Het moment waarvoor ik vreesde sinds ik vorig jaar terugverhuisde naar dit dorp, voltrok zich op Marktplaats. Ik had een bod gedaan op een ‘vintage poppenwagen van riet’ voor de verjaardag van mijn dochter en gedachteloos ondertekend met mijn voornaam. Waarop de aanbieder vroeg of ik toevallig Sterre Lindhout was.
De volgende dag stond ik in haar woonkamer. Ze lachte nog net zo onbevangen als haar kleuterversie vanonder een zware, donkere pony. Die pony in plaats van mijn vlechten met geruite strikken; ik had er destijds al mijn My Little Pony’s voor gegeven.
Over de auteur
Sterre Lindhout vervangt twee weken Julien Althuisius.
We knalden door de geluidsbarrière van opgelatenheid met een wederzijds ‘nauwelijks veranderd, toch?’. Zij praatte. Over een man die niet gebleven was, een dochter van 9, werk in de zorg. Haar opgewekte toon prikkend als zonlicht vlak voor een onweersbui.
Ik dacht aan hoe we op warme zomeravonden verstoppertje en buskruit speelden tussen de garageboxen achter haar huis. Hoe we tenslotte uit elkaar groeiden. Zij uitverkoren door de jongens in Australian-trainingspakken. Ik een treuzelaar op de drempel van de puberteit.
En ik dan, ik was toch zeker niet gebleven? ‘Nee, joh. Eerst Amsterdam, daarna zes jaar in Berlijn voor m’n werk.’ ‘Ja, leuke stad.’ ‘Maar toen kregen we dus een tweeling.’ ‘Nee, dat verwacht je niet.’ Het woord huizenmarkt viel. ‘Het is wel superhandig dat je in de buurt van je ouders woont.’
‘Je moet het ownen’, was het advies van een wijze vriendin. Ik probeer het. Toch lukt het me niet om me ontspannen te verhouden tot mijn nieuwe, oude woonplaats: het dorp waar ik twintig jaar geleden vertrok in de zekere veronderstelling dat mijn toekomst overal behalve dáár lag. Zoals hele eindexamenlichtingen jaarlijks in gedachten de fik zetten in de onschuldige rijtjeshuizen van hun kindertijd, om er een kleine twee decennia later naar terug te keren met een vast contract, een Skoda en andere uitingsvormen van voortschrijdend realisme.
Wat was mijn probleem, dacht ik die avond in de trein naar een afspraak in Amsterdam. Was het een statusding? Voelde ik me beter dan blijvers als mijn klasgenoot? Of was het de ongemakkelijke realisatie dat jaren van zoeken, studeren, veranderen, werken, streven en ontdekken me uiteindelijk hadden teruggeleid naar een leven dat precies leek op dat van mijn ouders? Ogenschijnlijk terug bij af.
Om pijnlijke conclusies te vermijden, opende ik de Marktplaats-app om mijn klasgenoot te schrijven hoe leuk ik het had gevonden haar te zien.
‘We keken al uit naar een vrouw op een ov-fiets’, riepen mijn vriendinnen toen ik even later het restaurant binnenstapte.
Een vrouw van bijna 40 op een ov-fiets. Zie dat maar eens te ownen.
Source: Volkskrant