Het oude bruggetje is weggeweest en nu komt het terug, vroeg in de ochtend, op een boot met een hijskraan die maar net door de smalle gracht past. Mannen in oranje pakken staan op twee kleinere pontons te wachten. Zodra de duizenden kilo’s staal omhoog worden gehesen, trekt de boot zo scheef dat hij bijna water hapt, maar aan de kalme blikken van de mannen is af te lezen dat hierop is gerekend.
Ze duwen, houden tegen, roepen instructies naar de kraanmachinist. ‘Hiero goed’, zegt de man die de ene kant in de gaten houdt. ‘Hier op de millimeter’, klinkt het van de overkant. Dan neemt het bruggetje met een machtig ‘Koenk!’ de oude plek weer in, waar hij zal blijven liggen tot lang nadat er van de mannen niets meer over is dan stof.
Tevredenheid kleurt hun gezichten in het ochtendlicht. Meten was weer eens weten.
Source: Volkskrant