Zomaar iets doen, ongevraagd en onverwacht. Kleinere of grotere gebaren blijven soms een leven lang in gedachten. Negen lezers over iets (heel) aardigs. ‘Een onbekende liet me inzien dat er veel meer goede mensen zijn dan je soms denkt.’
‘Het was 1984, ik was 17 jaar en verliefd op Rick. We gingen samen graag de natuur in en op een mooie zomerdag huurden we een roeiboot in een natuurgebied. Het was er heerlijk varen door smalle slootjes en weidse plassen en een kakofonie van vogelgeluiden. Ik had mijn nieuwe sandalen met leren veters aan, waar ik erg trots op was. Toen ik met mijn voeten buitenboord zat gleed een sandaal van mijn voet en zonk naar de bodem. Rick sprong er nog achteraan in het water, maar kon de schoen niet meer vinden. Ik ging verdrietig en op één schoen naar huis. De volgende dag is Rick zonder mij teruggegaan naar het natuurgebied, huurde weer een roeiboot en ging op zoek naar mijn sandaal. Hij vond hem en stuurde ’m naar mij met de post. Toen ik Rick weer zag, vertelde ik hem dat ik nog verliefder op hem was geworden. We zijn niet meer samen, maar na al die jaren denk ik hier nog steeds af en toe aan terug. Het was zo puur en vol liefde.’
‘Het aardigste wat iemand ooit voor me heeft gedaan, deed diegene na diens dood. Van een anonieme donor kreeg ik een tweede leven: ik kan weer naar het theater en naar mijn zoons in Amsterdam. Zeven jaar geleden bleek dat ik de drager ben van een gemuteerd PLN-gen: een erfelijke oorzaak voor hartziekten. De artsen besloten een steunhart te plaatsen. Dat is een soort pompje onderaan je hart dat je moet voeden met batterijen, dus je loopt altijd rond met batterijen en reservebatterijen. Mijn wereld werd heel klein, dus ik was ontzettend dankbaar toen ik in oktober vorig jaar werd gebeld dat er een hart voor me was. Als je uit de operatiekamer komt, heb je nog een lange weg te gaan. Je moet hard werken om weer in goede conditie te komen. Ik heb heel erg het gevoel dat ik goed voor dat hart moet zorgen, want iemand anders heeft dood moeten gaan zodat ik kan leven. Op mijn hartverjaardag zijn we met onze kinderen uit eten geweest in Amsterdam. Dat dat nu weer kan, is geweldig.’
‘Ik zal nooit vergeten dat ik een dak boven mijn hoofd kreeg toen ik op straat kwam te staan. Rond mijn 20ste verscheen ik huilend op de stoep bij mijn oudtante Lien. Ik zou met twee vriendinnen gaan samenwonen, maar dat ging onverwacht niet door. Ik zwierf al een tijdje van huis naar huis en wist niet meer waar ik anders heen moest. Tante Lien luisterde naar me en zei meteen: ‘Ik heb geen huis of geld voor je, maar wel een bed en een bord eten’. Ze hoefde er niet over na te denken of het te overleggen met haar man Flip. In hun kleine rommelkamer paste nog net een opklapbed, daar heb ik ongeveer een half jaar gewoond. In die tijd kregen we een bijzondere band. Tante Lien was toen al 72, dus ik woonde echt bij ouderen in huis. Zij wilde alles weten over mijn improvisatietheater, ik ging met haar mee naar de kaartclub met de buurvrouw. Ze werd een soort tweede moeder voor mij, ik heb mijn dochter Tessel Lien naar haar vernoemd.’
‘Mijn beste vriend Peter heeft iets voor me gedaan wat normaal alleen een partner zou doen. In het voorjaar van 2000 werd ik onverwacht zwanger uit een verhouding. Ik was erg blij met de zwangerschap: ik was 31, had een fijne baan, genoeg vrienden en familie. De vader wilde het kind niet houden. Weghalen was voor mij geen optie, dus ik besloot het kind alleen te krijgen. Ik vroeg mijn beste vriend Peter of hij misschien bij de bevalling wilde zijn. Ik was bang dat hij nee zou zeggen, en ik zag er enorm tegenop om alleen te moeten bevallen, dat leek me heel naar. Gelukkig zei Peter ja, en toen de weeën begonnen, hebben we een hele dag gepuft met z’n tweetjes. ’s Nachts lag hij op een stretcher naast mijn ziekenhuisbed, we hebben misschien twee uur geslapen. Uiteindelijk is hij de volle 44 uur van mijn bevalling bij me gebleven en heeft hij mijn dochter door het raam van de operatiekamer met een spoedkeizersnee geboren zien worden. Ik ben hem nog altijd dankbaar dat hij toen bij me is gebleven.’
