Vanwege een fotoboek van Arianne Olthaar waaraan ik een bijdrage had geleverd was ik woensdagavond in de voormalige Amerikaanse ambassade in Den Haag. Tegenwoordig draagt het gebouw de naam West Den Haag, het is niet Amerikaans meer. Wat niet wegneemt dat men er de geur van de koude oorlog kan opsnuiven, een tijd waarnaar vele Nederlanders heimwee hebben, schijnt het. De goede jaren vijftig waarover Jan Terlouw zei dat er verrukkelijke touwtjes uit verrukkelijke brievenbussen hingen.
Ik moet bekennen dat ik verliefd werd op de architectuur, wat ik zelden heb, het gebouw is ontworpen door Marcel Breuer, een Bauhaus-architect.
Tijdens de presentatie kwamen telkens mensen op mij af met de woorden, ‘ik ben de zus van Arianne’. Of: ‘Ik ben de broer van Arianne’. Even dacht ik aan een dadaïstische grap, hoe ouder ik word hoe meer mij het leven voorkomt als een dadaïstische daad in de schemering, iets waar ik vrede mee heb, maar Arianne bleek zeven broers en zussen te hebben. Een heerlijk aantal.
Wie tegen migratie is zou zich royaal moeten voortplanten om iets aan die abominabele geboortecijfers te doen. Misschien hebben wij onze hoop gevestigd op de zorgrobot, de seksrobot, de therapierobot. De mensen hebben ons genoeg teleurgesteld, de huisdieren vielen uiteindelijk ook tegen, nu is het aan robots om ons teleur te stellen.
Olthaar bleek aangenaam stuurs. Ze weigerde over haar werk te praten en op de vraag waarom ze bepaalde dingen fotografeerde antwoordde ze, ‘ik vind het gewoon mooi’.
Op het herentoilet meende ik de geest van Henry Kissinger tegen te komen, maar het was gewoon een oude Nederlandse heer die met een licht accent dat ik niet kon thuisbrengen tegen zichzelf aan het praten was.
Ik keek op mijn telefoon. Martin Bosma was gekroond tot Kamervoorzitter. De orgie kon wat mij betreft beginnen.
Source: Volkskrant columns