Ooit las ik dat Joden in Amerika met Kerst naar de Chinees en de film gaan. Dit feit bleef hardnekkig in mijn hoofd zitten, want er leek me ongeveer niets fijner dan met Kerst naar de Chinees en de film. Of op elke andere dag dan Kerst.
Ik maakte thuis melding van dit feit, bij mijn man die, als je niet meetelt dat hij niets van het jodendom weet, toch zeker wel Joods is, en ook hij sloeg erop aan. Ik denk dat hij wel twee keer per dag naar de Chinees en de film zou willen, het gehele jaar door.
Dus dat deden we dit jaar. We hebben geluk met niet-claimende, kleine families, waardoor we een overzichtelijke Kerst hebben; op Tweede Kerstdag konden we makkelijk naar de Chinees zonder iemand teleur te stellen.
Een nieuwe wereld ging voor me open. Op Tweede Kerstdag zit de Chinees bommetjevol. Vooral met Nederlands-Chinese families, Surinaamse families en Chinese toeristen. Het is warm, luidruchtig en gezellig. Dit was zo’n restaurant met ronde tafels en een draaischijf in het midden met alle gerechten erop, waaraan de gasten, loom van al het eten, draaiden om nog wat op te scheppen.
We aten veel en stonden snel weer buiten, zodat we naar de bioscoop konden lopen. Daar draaide Wonka, de film over hoe Willy Wonka tot zijn chocoladefabriek is gekomen. Dat verhaal heeft Roald Dahl niet bedacht, maar een filmmaker van nu, en toch leek het me best logisch. Willy Wonka kan feitelijk gezien toveren, heeft veel tegenslag gekend en chocola is het beste op aarde: dat is zo’n beetje de samenvatting als ik geen spoilers wil geven.
Sinds de vorige Sjakie-film uit 2005 is het verhaal aan deze tijd aangepast doordat de Oempa-Loempa geen kleine persoon meer is: de Oempa-Loempa is nu Hugh Grant in kabouterproporties. Veel kleiner dus dan de oude Oempa-Loempa’s, dus daar kwets je niemand mee. Hij is wel nog steeds oranje.
Na de film vroeg ik me ineens af of het echt wel zo is dat Joden in Amerika met Kerst naar de Chinees en de film gaan, of dat ik het zelf had bedacht omdat het me leuk leek. Ik googelde het en er blijken zelfs wetenschappelijke werken over te zijn geschreven. Het is waar. Het begon allemaal in de Lower East Side van Manhattan, waar veel Joden en Chinezen woonden, en waar in 1935 de eigenaar van een Chinees restaurant met Kerst al afhaalmaaltijden naar het Joodse weeshuis bracht. En: Joden hadden niets te doen met Kerst, maar wel een vrije dag, dus gingen ze naar de film. Zo creëerden ze hun eigen traditie op een nieuwe plek waar verder iedereen Kerst zat te vieren.
Ik vind het ongeveer de beste traditie die ooit ontstaan is.
Source: Volkskrant