Het gebladerte ritselt. Zachtjes eerst. Dan beginnen de struiken te schudden. Door het groen flitst iets donkers mijn kant op. ‘Stop!’, hoor ik. ‘Mailer, nee!’
Een pikzwarte pitbull stuift uit de struiken. Hij vliegt bijna uit de bocht, glibbert over het asfalt, en blokkeert mijn pad. Lillende spieren. Kwijl. ‘Rustig’, roept de stem.
Een zeventiger groet vanaf een vermolmde veranda. Grijze ringbaard, sigaret, op zijn pet de ‘WV’ van West Virginia. Van zijn huis resteert slechts de façade, tweedimensionaal als een toneeldecor. De trap eindigt in het luchtledige. Door holle kozijnen schittert groen. De natuur, begonnen met een terugvordering.
Over de auteur
Thomas Rueb is correspondent in de Verenigde Staten voor de Volkskrant. Hij vervangt twee weken Sylvia Witteman.
De man stelt zich voor als Duke. ‘En dit is dus Mailer. Mailer!’ Het dier gromt. ‘De liefste hond die ik ooit heb gehad.’ Blote tanden. Ik houd mijn vingers binnenboord.
Kilometerslang kwam ik geen hond tegen, net, slingerend door de Appalachen, het iconische Amerikaanse gebergte. Dit is kolenland. Duke was ook mijnwerker, vertelt hij. ‘Mijn vader, grootvader, iederéén.’ De berg die nu zijn woonkamer binnen groeit, noemen ze ‘Back of the Dragon’. Daar, diep in de drakenbuik, ligt de steenkool verborgen. Niemand die er nog naar graaft.
Sluiting van de mijnen heeft dit dorp, zoals vele, zijn bestaansrecht ontnomen. ‘Banen verdwenen’, zegt Duke, ‘daarna de mensen.’ Van de leegstand neemt de natuur weer bezit. Huizen zijn afwisselend vervallen, overwoekerd of afgebroken, als tanden in een rot gebit.
Verduurzaming trok West Virginia, ooit een links arbeidersbolwerk, naar rechts. Republikeinen beloven hun kiezers terugkeer naar de gloriedagen van kool. Graven, hakken, stoken! Klimaatontkenners rijzen in hun rangen. Leugens verkopen beter dan de wankele waarheid: dat alles verandert, omdat het móét.
‘Ontkennen is zinloos’, zegt Duke. De natuur, die hem omsingelt, ziet hij voor zijn ogen veranderen. ‘Steenkool is klaar.’ Maar zelf meegroeien met de nieuwe tijd, nee, dat kan hij niet meer opbrengen. ‘God heeft me 72 jaren geschonken. Het is genoeg. Ik hoef niet meer.’
Dus zit hij hier maar te… wachten? ‘Met Mailer’, zegt Duke.
Mijn ogen schieten naar de ruïne. Ooit was dit een prachthuis, denk ik, in de steenkolentijd. Duke volgt mijn blik. ‘O, ik woon niet hier, hoor.’ Ik knik, toch opgelucht. ‘Ik woon dáár.’
Duke wenkt naar een miezerig schuurtje. Gemaakt voor gereedschap, maar genoeg – blijkbaar – voor man en hond. Het dak is nog intact. ‘Meer hebben wij niet nodig. Toch, Mailer?’
Duke steekt een nieuwe sigaret op, Mailer likt nu mijn hand. ‘De liefste hond’, zegt Duke opnieuw. Dit keer geloof ik hem.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden