Begeleiders en tegenstanders gebruikten de afgelopen dagen superlatieven om de rentree van Mathieu van der Poel in het veldrijden te beschrijven. Luister naar zijn grote concurrent, Wout van Aert: ‘Hij is van een ander niveau.’ Of naar Eli Iserbyt, de leider in het wereldbekerklassement: ‘Als hij versnelt, is hij niet 5 procent beter, maar 30, 40 procent. Het is alsof je achter een brommer rijdt.’ Teammanager Christoph Roodhooft van Alpecin-Deceuninck: ‘Ik denk dat we een van de sterkste versies van Mathieu ooit in het veld aan het werk hebben gezien.’
Met een reeks van drie wedstrijden in Vlaanderen kort op elkaar was uitgekeken naar spannende confrontaties tussen Van der Poel, Van Aert en de Brit Tom Pidcock, ook al heeft het fietsen in de prut voor de laatste twee dit seizoen niet de grootste prioriteit. Maar schermutselingen op het scherp van de snede bleven uit. Zodra de wereldkampioen de rug kromt en begint te briesen, rest de anderen weinig anders het op respectabele afstand achter hem onderling uit te vechten. De sterkte van de eenzame fietser laat geen ruimte voor twijfel.
Over de auteur
Rob Gollin schrijft sinds 2016 over sport voor de Volkskrant, vooral over wielrennen. Eerder was hij algemeen verslaggever, kunstverslaggever en correspondent in België.
De enige die de verwachtingen wat tempert, is hij zelf. Zo vanzelfsprekend is het niet dat hij altijd zegeviert, zegt hij herhaaldelijk, en Wout komt echt nog weleens aan de beurt. Zijn belangrijkste verklaring voor zijn blakende vorm: hij heeft geen last meer van zijn rug.
Stilletjes was de hoop dat de veldrit in Gavere dinsdag toch zou uitdraaien op een ware clash tussen de drie. Het blubberige terrein en de vele passages heuvelop die de renners te voet moesten afleggen, zouden iets meer in het voordeel van Van Aert en Pidcock zijn. De Belg klampt aan als Van der Poel de kop neemt, maar na anderhalve ronde is het beeld van de twee voorgaande crossen in Antwerpen en Mol hersteld: de Nederlander neemt afstand.
Hij wil liever zijn eigen lijnen rijden in plaats van het wiel van een tegenstander te volgen. Hij drift met durf door de modder, scheert rakelings langs de spandoeken op het parcours, negeert boegeroep van het massaal opgekomen publiek en houdt Van Aert voortdurend op zo’n 40 seconden. De opdrogende bagger maakt het een loodzware wedstrijd. ‘Met elke ronde werd het steeds plakkeriger’, vertelt de winnaar na afloop.
Op de finish is er nog een halve minuut over. De nummer twee verklaart dat hij over zijn limiet is gegaan in zijn poging Van der Poel bij te houden. Daarna verloor hij in korte tijd 30 seconden. ‘Dit moet je in deze cross eigenlijk nooit doen. Vanaf dat moment heb ik mijn eigen ritme gekozen.’
De eerste krachtmeting, afgelopen vrijdag rond het Zilvermeer in Mol, draaide al uit op een demonstratie van de renner in de regenboogtrui. Na drie ronden was het pleit beslecht. Met name op de vele zandstroken maakte Van der Poel indruk. Zoals waterwantsen zich razendsnel bewegen over het oppervlak van plas en poel, stoof en schoof hij door het rulle terrein. Ondanks een riante voorsprong, nam hij nauwelijks gas terug. Zijn snelste tijd noteerde hij in de negende van de tien af te leggen ronden. Van Aert gaf op de finish 1.17 toe.
Aan de linkeroever van de Schelde, tegenover het silhouet van Antwerpen, was zaterdag het machtsvertoon niet minder groot. Tegenslag deerde hem niet. Kort na de start schoot hij uit zijn klikpedaal. Toen Pidcock even verderop ten val kwam, verloor hij nog eens terrein. Uiterlijk de rust bewarend, begon hij vanaf de 25ste plek aan zijn opmars. Langs de vloedlijn van de rivier koos hij een net wat ruimere lijn dan de tegenstanders en stampte op de pedalen vervolgens langer dan iedereen tegen de oever op.
Een kleine struikeling van Van Aert naast hem op een trap was het signaal voor een nieuwe versnelling over de kort daaropvolgende balken. Voor hem belandde Eli Iserbyt tijdens een sprong niet op het zadel, maar op de bovenbuis, waarna Van der Poel aanzette en uit het zicht verdween. In de derde ronde was de orde naar wens hersteld.
Van Aert kwam op een kleine halve minuut binnen. Zijn twee laatste ronden, waarin hij Iserbyt afschudde, vertoonden weer vlagen van de vorm waarin hij Van der Poel vorig seizoen enkele keren klop gaf. Na de finish gaf hij toe dat hij in het begin wat berekenend koerste door zich schuil te houden in de groep van achtervolgers. ‘Ik heb nog niet de conditie om de hele cross vol gas te rijden.’
In Gavere staan dinsdag dan toch de Grote Drie op het podium: ondanks een beroerde start en enkele schuivers vecht Pidcock zich naar voren en net voorbij Joris Nieuwenhuis. Op het laatst klokt hij snellere rondetijden dan Van der Poel. Maar ook hij gebruikt een overtreffende trap. ‘Hij is de sterkste, op welk parcours dan ook. Hij is niet voor niets wereldkampioen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
Voor snelle wijzigingen en bezorging
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden