Er zat een gemeen steentje in mijn schoen en daarom hinkte ik de speeltuin van het park binnen. Het was somber weer. Er speelde een klein jongetje lusteloos in zijn eentje met een plastic tractor. Op een bankje zaten twee vrouwen van een jaar of 35. Naast hen zat een grote, pluizige, spierwitte hond, een zogeheten samojeed. (Een Russisch woord dat letterlijk ‘zelf-eter’ betekent. Vreemd.)
‘En nou heeft Govertje wéér oorontsteking’, klaagde de vrouw op links. ‘Ik ben er helemaal klaar mee. En dan die kutkerst nog.’ De vrouw rechts knikte lijdzaam. ‘Wil je een krentenbol?’, zei ze. En tegen het kind: ‘Govertje, wil jij een krentenbol? Goof?’
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Ze trok een zakje tevoorschijn uit haar tas, terwijl de hond alert zijn oren spitste. Het kind keek niet op. ‘Laat maar, hij is zo doof als de pest’, zei de linkervrouw. ‘Die oren, hè? En hij heeft net een croissant op. Nou ja, óp: het meeste ligt op de keukenvloer...’
Terwijl ik het steentje uit mijn schoen schudde, kwam er een jong, vrolijk lachend gezin de speeltuin binnenlopen. Een man, een vrouw en een peutermeisje, alle drie klein van stuk, met donker, glanzend haar en bruine ogen. Ze spraken snel, onverstaanbaar Spaans . De man had een grote, draagbare luidspreker bij zich. Hij zette hem op het bankje en drukte zonder plichtplegingen een knop in. Daar klonken, keihard, de eerste gitaarakkoorden van de kersthit Feliz Navidad.
‘I wanna wish you a merry christmas, I wanna wish you a merry christmas’, schalde het door het druilerige speeltuintje. ‘Feliz Navidad, feliz Navidad...’ De Spanjaarden zongen hardop mee, en klapten in hun handen. Het dochtertje danste in het rond. Het jongetje keek met open mond toe. De twee vrouwen op het bankje zwegen onthutst. De hond loerde naar de krentenbollen. ‘Feliz Navidad, feliz Navidad...’
De vader schreeuwde lachend iets tegen zijn dochtertje. Het kind liep naar het jongetje en stak hem uitnodigend haar handje toe. Hij deinsde geschrokken achteruit en rende naar zijn moeder. De hond blafte. ‘Feliz Navidad, feliz Navidad...’
De Spanjaarden schreeuwden nog wat lachend door elkaar, de vader tilde de luidspreker op, en daar verdween het gezin alweer, in de richting van het Blauwe Theehuis, terwijl de klanken van het kerstlied langzaam wegstierven. ‘Feliz Navidad, próspero año y felicidad...’
‘Bij ons valt die boom nú al uit’, vervolgde de vrouw op links, alsof er niets gebeurd was. ‘Met bakken per dag. Vanochtend zaten de naalden zelfs in mijn koffie.’ de hond gaapte. De vrouw op rechts knikte weer zo lijdzaam.
‘Kutkerst’, zuchtte ze.
Source: Volkskrant