Een aantal jaar geleden was ik in Venetië omdat het water in de lagune vanwege een storm zo explosief was gestegen dat 80 procent van de stad blank stond. Piazza San Marco was volledig ondergelopen en de Via Garibaldi zelfs veranderd in een spectaculair gezwollen rivier die alle winkeletalages kapotbeukte.
Halverwege mijn tocht sprak ik met de eigenaar van een boekwinkel die huilend in zijn zaak stond. Zijn levenswerk dreef rondom zijn knieën. Jarenlang dacht hij dat het wel mee zou vallen met dat stijgende water en bleef hij positief, maar nu zag hij met eigen ogen dat een halfvol glas net zo snel overstroomt als een glas dat half leeg is.
Toen we even later met onze laarzen door de stad waadden en hij bij de Rialtobrug een groep toeristen zag die lachend selfies stonden te schieten, begon hij hardop te vloeken. Zij dachten dat ze iets moois meemaakten – acqua alta in Venetië! – maar de boekhandelaar wist inmiddels beter. Hier was helemaal niets grappigs aan. Het was enkel onwaarschijnlijk tragisch dat juist de mooiste stad op aarde als eerste ten onder ging.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik dacht aan die boekhandelaar toen ik afgelopen Kerst in Wageningen was en zag hoe daar de plaatselijke uiterwaarden langzaam volstroomden. Ik dacht: op wie van die twee groepen lijken Nederlanders eigenlijk het meest? Zijn wij de boekhandelaar, wiens optimisme inmiddels door de realiteit is ingehaald? Of zijn we nog altijd de toerist die denkt dat hij iets moois gadeslaat en daarom vrolijk aan het fotograferen slaat?
De boekhandelaar, besloot ik, want 2023 was immers het jaar waarin we voor het eerst die ooit als heilig bestempelde bovengrens van 2 graden Celsius opwarming overschreden, waarin we het wereldrecord braken van het warmste jaar ooit gemeten, plus het Nederlands record van natste jaar ooit gemeten. En ondertussen zagen we op onze televisies continu hoe mensen moesten vluchten omdat de moessons in Afrika stilvallen, de gletsjers in de Alpen smelten en er elders juist rivieren verdampen.
Als we het huidige klimaatbeleid aanhouden, moeten er volgens de Wereldbank wereldwijd 216 miljoen mensen migreren, en gaven we niet net met z’n allen aan daar helemaal klaar mee te zijn? Tuurlijk zijn we de boekhandelaar.
Maar ja, dacht ik even later. 2023 was ook het jaar waarin we het wereldrecord braken voor de meeste uitstoot van broeikasgassen en toen mensen daartegen in opstand kwamen door de A12 te blokkeren, klonk er in de krant van Wakker Nederland (die in het Engels toch echt the newspaper of Woke Netherlands heet) geen applaus voor de actievoerders, maar juist voor de agenten die negenduizend van die irritant jeremiërende klimaatdrammers arresteerden.
Die aanstellerige woke-gekkies met hun stupide voorstelletjes haalden zelfs zoveel bloed onder onze nagels vandaan, dat we ook nog eens stemden op een rits partijen die vinden dat het wel meevalt met die klimaatverandering en daarom willen bezuinigen op de bestrijding ervan.
Helaas, dacht ik tegen het einde van de dijk. We zijn nog altijd de toerist die niet ziet wat voor tragiek het water brengt. Alleen zit onze tragiek er niet in dat we de mooiste stad op aarde laten zinken. Nee, onze tragiek is dat wij – nota bene nazaten van een volk dat groot werd door een eeuwenlange strijd tegen het water – er op het moment suprême voor kiezen de verkeerde strijd te voeren.
Source: Volkskrant