Dit is het eerste jaar dat allebei mijn kinderen op de middelbare school zitten en nu, eind december, moet ik concluderen dat ik daar minder vaak erbarmelijk hard om huil dan ik had gedacht.
Toen mijn jongste deze zomer afscheid nam van de basisschool, voelde dat als het eind van een tijdperk en dat was het ook, maar het was niet het grote drama dat ik dacht dat het zou zijn. Hun leuke vrienden van school komen nog steeds over de vloer, mijn kinderen doen nu nagenoeg alles zelf en dat bevalt me ontzettend goed, en als ik langs het oude schoolplein fiets en daar ouders zie staan die ik nog ken, denk ik: wat doen zij daar nou?
Maar één ding slaat me nu als een mokerslag in het gezicht en dat is het kerstdiner op school. Dat mis ik deze week, en dat is zwaar. Ja, mijn dochter heeft op haar middelbare school een kerstontbijt, maar daar regelt ze dus alles zelf voor, en hoe de school van mijn zoon Kerst viert weet niemand, want de enige mededeling die ik daarover krijg is ‘gewoon’.
Dus nu zie ik andere ouders door de Albert Heijn slepen met grootverpakkingen kerstomaatjes, minikomkommers en pizzazelfmaakpakketten, en denk ik: kerstdiner. Zij wel.
Ik mis alles eraan. De intekenlijsten die op de deur van de klas hingen – later digitaal, dat was wel jammer – om in te vullen wie frisdrank, hartig, zoet, halal, glutenvrij en eventueel lactose-intolerant meenam. Mijn altijd iets te ambitieuze plannen om gemberkoekenmannetjes te bakken, terwijl geen kind geïnteresseerd is in gember. Het aankleden in de middag, waarna het huis bezaaid lag onder een laag glitters en pailletten en ik mijn zoon het ene jaar wel, het andere jaar niet in een jasje en stropdasje wist te krijgen.
Op de een of andere manier speelt zilverfolie een heel grote rol in deze nostalgische dagdromen: het vervoer van al het voedsel naar school onder zilverfolie, in de regen, op klepperende fiets, het vervoer van een groot deel van het voedsel weer terug naar huis, onder zilverfolie, op klepperende fiets.
De uitgelatenheid van de kinderen onder invloed van zevenhonderd worstenbroodjes, de vader van school die elk jaar alle kinderen samen een prachtig lied liet zingen, extreem vermoeide leraren met een hertengewei op hun hoofd, mijn eigen aandeel in het goeiige kerstkoor van ouders dat in iedere klas kwam zingen, waarbij sushi-etende kleuters ons meewarig aanstaarden. De grote app-nasleep met vragen van wie welke glazen schaal was.
En dan thuis, met restjes, doodvermoeide kinderen, proppen zilverfolie, soms buikgriep. Het kerstdiner op school is het leven – gelukkig besefte ik dat ook al toen ik het nog mocht meemaken.
Source: Volkskrant