Als zijn zoon Tom niet door Hamas was vermoord, zou Yaacov Godo nu op de Westoever zijn om Palestijnen te helpen. In plaats daarvan bivakkeert hij in een tent voor het Israëlisch parlement.
Zolang Benjamin Netanyahu premier van Israël is, bivakkeert Yaacov Godo in zijn tent voor de ingang van de Knesset, het Israëlisch parlement. Die gelofte deed hij op het graf van zijn zoon Tom, die op 7 oktober werd vermoord door terroristen van Hamas. Twaalf weken later, heeft Yaacovs gelofte nog altijd standgehouden.
Van de politie mag Godo er staan, al willen sommige landgenoten de 74-jarige vredesactivist weg hebben. De extreem-rechtse stokebrand Moshe Maron komt geregeld langs met een grote megafoon, waarmee hij leuzen als ‘Alle linksen zijn verraders’ en ‘Rabin moordenaar’ blèrt, verwijzingen naar de in 1995 door een Joodse extremist vermoordde oud-premier.
Over de auteur
Rob Vreeken is correspondent in Istanbul voor de Volkskrant. Hij schrijft over Turkije, Iran en Israël/Palestina. Voorheen werkte hij op de buitenlandredactie, waar hij zich specialiseerde in mensenrechten, Zuid-Azië en het Midden-Oosten. Hij is auteur van Een heidens karwei – Erdogan en de mislukte islamisering van Turkije.
De ultra-rechtse hooliganbende La Familia is al eens komen dreigen en eind november werd ‘s avonds laat de tent in brand gestoken door een dolgedraaide geestverwant van de rechtse anti’s. Het vuur was vlak bij de plek waar Godo’s bed staat. Hij sliep op dat moment niet, maar een medestandster wel; zij durft sindsdien niet meer te komen. ‘De volgende nacht sliep ik alweer in de tent’, zegt Godo. ‘Ik ben nergens bang voor.’
Na de terroristische aanval waarbij zijn 52-jarige zoon Tom de dood vond, trotseerde de onbevreesde Godo de toorn van wraakzuchtig Israël door te verkondigen dat zijn geloof in vrede en dialoog met de Palestijnen geen knauw had opgelopen. Integendeel, eerder. In een indrukwekkende grafrede legde hij de schuld voor het drama bij één man, zonder diens naam te noemen: Netanyahu. De Hamas-schutters waren ‘trouwe boodschappers van een vervloekte regering, messiaans en corrupt, bestaande uit een beschuldigde aartscrimineel en zijn visieloze lakeien’.
De borden en handgeschreven plakkaten op en rond de tent drukken in verschillende bewoordingen dezelfde boodschap uit: ‘Bibi en zijn fascistische vrienden moeten weg’ en ‘Bibi, je hebt bloed aan je handen. Stap op, net als Chamberlain!’
De oorlog van Israël tegen Hamas, zegt Godo, beschadigt het deel van de Palestijnse samenleving dat niet achter Hamas staat. ‘De operatie in Gaza creëert meer haat en vijandschap tegen Israël. Natuurlijk zijn mensen die zonder voedsel zitten en wier huis kapot is boos op degenen die dat veroorzaken.’
Jawel, de Gazanen zouden ook hun woede kunnen richten tegen Hamas. Ze leven echter ‘onder een door Israël gesteunde dictatuur’, zegt Godo. ‘Netanyahu omschreef het als ‘conflictmanagement’: Hamas in stand houden en de (Palestijnse bevrijdingsorganisatie, red.) PLO verzwakken. Vóór 7 oktober noemde minister van Financiën Bezalel Smotrich Hamas een ‘voordeel’ en de PLO een ‘last’. Je moet niet vreemd opkijken als Hamas daar misbruik van maakt. Wel vraag ik me af waarom het gebeurde met zoveel onvoorstelbare wreedheid. Daar heb ik geen antwoord op.’
Godo staat er niet alleen voor. Twee vrijwilligers zijn net als hij vrijwel permanent in het kampement, ook ‘s nachts. David Agmon, generaal buiten dienst en in de jaren negentig korte tijd stafchef van premier Netanyahu, slaapt regelmatig in de tent. Idem voor twee broers wier 80-jarige vader is ontvoerd door Hamas. Andere sympathisanten zijn er enkele dagen per week en het aantal politieke dagjesmensen bedraagt elke dag minstens 150, op vrijdagen meer dan vijfhonderd. De koffiepot is altijd gevuld.
De meeste Israëliërs, zo blijkt uit peilingen, vinden dat Netanyahu moet opstappen, nu of ogenblikkelijk na de oorlog. Toch beseft de activist heel goed dat hij, met zijn linkse opvattingen, niet een meerderheid vertegenwoordigt. Ook veel progressieve Israëliërs hebben het na 7 oktober helemaal gehad met de Palestijnen.
‘Wij zijn waarschijnlijk een minderheid, en dat is een understatement’, zegt Godo, gezeten in het keukengedeelte van zijn tent. ‘Maar het is moeilijk te bepalen wie nog steeds uit is op wraak. Mogelijk zijn sommige mensen intussen gekalmeerd. Na drie maanden van gestoorde, krankzinnige oorlog in Gaza zijn hun wraakgevoelens misschien bevredigd.’
Godo draagt elke dag een zwart T-shirt met daarop Toms foto. Op 7 oktober werd zijn zoon dodelijk getroffen door kogels die de gepantserde deur van de schuilkamer in kibboets Kissufim doorboorden, terwijl echtgenote Limor en dochters Tsuf (4), Geffen (6) en Romi (11) via het raam het huis ontvluchtten.
Tijdens de begrafenis, vrijdag 13 oktober, droeg Godo een T-shirt met het opschrift ‘Kijk de bezetting in de ogen’, de naam van de actiegroep waartoe hij behoort. De mensenrechtenactivisten beschermen inwoners van Palestijnse dorpen op de Westoever die door kolonisten worden geïntimideerd. Ook worden patiënten uit bezet gebied naar ziekenhuizen in Israël vervoerd.
Veroorzaakte de dood van Tom door Palestijnse terreur daardoor geen kortsluiting in zijn hoofd? Hij denkt even na. Maar nee. Wat op 7 oktober gebeurde ‘was met niets te vergelijken’, volgens Godo. ‘Ik kan de gevoelens van wraak begrijpen, maar die zijn gekanaliseerd door de giftige taal van de regering en de media.’
‘Netanyahu heeft dit monster altijd gesteund, 350 miljoen dollar per jaar ging naar Gaza in koffers, terwijl hij geen garanties eiste. En hij wist heel goed dat het geld werd gebruikt voor tunnels, wapens en raketten. Intussen was hij in eigen huis bezig met zijn juridische machtsgreep. Dat alles verleidde Hamas ertoe deze aanval te ondernemen.’
Sinds de dood van zijn zoon besteedt Godo al zijn tijd aan het protest. ‘Maar als ik niet mijn eigen tragedie zou hebben, was ik nu op de Westoever met de andere activisten om schaapherders te beschermen tegen het kolonistengeweld. Ik ben geen politicus. Na dit protest ga ik terug naar mijn vrouw, die alleen thuis zit, en naar de Jordaanvallei. Palestijnen steunen tot de bezetting over is.’
Source: Volkskrant