‘In haar ogen zag ik iemand zonder oordeel, iemand die heel simpel alleen maar wilde weten wat ik te zeggen had, en die graag wilde vertellen over haar eigen leven in Brazilië. Het eerste contact ontstond via een internationale datingsite en in het begin waren alle ontmoetingen via FaceTime. Allebei met een laptop naast ons. Ieder woord, iedere zin die we zeiden zochten we op met Google Translate. Zij sprak Portugees, ik Engels en Nederlands. De gesprekken hadden weinig diepgang en gingen tergend langzaam. Toch was er iets wat ons elke dag weer naar elkaar toe trok.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Een beetje maf vond mijn moeder het, wat was er mis met Nederlandse meisjes? Helemaal niets, net zomin als er iets mis is met het verderop te zoeken. Hoe ver dat verderop dan precies mocht zijn, en wat ik daar dan zocht, daarvan had ik geen idee. Toen we begonnen zag ik onze videosessies als het begin van een nieuwe vriendschap, wie weet een flirt. Dat niet-Nederlandse van haar, het onalledaagse, te horen hoe alles in Brazilië draaide om familie en de wij-cultuur, hoe ze haar dagen grotendeels liet bepalen door toevallige ontmoetingen met broers en zussen en neven en nichten en vriendinnen die al dan niet bleven eten beviel me op een of andere manier, en misschien waren haar verhalen ook wel een manier om te reizen terwijl ik gewoon thuisbleef.
‘Het waren de nadagen van corona, in het dagelijks leven was vertraging gekomen. Ik woonde nog bij mijn ouders, het contact met Brazilië was ook gewoon afleiding. Zonder subtiele nuances in taal, zonder dat we samen konden uitgaan, of zelfs maar een keer koffie konden drinken – allemaal dingen waarvan ik altijd had gevonden dat ze onontbeerlijk waren om iemand goed te leren kennen – groeide er iets. Wederzijdse nieuwsgierigheid laat zich niet frustreren door gebrekkige communicatie en wordt daar misschien juist door opgewekt.
‘Onze gedeelde toewijding, de moeite die we erin staken zoveel mogelijk te begrijpen van wat de ander vertelde, was veelzeggender dan woorden. Door ieder woord op te zoeken, kreeg ieder woord nadruk en evenveel betekenis. Na een half jaar had ze zoveel geleerd van het Engels waarmee ze steeds vaker haar Portugees doorspekte, dat we onze laptops zelfs konden dichtklappen, en verder gingen zonder vertaalapps. De vraag ‘wanneer zien we elkaar?’, werd steeds vaker uitgesproken, tot uiteindelijk alle uitreisbeperkingen werden opgeheven, en ze besloot voor drie maanden naar Nederland te komen. Zo lang, vroegen mijn vrienden, en wat als het tegenvalt? Maar ik had toen al bijna een jaar dagelijks contact met haar, wat kon er tegenvallen?
‘Op Schiphol herkende ik haar meteen. Samen met een andere passagier kwam ze lachend door de gate naar buiten gelopen. Zweet plakte op mijn rug en in mijn buik werd een vuurtje aangestoken. Een paar vonken ontsnapten en vatten vlam in mijn hoofd dat plotseling begon te gloeien. Toen zette mijn lichaam zichzelf in beweging, ik weet althans heel zeker dat ik het niet was die daartoe opdracht gaf. Mijn benen hadden hun eigen wil, leek het, en ik volgde gehoorzaam. Ik pakte haar middel en kuste haar zonder aarzelen op haar mond. Van tevoren had ik me geen voorstelling gemaakt van de eerste aanraking, een eerste kus, ik dacht: dat komt wel goed.
‘Een paar seconden keek ze mij recht in de ogen. Daar zijn we dan, zei die blik. Het werd tijd. Ik beefde, mijn knieën trilden. Het klopt wat ze zeggen van die knikkende knieën, ik heb het zelf gevoeld. Zoveel videogesprekken en nu was ze er echt. En zo stormachtig als de onrust kwam, zo snel verdween die weer. Hand in hand liepen we naar de auto. Wanneer iemand ons toen had gezien, zou die nooit hebben gedacht dat dit onze eerste ontmoeting was. We waren als een stel dat elkaar een tijdje niet heeft gezien en nu samen naar huis gaat. Als er al iets ongemakkelijk was, dan was dat omdat elke beweging en handeling samen nieuw was, voor het eerst samen door de gangen van Schiphol, voor het eerst samen met de lift naar de parkeergarage. Het was of ik nooit eerder de hand van een meisje had gevoeld en vastgehouden, nooit eerder een meisje had gezoend. Van onzekerheid was geen sprake. Zulk soort spanning, zulk soort zweet, was het niet. Eerder de spanning: we zijn duidelijk echt begonnen, en wat nu?
‘Ze moest wennen aan de Nederlandse directheid die ze aanzag voor botheid. En toen ze toegaf dat ze twijfelde over seks voor het huwelijk omdat de katholieke kerk dat verbiedt, dacht ik wel even: welke consequenties voor haar denken heeft haar geloof nog meer? En tot welke misverstanden gaat dat leiden? Inmiddels woont ze hier en wordt ze steeds Nederlandser, ze heeft vrienden gemaakt en vond werk als schoonmaker. Ze leert Nederlands. ‘Mop’ en ‘bezem’ en ‘goedemorgen’ waren haar eerste woorden.
‘Soms denk ik: kan ik haar wel het leven bieden waar ze op gehoopt had toen we samen kwamen? Want zelf verdien ik ook niet al te veel. Ik kan geen iPhone voor haar kopen. Verwacht ze dat? Met welk idee kwam ze naar Nederland? Ze zegt: je doet genoeg voor me, en ik vind het prima nu even te werken beneden mijn niveau, dan kan ik me concentreren op de taal en houd ik tijd over om te sporten. Maar hoe interpreteer ik haar tranen wanneer ze met haar petekind heeft gesproken die vraagt wanneer ze nu eindelijk thuiskomt omdat ze haar in Brazilië allemaal missen?
‘Dan krimp ik ineen en is het of ik voor duizend man een voordracht moet houden, dan klopt mijn hart als een gek in mijn keel en hoor ik als het ware die gevreesde woorden al: we moeten praten, en dat dan die uitleg volgt, dat ze haar familie mist en terug wil. Wat zal sneller groeien, haar liefde voor mij en mijn land of haar heimwee? Ik hoop dat ze het geduld kan opbrengen te wachten tot we samen kunnen gaan. We sparen om in Brazilië te investeren in projecten met straatkinderen. Ons werk en onze nationaliteit zijn niet onze identiteit, dat zijn onze liefde en onze idealen.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Ruurd gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden