Begin december bezocht ik een school in het Mexiaanse dorp Tolimán. Het bezoek maakte deel uit van een festival. Aangezien men in Tolimán geen Engels spreekt was een vrouwelijke tolk ingehuurd. Ze vertaalde met verve. Daarna stuurde ze me enkele foto’s toe van mijn bezoek. Ik bedankte haar vriendelijk en ze vertelde vervolgens dat ze zich in leven hield door Engelse les te geven aan kinderen en door koekjes te bakken die ze in het dorp verkocht. In de mailwisseling die volgde bespraken we de koekjesmarkt en het Kerstfeest. Ze sprak met passie over Baby Jezus en na verloop van tijd begon ze haar e-mails af te sluiten met rode hartjes. Ik weet dat aan Baby Jezus.
Weer wat later stelde ze voor om te gaan facetimen, ze hoopte me binnenkort in Amerika op te zoeken. Ook vroeg ze of ik wat geld wilde doneren voor speelgoed voor de kinderen van Tolimán.
Hoewel ook de kinderen van Tolimán mij aan het hart gaan was dat het moment waarop ik moest denken aan de val van Paul Frampton, een 68-jarige natuurkundige gespecialiseerd in deeltjesfysica. Online ontmoette hij een Tsjechisch model. Ze beweerde dat hij de enige man was van wie ze kinderen wilde en vroeg hem naar Bolivia te komen. Dat deed hij, maar daar was ze niet, daar was alleen een koffer die hij voor haar naar Brussel moest meenemen. Dat deed hij ook, want hij was verliefd. Of hij was een drugssmokkelaar.
Op het vliegveld van Buenos Aires werd hij gearresteerd en veroordeeld tot vier jaar en acht maanden. Vanuit de gevangenis bleef hij berichten aan het Tsjechische model sturen dat naar de naam Denise Milani zou luisteren.
Ik schreef mijn tolk dat al het geld op was.
Ik was te jong om de nieuwe Paul Frampton te worden.
Source: Volkskrant