Nog even terug naar vorig jaar: dit zijn de favoriete spellen uit 2023 van de gamejournalisten van de Volkskrant. In volstrekt willekeurige volgorde, omdat je als gamer gelukkig niet alles leuk hoeft te vinden en elk genre een eigen kampioen verdient.
Het schrijven van een gamerecensie vergt nét wat meer werk dan een recensie van een film, boek, album of voorstelling. Met veel spellen ben je tientallen uren zoet voor je naar goed geweten een oordeel kunt vellen. En dan nog is er vaak veel, heel veel, om voor terug te komen. Gelukkig zat 2023 vol spellen waar onze recensenten met plezier en genoegen verjaardagen en etentjes voor afbelden. Schieten, rennen, puzzelen, vechten, oogsten, ontdekken; voor ieder wat wils. Games die ontroeren, frustreren, verrassen, overrompelen, sussen, betoveren. Kiest u zelf maar.
Er zijn veel kleine, kunstzinnige indiegames die teruggrijpen op de beginjaren, op de klassieke spelletjes en bijbehorende, vaak wat knullige graphics. Geen game dit jaar maakte van die retrofiele ‘pixel-art’ iets zo ontzettend moois als Sea of Stars. Wat een prachtige werelden bouwde de Canadese studio Sabotage op uit al die blokjes: de drie mini-helden beklimmen Escher-achtige bouwwerken en trekken beurtelings op tegen schattige monsters die ze met een behoorlijk uitdagend gevechtssysteem, vol spreuken en magie, moeten bestrijden.
De belichting is als die in een sprookjesbos, en het donkere water lonkt. Spring je erin, of loop je door? Een game die recht naar je hart gaat, ook vanwege de emotionele soundtrack van de Japanse meester Yasunori Mitsuda. Oogverblindend en ontroerend. (Robert van Gijssel)
Het is soms lastig om je op The Master’s Pupil te concentreren omdat je telkens iemand wil vastgrijpen, door elkaar wil rammelen en met spuugspetters wil roepen ‘probéér dit nou eens, in godsnaam!’. De Australische kunstenaar Pat Naoum voltooide zijn eigentijdse Sixtijnse Kapel (aldus The Washington Post) door met verf, penselen en een gigantische filmnegatiefscanner zeven jaar lang met de hand een puzzelspel te schilderen. Het spel laat je op een volstrekt unieke manier naar het oeuvre van Claude Monet kijken. Zijn moeder kan het, dus iedereen kan het, suggereert Naoum zelf. Hulp nodig? Mail gerust (lezers@volkskrant.nl). (Simoon Hermus)
Cocoon is een van die games die alleen al een tien met een griffel verdient voor het fascinerende universum waarin het spel je onderdompelt. Waar we ons precies bevinden legt Cocoon niet uit. Wie we zijn ook niet. Wat we moeten doen is wel snel duidelijk – puzzels met schakelaars, valdeuren, bruggen, poorten en andere mechanismen oplossen. Cocoon pakt de speler bij de kladden en laat hem zo’n vijf, zes uur later geheel verbluft pas weer los. In de tussentijd is de gamer van de ene betoverende wereld in de andere gevallen. (Peter van Ammelrooy)
De Harry Potter-millennial mocht voor even de deathly hallows-tattoo weer onder de mouw uit laten piepen en urenlang betogen ‘sowieso bij Griffoendor’ te hebben gezeten. Voor even was het weer cool om te bekennen Manacled en andere fanfiction van kaft tot kaft te hebben verslonden. Hogwarts Legacy bracht ons terug naar de (misschien nog wel legendarischere) Harry Potter-spellen uit begin 2000 door ondanks een compleet andere verhaallijn het meest betoverende element in stand te houden: het verkennen van Zweinstein, waar achter elke spiegel, deurpost en verschoven baksteen een verrassing wacht. Flipendo. (SH)
De eerste Alan Wake-game, uit 2010, werd een culthit. Het bizarre verhaal over een getroebleerde thrillerauteur die zichzelf uit de ellende moet schrijven was origineel, en de spelwereld doodeng. Het vervolg, Alan Wake 2, werd nog uitzinniger en nóg veel enger, maar vooral een feest om te spelen.
Wat een bizarre verhaallijnen krijg je te verwerken en al begrijp je er soms niets van, je loopt er toch lachend doorheen. Want Alan Wake 2 is even gruwelijk als hilarisch. Het artwork is waanzinnig, ook dankzij het gebruik van liveaction: ineens wandel je als gamepersonage door een videoclip van een metalliedje, waarin de acteur die model stond voor Alan Wake in levenden lijve staat te dansen. Ongeremd plezier. (RvG)
Het fantasy-rollenspel Baldur’s Gate 3 van de Belgische studio Larian verlegde de grenzen in de game-industrie, op bijna problematische wijze. Het spel, gebaseerd op het bordspel Dungeons & Dragons, bleek bij de release zo onmetelijk groot en uitgebreid, dat verschillende game-ontwikkelaars zich genoodzaakt zagen hun klanten te waarschuwen. Baldur’s Gate mocht volgens hen niet gaan gelden als een nieuwe standaard. Daarvoor was de game gewoon te goed.
Iedere speler beleeft Baldur’s Gate anders: het spel heeft naar schatting 17 duizend verschillende eindes. Wie het goed wil spelen, zal al zijn vrije tijd moeten opofferen, want het bordspel-achtige vechtmechanisme in verschillende ‘klassen’ is complex en vergt oefening. Of liever gezegd: een complete studie. Wie ervoor gaat, wordt meegesleurd in een magische wereld waarin álles kan, waarin je zelfgebouwde personages rondwandelen en zelfs gezellig samen kunnen vechten met de personages van je gamevrienden. (RvG)
Hadden we allemaal maar een bataljon microwezens om troep te versjouwen. Tot die tijd helpt Pikmin 4 om je eigen zooi straal te negeren door in een snoepkleurig lalaland te verdwijnen, waar opruimen een kunst is die zelfs de grootste smeerpijp verstaat. Wie dit jaar regelmatig mentaal wilde uitchecken, weet voortaan waar-ie moet zijn. Van alle achteroverleungames is dit met stip de beste: zelfs haasten doe je zonder stress. Pikmin verzacht het geagiteerde gemoed met een feest van euforische nutteloosheid. Grijp niet naar het toetsenbord, grijp naar Pikmin, beste mensen. Wellicht gaan we een welverdiend gezapig 2024 tegemoet. (SH)
Niet iedere gamer houdt van uitdaging. Sommige gamers vinden het echte leven al onoverzichtelijk genoeg en willen ontsnappen naar een wereld waarin je precies weet wat een inspanning je oplevert, je een schuif naar links kan zetten als het allemaal te moeilijk wordt en je in een rechte lijn op je doel afgaat. The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom dwingt de ietwat neurotische gamer van de gebaande paden te wijken, al is het maar omdat er continu iets in je ooghoek glinstert en er wel duizend-en-een manieren zijn om ergens te komen. Want in het onverwachte vind je – zucht – toch vaak de mooiste dingen. (SH)
De revanche van de tweedimensionale Mario in topvorm, met humor, tjokvolle levels, prachtige muziek en animaties. Ook niet onbelangrijk: tot vier spelers kunnen Super Mario Bros. Wonder tegelijkertijd spelen, met een speciale optie voor de kleintjes. Een collega zegt er met zijn kinderen uren zoet mee te zijn, en dat is niet gek. Wonderbloemen laten land en water plots van plaats wisselen, ineens ben je zelf de slechterik – het inleveren van een dimensie betekende geen verlies, maar kocht nieuwe manieren om de wereld van Mario te beleven. En dat verveelt nooit. (Frank Rensen)
In de optiek van Discovery Channel is de haai het grootste gevaar dat zich in de oceaan ophoudt (Shark Week!). Diepzeeduiker en -visser Dave in Dave the Diver heeft wel andere kopzorgen. Zoals slechte recensies voor zijn sushirestaurant. Want dan kan Dave – en jij als speler – geen nieuwe uitrustingen kopen om dieper te duiken naar alle schatten onder de zeespiegel. Dave the Diver is een smörgåsbord aan speltypen in één game, in een charmante retroverpakking en met een diepgang die verder reikt dan de Marianentrog. (PvA)
Remake, remaster, reboot – de nieuwe uitgaven van (hele) oude games vlogen je in 2023 om de oren. Een budget van honderden miljoenen euro’s voor het ontwikkelen van een spel is geen uitzondering meer, dus wedden gamebedrijven liever op hetzelfde paard. Door de remakes die er vaak stukken gelikter uitzien blijft de klassieker bewaard; of gaat het klassieke er juist af? Hoe dan ook: grote kans dat uw jeugdfavoriet al eens in een nieuw jasje is gestoken. En anders gebeurt dat in 2024 wel.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden