‘Het heeft even geduurd, maar ik heb de knop omgezet. Ik kies voor Radio 5, daar ga ik vanaf januari een middagprogramma maken, The Magical Mystery Tour. Met Het theater van het sentiment en De staat van Stasse zat ik op Radio 2 dertig jaar lang in de avond. Het was mijn leven geworden. Wat moet ik nu in hemelsnaam ’s avonds gaan doen, was mijn eerste gedachte toen KRO-NCRV het voorstelde.
‘Gelukkig heb ik altijd een soort scheppingsdrang. Ik verzin vast wel weer wat. Met drie jongens speel ik vaak Risk. Laatst bleek dat ze heel goed kunnen zingen én alle drie van de liedjes van Hauser Orkater houden. Plotseling zaten we Zie de mannen vallen te zingen, uit het hoofd. Dus op dinsdagavond gaan we zingen en als Ajax thuis speelt, kan ik op woensdagavonden naar de Arena. Het komt wel goed.’
Over de auteur
Paul Onkenhout is verslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft over populaire cultuur, muziek en voetbal.
‘The Magical Mystery Tour had ik als titel al langer in mijn hoofd zitten. We gaan een virtuele busreis maken, van 2 tot 4 ’s middags, met onverwachte afslagen; een voorstelling, ja. Dat doe ik het liefst op de radio, een eigen universum creëren en mensen met mijn fantasie betoveren.’
‘Dat is wel heel lang geleden, zeg. Zeker Weten was eind jaren tachtig een populair-wetenschappelijk tv-programma bij de KRO, ik presenteerde het. Ik kies voor Popey, dat was mijn eerste radioprogramma, voor jongeren. Ik was net klaar op de Toneelacademie in Maastricht. Daar had ik alles over televisie geleerd, en niks over radio. Fuck, dacht ik, hoe moet dat, presenteren? Pas na een half jaar was ik een beetje gewend.
‘Acteren was geen optie. Na mijn afstuderen had ik een keer auditie gedaan bij Toneelgroep Centrum. De slechtste editie van mezelf kwam toen naar boven. Ik was zenuwachtig, ik kon niks en ik was ongelukkig. Wil ik dit wel, dacht ik. Intussen had mijn vader als kritisch lid van de KRO een advertentie gezien en voor de lol een brief geschreven. De omroep had een vacature bij de schoolradio, dat bestond toen nog. De brief was briljant en stond vol met referenties naar onze katholieke achtergrond. Dankzij die brief liet ik vierhonderd kandidaten achter me en werd ik aangenomen. En dertig jaar later werk ik nog steeds bij de KRO.’
‘Twee nummers van mijn stemlijst voor de Top 2000. Ik heb de Top 2000 zeventien keer gepresenteerd. Bohemian Rhapsody is een geweldig nummer, maar het is van iedereen. Heelal van jouw hart raakt me persoonlijk, niet alleen omdat Jelka familie is. Jelka en Carice zijn dochters van mijn zus.
‘Toen Jelka een jaar of 14 was en ik haar hoorde zingen, dacht ik: zij wordt de nieuwe Anouk. Ze had zo’n ongelooflijk goede stem. Ze ging een andere kant op, de theaterwereld in, achter de schermen vooral. In 2005 maakte ze haar debuut in de musical Turks Fruit, als Olga, en daarin zingt ze Heelal van jouw hart. Elke keer als ik het hoor, ontroert het me.’
‘Lastig. De staat dan toch maar. Het theater op Radio 2 heb ik zestien jaar gemaakt, ik was ermee vergroeid. Het format zat goed in elkaar en we voerden het tot in de perfectie uit. Het was een tijdreis, een ode aan een dag uit het verleden die er niet meer is. Met De staat doen we het tegenovergestelde, we brengen een ode aan de dag die na middernacht verdwijnt.
‘We riepen Staatsprijzen in het leven, voor poëzie en zo. Het was gewoon een grap, maar iedereen geloofde erin. Eigenlijk is De staat een parodie op een radioprogramma. En net zoals in Het theater doe ik een beroep op de verbeelding van de luisteraars. In dat programma begonnen we altijd met geroezemoes, net alsof het theater vol zat en het publiek in afwachting van de show was. Voor mij is radio niet anders dan een voorstelling. En ik kan er al mijn creativiteit in kwijt.’
‘De rekenkamer vond ik als format geweldig. We rekenden de werkelijke kostprijs uit van van alles en nog wat. Het was het tv-programma waarin ik het beste tot mijn recht kwam, omdat ik daar een rol kon spelen. Ik was het cijfermannetje.
‘Maar ik kies voor Ik hou van jou. Met Hansje Bunschoten ging ik overal in het land op zoek naar de liefde en lieten we zonder enige voorbereiding mensen aan het woord. Het was een soort safari en dankzij Hansje smolt iedereen meteen. We waren een voorloper, het was de oervorm van de liefdesprogramma’s die je nu overal ziet.
‘De spanning van tv vond ik lastig. Ik ben er misschien ook niet ijdel genoeg voor. Hetzelfde heb ik met interviews en poseren voor een fotograaf. Diep in mijn hart had ik dit interview ook liever afgezegd; dat ik zou verzinnen dat ik corona heb of zo. Maar daar ben ik kennelijk toch te ijdel voor.’
‘Makkelijk, Paul McCartney. Toen ik een klein jochie was lieten mijn zusjes me Michelle zingen, inclusief de Franse zinnen. Daarna ben ik al zijn muziek zelf gaan ontdekken. De liefde is nooit meer overgegaan. Ik weet álles van hem.
‘De Beatles-single die dit jaar uitkwam, Now and Then, staat ook op mijn Top 2000-lijst. Een truc, is het genoemd, een commerciële actie. Dat dacht ik in eerste instantie ook. Maar toen ik er later nog een keer naar luisterde, en nog een keer, raakte ik diep ontroerd.
‘Dit is alles wat The Beatles ons hebben gegeven, het is een soort eerbetoon aan henzelf; een slotakkoord van Paul McCartney om dichter bij zijn dierbare vriend te komen. Dat had hij in de laatste levensjaren van John Lennon niet meer voor elkaar gekregen. In Now and Then lukt het hem wel. Daarom is het nummer zo ontroerend.’
‘KRO. Ik ben hier altijd blijven hangen. Het leukste vond ik dat het een brede omroep was, met allerlei verschillende geledingen. Vroeger had de KRO hier in Hilversum verschillende villa’s en in de 3FM-villa werkten totaal andere mensen dan in de godsdienstvilla. Tegelijkertijd was er ook een grote verbondenheid.
‘Mijn KRO-gevoel heeft ook met mijn vader te maken. Hij was een linkse katholiek. Ad Langebent van Brandpunt was zijn grote held. Speciaal voor hem ging hij naar artiestenkapper Pim, hij wilde net zo’n kapsel als Ad Langebent. Dat lukte niet, daar had hij het haar niet voor. Toen heeft hij zich jarenlang als Aad van den Heuvel laten knippen, een andere verslaggever van Brandpunt en meer een showman. Die vond hij ook geweldig. Elke ochtend stond hij te föhnen om een Aad van den Heuvel-kapsel te krijgen.’
‘Sinds een jaar of tien acteer ik weer, in kleine rolletjes. In Tropenjaren speelde ik samen met Jelka en haar vriend, Henry van Loon. Het was superleuk om te doen, maar in Toren C voelde ik me het meest op mijn gemak. Ik vond het een eer dat Margôt Ros en Maike Meijer me vroegen en ik merkte dat ik acteren leuker vond dan ooit tevoren.
‘Ik had minder angst. Het was een veilige omgeving, iedereen kende elkaar door en door. Daardoor speelde ik ook beter. Het was ook maar een kleine rol, hè, ik was een van die sneue kantoortypes. In een van de afleveringen kreeg ik een hartaanval, dat is me in 2020 in het echt ook overkomen. Dus ik kon dat heel goed spelen. Dat was erg grappig.’
‘Máxima. Willem-Alexander vond ik ook superaardig, maar hij kwam niet bij mijn tafel langs. Ik had de Marconi Oeuvre Award gewonnen, een prachtige prijs, en was met 25 anderen uitgenodigd voor een lunch op paleis Noordeinde. Ik was er veel te vroeg, ik was als de dood dat ik te laat zou komen. En ik had net een nieuwe auto.
‘Om de tijd te doden ging ik even een rondje rijden en ergens koffie drinken. Het was overal eenrichtingsverkeer. Toen ik achteruit reed, knalde ik tegen een paaltje. Auto total loss, het paaltje was dwars door de zijkant gegaan. In gedachten zag ik de koning en de koningin op het bordes staan, terwijl ze zich afvroegen waar ik bleef.
‘Maar ik kwam op tijd. Het paleis, het interieur, de lakeien, alles was zoals ik het in mijn hoofd had. Eindelijk heb ik een gezicht bij de stem, zei Máxima. Op een heel natuurlijke, indrukwekkende manier ging ze met iedereen om. Een professor die iets met waterstof had gedaan, een veldrijder. Ze stelde geen clichévragen, maar was overal van op de hoogte.
‘Met mij sprak ze over verbeelding, hoe dat werkt in mijn hoofd, en over het verschil tussen radio en tv. Op een gegeven moment zat ik weg te dromen, ik dacht aan mijn auto en hoe ik weer thuis moest komen. Zit je nou te dromen, vroeg ze. Het was een geweldige ervaring.’
The Magical Mystery Tour, vanaf 5/1 op vr-za-zo van 14 tot 16 uur, Radio 5.
1960 Op 28 februari geboren in Amsterdam
1984 Studeert af als docent drama op toneelacademie Maastricht
1986 In dienst bij de KRO, afdeling radio
1995 - 1997 Ik hou van jou (met Hansje Bunschoten)
1997 - 2013 Het theater van het sentiment
1999 - 2018 Presentator Top 2000
2001 Zilveren Reismicrofoon voor Het theater van het sentiment
2013 - 2023 De staat van Stasse
2011 - 2017 De rekenkamer
2022 Nominatie Gouden Radioring voor De staat van Stasse
2022 Theatervoorstelling Aangeraakt door liefde (met Carmen Sars)
2022 Marconi Oeuvre Award
Stefan Stasse woont in Weesp. Hij heeft twee dochters.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden