Het is weer tijd om verzekeringen met elkaar te vergelijken. Ik ben een hopper: bijna elk jaar stap ik over naar een ander. En elk jaar verbaas ik me weer over de hoeveelheid basisverzekeringen en verschillen in premie. Op fysiotherapie na, wil ik geen extra’s. Geen huidscan van Skinvision, geen Dr. App, geen online-mindfulnesscoach. Ik wil mantelzorgvervanging.
Over de auteur
Annelies Delsman is mantelzorgmakelaar, mantelzorgcoach en onafhankelijk cliëntondersteuner. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Al zou ik het willen, het kan niet meer. Ik ben boven de 50. Ik ga geen kind meer op de wereld zetten. Voor mij dus geen kraamzorg. Ook breng ik geen nazaat meer naar de dagopvang of de ‘naschoolse’.
Wat ik al wel gedaan heb, en naar alle waarschijnlijkheid en volgens de statistieken nogmaals ga doen, is mantelzorgen. Boodschappen doen voor een naaste, helpen de weg te vinden in de digitale wereld, een ziekenhuisbezoek, et cetera.
En ook: een ouder(e) naar de dagbesteding brengen. Ik weet dat deze ‘opvang’ tot het collectief behoort. Net zoals specialistische (ouderen)zorg. Hier betalen we, net als kraamzorg, met zijn allen aan mee. En dat is goed, want zo help je elkaar.
Wat schuurt, is dat mantelzorgen gebeurt op basis van naastenliefde. Onbezoldigd. Ongeacht hoeveel tijd hierin gaat zitten. Om nog maar te zwijgen over de zorgen, stress en slapeloze nachten die het met zich mee kan brengen.
Als zorgbehoevende ben je voor je welzijn, je gezondheid, je dagelijkse beslommeringen en je connectie met de buitenwereld aangewezen op je eigen collectief. Familie, vrienden, een lieve buur. Gezegend zijn zij die het hebben, maar niet iedereen heeft een (groot) netwerk om zich heen. En ook zo’n netwerk kan wankelen en (deels) in elkaar storten. En dan zijn de rapen gaar: de mantelzorger wordt dan ook zorgbehoevend.
Ik heb een idee. Of beter gezegd, een voorstel. Een voorstel aan de Rijksoverheid. Als verzekerden 50 jaar of ouder zijn, verandert ‘kraamzorg’ in ‘mantelzorg’. Dit geeft je als verzekerde recht op minimaal 24 uur en maximaal 80 uur mantelzorgvervanging, in de vorm van een ‘buddy’ die de mantelzorger helpt. Net als de kraamverzorger die de jonge ouders ontlast bij de geboorte van een kind, ontlast de buddy de mantelzorger van de zorgvrager.
Niet vanuit de aanvullende verzekering, waar inmiddels zo veel voorwaarden aan vastzitten en waarvoor zo veel drempels zijn opgeworpen, dat zelfs je met een hogere premie verzekeren voor mantelzorgvervanging niet meer heel interessant is. (Dit is een andere discussie die ik vast nog eens aanga, want wát een ergernis.) Maar overheid: gewoon, lekker mantelzorg in plaats van kraamzorg in de basisverzekering. Je hoeft alleen de eerste vijf letters te wijzigen.
Mantelzorg is langskomen als je vader belt dat hij doodgaat, ook al gaat hij dat helemaal niet. Mantelzorg is honderd formulieren invullen voor de Wmo, Wlz, Ciz, zorgen dat de huisarts een overzicht levert van z’n ziektegeschiedenis met stempels en al en een motivatie voor z’n aanvraag. Eigenlijk moet er dan ook een ‘casemanager’ worden aangesteld, maar die verdwijnt in het luchtledige voordat je haar hebt gezien.
Het is handelen als je vader naakt de lift instapt. Langskomen als de tv het niet doet, omdat de afstandsbediening in de wasmand ligt of omdat alle instellingen plots verdwenen zijn – of omdat een buur domweg de kabel uit de muur heeft gerukt omdat het volume op 10 stond. Het is boodschappen doen, veel jam, omdat je vader een hele jampot leeg lepelt. Zorgen dat z’n oren worden uitgespoten en erbij zijn als de dokter komt. Meegaan naar de covidprikken, want die worden niet aan huis gegeven.
Mantelzorg is langskomen omdat de wc verstopt is. Lampjes die stuk zijn kopen en indraaien. (Vaak oude modelletjes, alleen te verkrijgen bij speciaalzaken). Medicijnen ophalen bij de apotheek. Nieuwe joggingbroeken kopen omdat hij dikker wordt. Sloffen met rubberzolen aanschaffen, omdat hij z’n schoenen niet meer in kan en anders uitglijdt op z’n sokken. De wandelstokken en rollator stonden er nog van z’n overleden echtgenote, anders moet je die ook kopen.
Mantelzorg is een halve dagtaak: je moet niet alleen praktische zorg verlenen, maar een heel huishouden erbij moet runnen met alles wat kapotgaat. Je moet de stand van de watermeter opnemen, aanwezig zijn als er een loodgieter langskomt, de financiële administratie helemaal overnemen.
Zo simpel als Rudi Westendorp en zijn medewerkers het beschrijven (Ten eerste, 12/12) is het dus niet. Het kan de mantel der liefde een mantel van lood maken. Gelukkig zijn er nu wél specialisten ouderenzorg bij sommige huisartsen, die je in dit doolhof kunnen bijlichten.
Marike Lindhout, Amsterdam
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden