Als regisseur is Giancarlo Sánchez (1987) opvallend vaak betrokken bij producties die een frisse wind door het Nederlandse serielandschap laten waaien. Hij regisseert meerdere afleveringen van het eerste seizoen van hitserie Mocro Maffia, maakt samen met Jim Deddes en Jan Hulst de geliefde sketchseries Joardy Season en Joardy Sitcom, en werkt als regisseur mee aan de eerste Nederlandse Netflix-serie Ares.
In november dit jaar komt daar een nieuw hoogtepunt bij met dramaserie Santos, over het verhaal van jonge geliefden Yola (Yootha Wong-Loi-Sing) en Glenn (Yannick Jozefzoon), die in Rotterdam een normaal leven proberen op te bouwen, maar daarin voortdurend worden gefrustreerd. Minstens vijf jaar liepen Sánchez en schrijver Ashar Medina rond met het idee voor Santos, ze kregen het verhaal in eerste instantie maar moeilijk verkocht. Uiteindelijk zou de serie hun september dit jaar een Gouden Kalf voor Beste Dramaserie opleveren.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie. Eens in de vijf weken is hij tv-recensent.
Als kind ziet Sánchez zelf vele werelden. Tot zijn 8ste groeit hij op in Amsterdam met zijn broertje en zijn Colombiaanse moeder, terwijl hij zijn Argentijnse vader – die in detentie zit – nauwelijks ziet. Uiteindelijk verhuist het gezin naar Leeuwarden, waar Sánchez zich op school moeilijk kan concentreren. Dat lukt hem veel beter wanneer hij thuis op de bank uren kijkt naar het programma Inside the Actors Studio, waarin acteurs en regisseurs als Robert De Niro en Spike Lee uitgebreid vertellen over het filmvak.
Na een korte carrière bij een callcenter maakt Sánchez naam met het draaien van videoclips voor hiphopartiesten als Hef en Adje. Met die clips wordt hij twee keer afgewezen voor de Filmacademie, maar als hij bij zijn derde poging een korte zwart-witfilm over het straatleven in Amsterdam-Noord instuurt, wordt hij aangenomen. Op de Filmacademie barst hij, net als scenarist Ashar Medina, van de ambitie. Samen willen ze niets liever dan films maken in de geest van John Singleton (Boyz n the Hood) en The Hughes Brothers (Menace II Society).
Sánchez vindt het zonde, dat in Nederland zelden producties met een veelzijdiger perspectief het licht zien, terwijl ook jongeren massaal kijken naar series als The Wire, Empire en Raising Kanan.
Natúúrlijk is er ook een Nederland buiten Gooische Vrouwen en Penoza, maar Sánchez ziet die werelden zelden terug. Het gaat hem helemaal niet om een soort ‘woke perspectief’, maar meer om het feit dat er genoeg ándere Nederlandse verhalen zijn die het vertellen waard zijn. Verhalen over tradities en mythen, verhalen uit onze multiculturele samenleving, maar dan wel verteld op zo’n manier dat die multiculturaliteit géén ‘ding’ is.
Toch ging het ook in de reacties op Santos opvallend vaak weer over het ‘lekker diverse’ karakter van de serie. Voor Sánchez is dat het ‘allersaaiste gesprek om te voeren’, maar blijkbaar is het wel wat mensen als eerste opvalt.
Met het vingertje wil Sánchez niet wijzen, liever moedigt hij wat meer ‘creativiteit’ aan in de manier van kijken en bespreken, bijvoorbeeld in de media. Want ook daarmee kunnen we uiteindelijk ‘nog sickere films en series maken’. Want als er al iets positief opvalt, wordt het al gauw ‘on-Nederlands goed’ genoemd. Zeiken op Nederlandse producties is vaak de norm, al laat Sánchez zich liever inspireren, bijvoorbeeld door films als Lek, Simon, Minoes en Het zakmes.
Voor Sánchez is het maakproces vooral een kwestie van voortdurend nieuwe dingen blijven uitproberen. Wat helpt, is dat Sánchez zelf voortdurend betrokken is bij producties die ‘een vorm van risico’ met zich meebrengen. Elke keer als zo’n project zich aandient, rent Sánchez er ‘vol’ op af. Juist als iets scherpe randjes heeft, niet eerder is gedaan, of een risico van mislukking meebrengt, voelt hij de drang om te laten zien dat het wél kan. Liever dat risico nemen dan een persoonlijke, navelstaarderige film maken, waar bioscoopbezoekers waarschijnlijk helemaal niet op zitten te wachten.
Hij wil dóór op gebieden waar iets ‘nog niet eerder is gedaan’. Filmmaken is voor hem een kwestie van durf. Kijk bijvoorbeeld maar naar de fashionwereld, waar een succesvol merk als Daily Paper gewoon ‘volop gas heeft gegeven’. Of kijk naar de muziekwereld, waar veel rappers het allemaal zelf hebben gedaan, zonder mee te doen aan Idols of The Voice. Nooit hebben ze gevraagd om erkenning: ze zijn het gewoon gaan doen, net als Sánchez.
Wat hij zelf gaat doen in de toekomst, zit vooral in de ‘diepe mijn’ in zijn hoofd. Hij wil niets ‘jinxen’ over wat hij hierna wil maken: het hardop uitspreken brengt wellicht ongeluk. Maar als hij iets moet noemen, is het dat hij de Nederlandse bioscoopbezoeker op een andere manier wil prikkelen dan met alleen romantische komedies.
Op dat gebied valt er nog een wereld te winnen. Maar als de afgelopen jaren íets uitwijzen, is het dat de prikkelende vernieuwing vaak begint waar Sánchez in de buurt is.
3x Giancarlo Sánchez
• Voordat Sánchez zich aanmeldt bij de Filmacademie, regisseert hij vooral videoclips, onder meer voor rappers als Hef en Mr. Probz.
• Het Gouden Kalf voor Santos is voor Sánchez niet het eerste: in 2016 wint hij er ook al een, voor zijn korte film Horizon.
• Sánchez was acht jaar huisgenoot van Jim Deddes, met wie hij uiteindelijk sketchserie Joardy Season maakte.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden