In 2023 vond op veel gebieden een verschuiving van de machtsverhoudingen plaats. Het Volkskrant-commentaar bespreekt aan het einde van het jaar de belangrijkste veranderingen. Vandaag deel 4: Oekraïne.
De oorlog tegen Oekraïne, erop gericht het land van de kaart te vegen en de Oekraïense identiteit te vernietigen, is meer dan een schok voor het Europese statensysteem. Het is een herinnering dat westerse democratieën meer moeten zijn dan collecties prachtige musea, verzorgingsstaten en vrijplaatsen voor creativiteit en kritische zelfreflectie – trotse zaken die elders in de wereld, waar autoritair leiderschap in opkomst is, niet bestaan of op hun retour zijn.
Het is een roep om morele en materiële herbewapening. Er zijn momenten waarop de vrijheid verdedigd moet worden. Zo simpel is het. Ook en vooral hier in Europa, waar niemand nog redelijkerwijs kan ontkennen dat revanchistische Russische agressie een fundamentele uitdaging vormt die kan worden genegeerd noch afgekocht.
Vladimir Poetins Rusland moet verslagen worden in Oekraïne – en afgeschrikt in de rest van Europa. De belofte van een vreedzaam Europees statensysteem die kwam met het einde van de Koude Oorlog, en die Oekraïne en Belarus ertoe bracht vrijwillig hun kernwapens op te geven, kan niet ingelost worden zolang er plaats blijft voor Ruslands brute post-imperiale fantasieën. Zo simpel is het.
De terugkeer van een grote oorlog in Europa, waarin honderdduizenden soldaten elkaar bevechten langs een frontlijn van meer dan duizend kilometer, en waarin al honderdduizenden het leven gelaten hebben, markeert een bijzonder moment in het ‘naoorlogse Europa’. Voor het eerst in bijna driekwart eeuw is het oude continent weer de plek waar meer bloed vloeit in een oorlog dan waar ook ter wereld. Zonder uitzondering.
Voor de meeste Europeanen zijn zulke grote oorlogen echo’s uit vergeelde geschiedenisboekjes. Maar nu zijn ze er zelf bij en moeten ze investeren in hun capaciteit om agressors af te schrikken, om nog grotere oorlogen te voorkomen. En moeten ze ‘arsenaal voor de democratie’ zijn voor Oekraïne.
Oekraïne heeft bijna zijn tweede oorlogsjaar achter de rug en de pijn is voelbaar. Geen stad zonder beschadiging, geen familie zonder slachtoffers. Toch dreigt de knieval voor agressie niet daar, maar hier. Feit is dat Oekraïne na bijna twee jaar overdonderende oorlog nog altijd stand houdt – en op de Krim en in de Zwarte Zee ook terugslaat.
Oekraïners tonen ons de kracht van vrijheidsdrang. Maar zonder westerse wapens en financiële steun kan Oekraïne niet standhouden. Daarom is het zaak hier niet te zwichten voor de autoritaire verleiding, niet te luisteren naar de valse vredesnoten die soms uit Moskou weerklinken, maar Oekraïne de middelen te geven om de agressor terug te dringen.
Poetin wil ook onze wil breken, en denkt dat hij dat kan omdat hij onze samenlevingen, die diversiteit prediken en waarin mensen kunnen zijn wie zij willen zijn, inherent zwak en inferieur vindt. Willen wij hem en zijn neo-fascistische ideeën gelijk geven? Nooit en te nimmer. Zo simpel is het.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant