Als je vroeger ruzie had met buurt- of klasgenootjes waren er twee dingen die je kon zeggen in een poging de ander de mond te snoeren. Het eerste was: ‘Pas op of ik haal mijn grote broer erbij’ (die had je niet), en het tweede: ‘Als we gaan vechten, dan kom ik met altijd eentje meer dan jij.’
‘Ik kom met wel honderd mensen’, blufte je 7-jarige aartsvijand op zijn beurt.
‘Ik honderd plus een!’, brulde je terug.
Ik moest eraan denken toen het Kamerlid Dogukan Ergin van Denk aan Martin Bosma vroeg of hij wel een geloofwaardige Kamervoorzitter kon zijn, aangezien hij zo vaak kwetsende dingen over bepaalde bevolkingsgroepen had gezegd. Bosma antwoordde: ‘Elke fractie zegt controversiële dingen, mijn fractie is de grootste en heeft de meeste zetels, en is dus het minst controversieel.’
Over de auteur
Lieke Marsman is dichter en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik moest eraan denken toen Geert Wilders deze week een overduidelijk fake filmpje deelde van een moslim die in de Albert Heijn over het varkensvlees heen zou pissen. ‘Weer tien zetels erbij’, plaatste hij erboven.
Ik moest eraan denken toen ik de laatste peiling van EenVandaag en Ipsos zag en constateerde dat hij gelijk had. Als er nu verkiezingen zouden zijn, haalde de PVV zelfs 47 zetels.
Ik denk eraan als ik lees hoezeer de EU-landen talmen en twijfelen over meer steun voor Oekraïne. Militair analist Gustav Gressel stelde deze week in de De Groene Amsterdammer dat de kans op een Russische overwinning steeds groter wordt. Poetin zal het zeker uitzingen tot de Amerikaanse presidentsverkiezingen, en mocht Trump opnieuw verkozen worden, dan krijgt hij vrij spel. Het hoofd van het Belgische leger waarschuwt er ondertussen voor dat de oorlogsindustrie in Rusland inmiddels dermate op stoom is dat we ons ernstig zorgen moeten maken om de Baltische staten en Moldavië. De algehele tendens: Poetin is met meer.
(En ik zal mij ook weer even op het schoolplein wanen wanneer ik de reacties op deze column lees: daar heb je weer zo’n linkse hoer die nog De Groene Amsterdammer leest.)
Ik moest eraan denken toen ik onlangs Hannah van Binsbergen, dichter en hoofdredacteur van het tijdschrift Jacobin, hoorde spreken op een demonstratie tegen fascisme: ‘Zij zijn met veel, maar wij zijn met meer!’ zei ze. Maar wat als de mensen die niet in een fascistisch land willen leven helemaal niet meer met meer zijn? ‘Weer tien zetels erbij.’
Ik denk eraan wanneer ik zie hoe linkse politici rechtse kritiek steeds weer internaliseren, waardoor ze in een kramp schieten en van de weeromstuit niet meer weten wat nou ook alweer hun eigen verhaal was. Als je je tegenstander jouw gedachten laat bepalen, trekt hij met altijd eentje meer ten strijde.
Ik dacht er de afgelopen jaren aan wanneer iedere vorm van schoonheidszin of kenniszucht werd weggehoond, net zolang tot het al verdacht was als je alleen maar jezélf wenste te verheffen. Net zolang tot we overal onderaan de Europese ranglijstjes bungelden.
Het gevolg was een electoraat dat bij het begrip democratie denkt dat het er enkel om gaat wie er eentje meer heeft: Meeste Stemmen Gelden. Alsof je voor een levensvatbare democratie geen grondwet, rechterlijke macht, kritische journalisten of de bescherming van minderheden nodig hebt. O, en het gevolg was een Kamervoorzitter die af en toe een mopje Reve voorleest.
‘Pas op’, wilde ik zeggen, ‘of ik haal mijn grote broer erbij.’ Maar die heb ik niet.
Source: Volkskrant columns