Heus, stelden vrienden mij op 23 november gerust, de soep van Wilders wordt niet zo heet gegeten. Maar, zei ik, het gaat niet om de temperatuur: het is linke soep. Nu blijkt het ook nog Hongaarse soep te zijn. Wilders krijgt de kans in de voetsporen te treden van zijn vriend Orban. Beiden vriendschappelijke contacten met Moskou, beiden tegen steun aan Oekraïne, beiden voor opheffen van de sancties tegen Rusland, beiden voorstander van het land volledig afsluiten voor migranten, om nog maar te zwijgen over hun standpunten over de lhbtiq-gemeenschap.
Maar, zeiden diezelfde vrienden op 23 november, dan is er nog altijd Pieter Omtzigt, onze eigen Voorzitter van de Vereniging voor Rechtstatelijkheid.
Maar Pieter Omtzigt als fractieleider van 20 zetels heeft zijn eigen vereniging meteen opgeheven. Zijn eerste acties als beoogd coalitiegenoot van Wilders, tegen wie Pieter Omtzigt voor 22 november grote, principiële bezwaren had, waren het steunen van een motie om vanuit de Tweede Kamer de Eerste Kamer onder de druk te zetten, aan de Europese Unie wat betreft migratie vragen om een uitzonderingspositie en de demissionaire regering oproepen geen nieuw geld naar Oekraïne te sturen.
Dat is een volkomen andere Pieter Omtzigt. Zeker na de benoeming van Martin Bosma is het duidelijk: wij zijn op weg het Hongarije van West-Europa te worden.
Pieter Veenboer, Ouderkerk a/d Amstel
Hoe ongerijmd is het dat een partij die in haar partijprogramma gebiedt dat kunst- en cultuursubsidies moeten worden stopgezet, dat uitgerekend díé partij, bij monde van de nieuwe Kamervoorzitter Martin Bosma, voor poëzie pleit? De geldkraan gaat dicht, je hangt je pen maar in de wilgen, dichter! Maar we willen wel graag uit jouw bron drinken, jouw gedichten komen óns toe. Wij maken goede sier met jouw (eerder gesubsidieerde) kunst, maar van ons krijg je geen cent. Dat is dus fijn vruchten plukken van kunstsubsidies. Om die subsidies vervolgens te willen beëindigen. Een pijnlijke incongruentie, met voor iedereen een dorre woestijn als gevolg.
Fleur Speet, literatuurcriticus, Amsterdam
Nu het populisme hoogtij viert: zullen we dat onbegrijpelijke volkslied ‘Wilhelmus’ eindelijk eens vervangen door ‘Hup, Holland, Hup’?
Theo Zwinderman, Veendam
Een Poetin-aanhanger die beschermd moet worden tegen aanslagen van tegenstanders van zijn (te) extreme standpunten. Een ‘liberaal’ die na haar veelbelovende start op Justitie haar verkiezingsnederlaag verwerkt door wild om zich heen te slaan.
Een voorvechtster van boerenrechten, die na een korte electorale oprisping met haar beweging op haar retour is. En als kers op de taart een straatvechter die zijn hand overspeelt en bewijst dat hij de roep van het regeringspluche niet kan weerstaan.
En tot slot: een Telegraaf-columnist van sociaal-democratische huize die de eerder genoemde vier bij elkaar moet brengen.
Mark, als je echt van je land houdt...
Hans Nagtegaal, Bussum
Naar aanleiding van de ‘bult op de vleugel’ : in 1961 werkte ik in Engeland als managing station manager, vliegveld Southend bij Channel Air Bridge. Mijn baas, Freddy Laker, tevens eigenaar van Aviation Traders, merkte dat de vliegtuigen waarmee we auto’s vervoerden van en naar Rotterdam, Oostende, Calais en Bazel, de Bristol Freighter en de Superfreighter, te klein waren, met een maximum van drie auto’s.
In die tijd was de DC4 verouderd en goedkoop te krijgen, dus Laker bedacht van de DC4 de neus af te halen door Aviation Traders (die in de oorlog militaire toestellen repareerde), de cockpit naar boven te verplaatsen en zo ruimte maken voor vijf auto’s.
Ik vloog met de eerste vlucht naar Malaga, waar Ford de nieuwe, nog geheime, auto’s wilde fotograferen. De DC4, nu Carvair genoemd, zag er niet uit met die bult-cockpit voorop. Tot ieders verbazing vloog het toestel nu sneller dan voorheen. En de bult voorop kreeg navolging: in de scheepvaart kwam de bulbous bow, waardoor grote vrachtschepen zuiniger konden varen. Er werden 21 Carvairs gebouwd.
Ik begrijp dus niet de verbazing dat een bobbel op een vleugel aerodynamische winst geeft.
G.L. van Lennep, Amsterdam
Uit het Postuum kan ik niet anders opmaken dan dat de dood van dichter en academicus Refaat Alareer moord met voorbedachten rade is geweest door Israëli’s: ‘Men wist waar hij was’. Hierop staat in Nederland een maximumgevangenisstraf van
30 jaar of levenslang. Ik ben geschokt. Ik kan niet anders dan concluderen dat er in Israël een moorddadig regime aan de macht is. Ik hoop dat de schuldigen gestraft zullen worden voor deze misdaad.
Lies Brouwer, Wageningen
Jean-Pierre Geelen maakt in zijn interessante column over de ‘octopusboerderij’ een veelgemaakte fout: dat velen de octopus vooral kennen als gefrituurde ringetjes. Maar die ringetjes zijn van het lijf van pijlinktvissen: een octopus kun je onmogelijk in ringen snijden. Er is nog een derde soort inktvis, de sepia of zeekat, bekend door het skelet dat vaak in vogelkooien hangt. Alle soorten kunnen inkt spuiten en worden gegeten (inclusief inkt). Maar of we dat moeten (blijven)doen?
Ineke Smits, Utrecht
In het uitstekende Duitse discussie/praatprogramma Markus Lanz werd deze week de vraag gesteld die ik in Nederland nog niet gehoord heb: stel dat Oekraïne de oorlog verliest, hoeveel extra vluchtelingen komen dan richting de EU? 1 of 5 of 10 miljoen?
De meeste Oekraïners willen niet onder Russisch bewind leven, want hebben gezien wat er gebeurt in de nu bezette gebieden. Naar verwachting zal het aantal eerder richting de 10 dan de 1 miljoen gaan. Dat is een potentiële ramp, en dat niet alleen voor de vluchtelingen. Dit scenario is realistisch, vooral als Oekraïne de internationale steun verliest.
Hoe gaat het toekomstige Nederlandse ‘rechts van rechts’ kabinet hierop reageren? Ook voor deze vluchtelingen de grenzen dicht? Laat ze maar lekker in andere EU-landen blijven, voor solidariteit hebben we even geen plaats? Wordt er tijdig geïnvesteerd in locaties en organisaties om een grote vluchtelingenstroom te kunnen opvangen?
Of is alleen al dit doemscenario een goede reden om Oekraïne volop te blijven steunen? Ook vanuit Nederland.
Robert Dommerholt, Schoos, Luxemburg.
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden