We gingen een weekend naar Londen, waar de sfeer momenteel ‘Kalverstraat op anabolen’ is. In deze hysterische drukte bezochten we een musical. De producent had op niets bespaard. De geluidsinstallatie stond op volle kracht aan, er werd met extreem veel inzet gedanst en gezongen, er waren vliegende objecten, ontploffingen, en het podium draaide rond.
Iedereen deed z’n best en slaagde er ook nog in het er makkelijk te laten uitzien. Daardoor kreeg het geheel iets machinaals – niet voor het eerst overdacht ik dat het soms ook wel fijn is om te zien wat mensen niét kunnen.
Vanwege alle perfectie kreeg ik een lichte obsessie met het draaiende podium, waar de acteurs lustig op- en afsprongen. Je zult het maar net verkeerd inschatten - dan draait je voet onder je weg, vervolgens lig je op dat podium, dat doordraait, en zul je de pijn weg moeten acteren, professional die je bent.
Source: Volkskrant columns