Priscilla (Cailee Spaeny) zit alleen aan de bar van een café, gebogen over haar huiswerk. Ze verveelt zich te pletter op de Duitse legerbasis waar haar vader werkt. Toevallig is er nog een Amerikaan in de buurt die heimwee heeft en zich eenzaam voelt: de 24-jarige Elvis Presley, die zijn diensttijd vervult in West-Duitsland.
De wereldberoemde zanger en het tienermeisje worden aan elkaar voorgesteld en de rest is geschiedenis. Het duurt nog wel een tijd voor de relatie officieel is; Elvis houdt aanvankelijk afstand, Priscilla is nog maar 14. Haar ouders maken zich logischerwijs zorgen. Krap drie jaar later laten ze haar gaan, naar Elvis’ huis in Memphis, Tennessee.
Over de auteur
Pauline Kleijer schrijft voor de Volkskrant over film.
Sofia Coppola baseerde haar achtste speelfilm op de memoires van Priscilla Presley, gepubliceerd in 1985. Het boek droeg de titel Elvis and Me, de film heet Priscilla – een veelzeggende wijziging. Coppola’s scenario schetst niet het zoveelste beeld van Presley, maar toont de ontwikkeling van Priscilla, die onder hoge druk volwassen wordt.
De bezigheden van Elvis (Jacob Elordi) worden bezien door de ogen van zijn piepjonge vrouw. Ze zwaait hem uit wanneer hij op tournee gaat en probeert hem op zijn gemak te stellen als hij thuis is. Zijn grenzeloze populariteit komt alleen aan bod wanneer die haar raakt: als ze zich verdrongen voelt door zijn fans, of als ze doelloos door het huis dwaalt, waar twee medewerkers zich bezighouden met het verwerken van zijn post. Een groot deel van Priscilla’s leven bestaat uit wachten.
Iedere keer als Elvis terugkeert, is hij er slechter aan toe. Zijn verslaving aan pillen verergert, hij wordt veeleisender. Priscilla onderwerpt zich gewillig aan zijn wensen, maar het besef daagt dat ze ook nog iemand is buiten haar huwelijk. De relatie wordt verstikkend, al ontbreekt het haar aan niets.
Zo past Priscilla uitstekend binnen het oeuvre van Sofia Coppola, die zich vanaf haar fraaie debuut The Virgin Suicides uit 1999 (nu opnieuw in de bioscoop te zien) heeft gespecialiseerd in de complexe verhouding tussen roem, rijkdom en persoonlijke vrijheid. Vrijwel al haar films, van Lost in Translation tot Marie Antoinette en Somewhere, draaien om welgestelde hoofdpersonen die zich verloren of opgesloten voelen. Luxe en weelde hebben een prijs.
Alles hebben en toch blijven zoeken – het is een specifieke zwerftocht die Coppola als geen ander kan verbeelden, in haar kenmerkende, visueel bedwelmende stijl. Het camerawerk is prachtig, en Coppola’s favoriete pastelkleuren passen uitstekend bij de jaren zestig en zeventig in Tennessee.
Als psychologisch portret is Priscilla minder geslaagd. Een film lang blijft Priscilla een raadsel: ze is onderdanig en afwachtend, tot ze het plotseling niet meer is. Misschien komt het door de bemoeienis van de echte Priscilla Presley, die als coproducent optrad, maar er lijkt vertekening in het beeld te zitten. Priscilla is een beeldschoon, maar ook afstandelijk sprookje, over een prinses die zich ontworstelt aan haar droomprins.
Drama
★★★☆☆
Regie Sofia Coppola.
Met Cailee Spaeny, Jacob Elordi, Ari Cohen, Dagmara Dominczyk.
113 min., in 52 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden