelle natuurlijk (2016, HBOMax), genomineerd voor maar liefst veertien Oscars, waarvan er een naar Stone ging, haar eerste. Heerlijke retro-ode aan Hollywood op zijn meest romantisch, met Ryan Gosling als de perfecte tegenspeler. Luidde een nieuw tijdperk voor filmmusicals in. Er loopt een rechtstreekse stijllijn tussen La La Land en Barbie, dé film van het afgelopen jaar. En in beide gevallen moet Gosling het meisje laten gaan.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden