In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Er zat weinig licht tussen. Op 1 januari ging Steamboat Willie (1928) tot het publieke domein behoren en meteen circuleerde er beeld van Mickey Mouse met een vleesmes in zijn knuisjes. Bijna honderd jaar braaf geweest, nu eindelijk ruimte voor zijn duistere kant.
Of eigenlijk is het andersom. Nu de auteursrechten van de eerste film waarin de iconische muis opduikt zijn komen te vervallen, is juist het jachtseizoen op hém geopend. Er zijn al twee slasherfilms en een horrorgame aangekondigd. Onder andere.
Dat viel te verwachten. Toen de brave Winnie de Poeh tot het publieke domein ging behoren, greep de Britse regisseur Rhys Frake-Waterfield zijn kans. Hij kocht twee gare maskers van 600 pond per stuk en verzon een onzinnig verhaal over Poeh die bloedig wraak neemt op Janneman Robinson. De trailer van deze B-film Winnie-the-Pooh: Blood and Honey werd een instant hit en zo bracht de film met een budget van 20 duizend pond aan de kassa 5,2 miljoen dollar op. Snel verdiend.
Maar het is niet zo eenvoudig als het lijkt, stelde Frake-Waterfield. Hij moest voorzichtig om de nog lopende copyrightkwesties heen dansen. Zijn Poeh kon geen rood shirtje dragen en kreeg weinig dialoog - ‘hoe meer woorden, hoe groter de kans op juridische problemen’. Maar dan nog: als Disney had gewild, hadden ze hem financieel kunnen saboteren door slepende rechtszaken.
Waarom deed Disney dat niet? Wilde het bedrijf niet flauw zijn? Kán, maar dat wil niet zeggen dat ze over Mickey net zo laconiek zijn. Disney houdt meer van Mickey dan van Poeh. Vanwege hem hebben ze twee keer met succes gelobbyd om het verlopen van het copyright te verlengen, in 1984 en in 1998 – het wordt spottend de ‘Mickey Mouse Protection Act’ genoemd. In 2007 maakten ze een fragment uit Steamboat Willie slim onderdeel van hun merk. Plus: het is díé Mickey die nu onderdeel is van het publieke domein; die met een puntigere neus, geen kleur, een langere staart, zonder witte handschoenen. Voldoende interessante aanknopingspunten voor de Disney-advocaten, mochten ze de parodieën willen aanpakken.
Frake-Waterfield waagt zich niet aan Mickey. Hij werkt momenteel aan Blood and Honey 2. Met duurdere maskers en een beter verhaal. Want alleen de gimmick – Disneyfiguur wordt moordmachine – werkt misschien één keer, maar daarna gaat het publiek toch hogere eisen stellen. En dat is een veel groter probleem voor alle Mickey-moordenaars.
Source: Volkskrant