‘Mijn zoektocht naar een gitaar zorgde ervoor dat ik in contact kwam met de waanzinnig aardige Gerard Alderliefste. Dit jaar wilde ik elektrische gitaar leren spelen. De perfecte gitaar daarvoor zag ik in een filmpje van een optreden van Vivre, van Liesbeth List en Ramses Shaffy. In deze video speelt Alderliefste op een prachtig zwart exemplaar, met een schitterende klank. Het lukte me alleen niet om uit te vogelen welk model het is. Op de website van Alderliefste bleek zijn telefoonnummer te staan, dus ik besloot hem een bericht te sturen. Ik kreeg zowaar een reactie: ‘Wat een leuk bericht! Het is een Gibson Chet Atkins. Wil je ’m een jaar lenen? Hij ligt op dit moment toch stil.’ Ik was verbijsterd. Vervolgens gaf Alderliefste me vrijkaarten voor een voorstelling. Op 19 september was het zover: op het podium van een uitverkochte zaal in Culemborg kreeg ik de gitaar overhandigd. We hebben nog steeds contact: binnenkort komt hij kijken als ik met mijn koor Vivre ga oefenen.’
‘Vorig jaar, op een regenachtige decemberavond, liet een onbekende me inzien dat er veel meer goede mensen zijn dan je soms denkt. Op weg naar huis was ik die avond even bij een oliebollenkraam gestopt. Toen ik weer onderweg was, met een zak warme oliebollen op de bijrijdersstoel, merkte ik dat dezelfde auto al lange tijd achter me aan reed. Ik maakte een kleine omweg, maar de auto bleef me volgen. Eenmaal thuis aangekomen dacht ik ’m kwijt te zijn, tot er werd aangebeld. Er stond een man voor de deur. ‘Sorry voor het achtervolgen’, zei hij. ‘Maar mist u niet iets?’ Met een grote grijns haalde hij mijn portemonnee tevoorschijn. Die was blijkbaar uit mijn zak gevallen. Ik had net geld gehaald, dus er zat vrij veel in, maar niets met mijn naam erop. Hij wilde er echt niets voor hebben, maar ik heb hem toch maar die zak oliebollen gegeven.’
‘Ik wil namens mijzelf en mijn opa degene bedanken die een paar jaar geleden de moeite nam om mijn brief aan mijn opa op de post te doen. Ik was deze geadresseerde brief kwijtgeraakt in Amsterdam, maar hij is toch bij opa terechtgekomen. Iemand heeft ’m blijkbaar gevonden, er een postzegel opgeplakt en ’m verstuurd. Dat vond ik zo ongelooflijk aardig. De briefwisseling met mijn opa betekent namelijk alles voor mij. Op mijn 21ste ben ik van Groningen naar Amsterdam verhuisd. Het moeilijkste daaraan was dat ik mijn opa niet meer elke dag kon zien. Hij was een ontzettend bijzondere man: een maatschappelijk betrokken, socialistische schoolmeester uit een arbeidersgezin. We hadden een bijzonder sterke band, hij heeft me opgevoed. Toen ik in Amsterdam woonde, schreven we elkaar daarom lange brieven. Hij schreef over de gebeurtenissen in de wijk, ik liet weten wat ik allemaal meemaakte tijdens mijn studie. Mijn opa is inmiddels overleden, maar al onze brieven heb ik bewaard. Ook degene die ik eigenlijk kwijt was.’
‘Ik denk nog vaak terug aan de mysterieuze bos bloemen, die ik 35 jaar geleden kreeg in een wachtkamer van het ziekenhuis in Den Helder. Ik zat daar met een gebroken arm, moederziel alleen. Een ouder stel liep langs. Toen ze mij daar zo verloren zagen zitten, drukten ze direct een enorme bos bloemen in mijn hand. Ze liepen door, dus ik heb ze nooit kunnen vragen waarom ze dat deden. En ik heb ze dus ook nooit kunnen vertellen hoeveel dit bijzondere gebaar voor mij betekende. Ik had net, vanwege die gebroken arm, met spoed de laatste veerboot van Texel naar het vasteland genomen. Daar liet ik een fantastische groep jongeren achter, met wie ik voor een reisorganisatie werkte. Ik baalde behoorlijk van wat ik allemaal zou missen. Bovendien zou ik, voor de eerste keer in mijn leven, worden geopereerd. Ik zat daarom gespannen, met pijn en verdriet, te wachten op mijn ouders die me naar een ziekenhuis in Leeuwarden zouden brengen. Deze onverwachte bloemen maakten die situatie veel beter.’
‘Canadezen staan erom bekend dat ze vriendelijk zijn, maar de Canadees die ik in een café in het kleine dorpje Renfrew ontmoette, overtrof alles. We waren op roadtrip en stopten voor lunch. Omdat we nog na moesten denken over onze bestelling, lieten we een andere klant voorgaan. Toen we ons eten gingen ophalen, bleek onze rekening tot onze grote verrassing al betaald te zijn door deze man. Ik bedankte hem en vroeg waarom hij dit gedaan had. Zijn antwoord was simpel: ‘Ik probeer elke dag iets aardigs te doen voor iemand.’ Hoewel dit misschien niet het alleraardigste is dat iemand ooit voor me deed, was het zeker het meest memorabele.’
Source: Volkskrant