De hoofdredacteur van deze krant zei zaterdag in zijn rubriek dat columnisten wel erg vaak leeglopen over de verkiezingsuitslag. Een lezer had hem geschreven ‘dat er dagelijks, bij het openen van de Volkskrant een penetrante lucht opstijgt: een mix van gif, frustratie en angstzweet. En dat is natuurlijk niet smakelijk.’
Juist, dacht ik. De wereld zit barstensvol moois en bovendien is voltijdse boosheid vermoeiend, zowel voor de lezers als voor de tot columnist gemaakten. Daarnaast moeten we er, zeker in een maand als januari, allemaal voor oppassen dat de opgewektheid niet ongemerkt uit ons leven verdwijnt.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het zou, aldus de hoofdredacteur, al helpen wanneer columnisten vaker vanuit hun expertise schrijven. Dokters over hun praktijk, leraren over hun klas, enzovoorts. Ook daar ben ik het volledig mee eens. Alleen wil het vervelende toeval dat ik, naast kritiek hebben op de staat van dit land, in al mijn jaren als Volkskrant-journalist slechts één andere expertise heb ontwikkeld, en dat is kritiek hebben op de Volkskrant zelf. Maar als ik dat hier in het openbaar doe, ben ik bang ontslagen te worden, dus ziedaar: de uiterst stressvolle omstandigheden waarin ik de afgelopen dagen verkeerde.
‘Zet je constructieve modus aan en richt je aan het begin van een nieuw jaar op zaken als samenwerking, raakvlakken, positivisme en aanverwante entiteiten’, las ik nogmaals in de brief van de ontevreden lezer. Diep van binnen vond ik daar wel wat van: eerst stemmen op partijen die de verschillende groepen in dit land lijnrecht tegenover elkaar zetten, of dat faciliteren, en het vervolgens vervelend vinden als iemand je wijst op de nadelige gevolgen van die keuze, omdat het zo weinig constructief is.
Bovendien is het een in essentie elitaire houding. Een voordeel van elites is immers dat ze de gave hebben tijdelijk blind te worden zodra ze geconfronteerd worden met ongemakkelijke feiten, simpelweg omdat die hun leven maar zijdelings beïnvloeden. Is dat niet exact de reden dat een groot deel van Nederland zo’n hekel heeft aan salonsocialisten? Vanwege dat ‘ach, het valt wel mee met die problemen rondom migratie in de buitenwijken van Rotterdam, laten we ons vooral richten op zaken als samenwerking en raakvlakken’?
Wat nou als we nu iets soortgelijks doen met vreemdelingenhaat en klimaatverandering? Van wegkijkende journalisten wordt de wereld sowieso niet beter.
Maar goed, ik nam mijn verlies en ging op zoek naar positief nieuws. Even geen polarisatie, niets over generatie- of identiteitsverschillen. Raakvlakken, daarover zou ik schrijven.
Alles rondom de jaarwisseling viel helaas direct af. Het vapeverbod kwam in aanmerking, tot ik besefte dat al die pubers hun elektronische sigaretten natuurlijk direct zouden inwisselen voor chagrijn en we daar nu net geen behoefte aan hebben. Maar gelukkig bracht het weerbericht verlichting: vanaf volgende week kunnen we schaatsen.
Yes, dacht ik, want als er iets is dat een Nederlander subiet doet ontdooien, is het wel de vrieskou. Terwijl we gebroederlijk het ijs op stappen en onze wangen in konen veranderen, zullen al onze zorgen als vanzelf plaatsmaken voor wollen mutsen en doezelig geluk. Zelfs bij het openslaan van de Volkskrant zal niet langer die penetrante lucht van gif, frustratie en angstzweet opstijgen, maar die van koek, zopie en schaatsvet.
Daarom ben ik vanaf heden uw positieve natuurijscolumnist. Tot het tegendeel bewezen is, zijn we in de toekomst namelijk allemaal gelukkig, is er nooit meer onrecht en gaat het bovendien nooit meer dooien.
Source: Volkskrant